Monday, February 23, 2009

Oscars #81 - The aftermath

Het is voorbij. De oscars zijn uitgedeeld, wat dan ook wil zeggen dat ik weer een jaar moet wachten. Maar jongens, wat een oscars waren het. De show werd nog eens terug gepresenteerd door een echte showman (Hugh Jackman), wat ook alweer van Billy Cristal geleden was (ofte 6 verschillende oscarhosts sinds hem). En dat was er aan te zien, het sprankelde weer als weleer mijn eerste oscars. Daarbij dan nog eens het geniale idee om de acteeroscars te laten uitreiken door telkens vijf groten der aarde (eentje per genomineerde die een geheel gepast eerbetoon aan de genomineerde ten berde kon brengen) maakt het helemaal af.
Het kan natuurlijk echter nooit perfect zijn. En dat ligt dit keer geheel aan de abominabele studioshow die Prime er rond gebouwd heeft, gepresenteerd door de absoluut voor tv ongeschikte Wim Oosterlinck die tijdens heel het programma amper iets anders gedaan heeft dan guitig lachen en nog minder gezegd heeft dan zijn sporadische gasten. Nog erger was Nic Balthazar die blijkbaar na één mislukte film plots het recht heeft om voor heel Vlaanderen over film te spreken, en die telkens de woordcombinatie "Slumdog Millionaire" viel al een spontaan orgasme kreeg. Maar de kroon werd gespannen door Jan Temmerman, filmjournalist van De Morgen, die niet alleen dweepte met al wat het niet verdiende dit jaar, maar die ook nog eens op elk moment de meest ongepaste dingen zei, gaande van (na de oscarwinst van Heath Ledger) "Kijk al die emotie eens, ze spelen het allemaal mooi mee" en "Mickey Rourke denkt nu ongetwijfeld dat hij het had kunnen zijn, hij had het moeten zijn [die dood is gegaan]", tot bij de oscarwinst voor おくりびと (okuribito) bij buitenlandse film (nadat er al twee Japanners ervoor hadden gewonnen) "Al die Amerikanen denken nu 'oei, Pearl Harbor all over again!'". Het is één ding om niet politiek correct te zijn, het is er een ander om gewoon ongepaste dingen te blijven declameren en daarbij letterlijk over lijken te gaan. En te doen alsof je iets van de oscars afweet en dan afkomen met half kloppende feiten. 
Bij deze spreek ik trouwens een vete voor het leven uit over Jan Temmerman én Nic Balthazar (tot wiens onthoofding ik reeds eerder had opgeroepen in mijn onstuimige puberteit). Mijn carrière in de media zal gewijd zijn aan het bestrijden van deze individuën. Wim Oosterlinck krijgt nog even respijt, maar moet toch ook op zijn tellen beginnen passen. Hij komt er met een vete van een week vanaf.
Maar dan nu hetgene waar het natuurlijk allemaal echt om draait: wie heeft er gelijk gehad?
Wel, de zogezegd in de loop van het weekend gelekte oscarlijst (zogezegd een document gestuurd aan de "officers" die de winnaars niet te zien krijgen, mét handtekening van de voorzitter van the Academy Sid Ganis die de winnaars ook niet weet, een document dat dus in zijn geheel nooit gestuurd wordt) al niet, daar stonden slechts 9 juiste voorspellingen op, in 24 categorieën. Een bijzonder pijnlijke zaak dus, niet alleen voor de vervalser, maar ook voor onze serieuze media als de Standaard die heel de zaak nog eens echt geloofden ook.
Die Standaard deed het trouwens niet veel beter: in de acht categorieën waarin mijn in een vorige post al uitgebreid bejubelde vriend Steven De Foer zich aan een voorspelling waagde, waren er 5 juist. In diezelfde categorieën had ikzelf er 6.
En dan is er nog de competitie van mijn oscarkijkend gezelschap. In dat gezelschap waren de scores: 4, 12, 13, 14 en 15, waarbij, jawel, uw blogger de 15 haalde. Dat wil dus zeggen dat ik eindelijk terug op gelijke voet sta met Sofie, namelijk 2-2. Volgend jaar versla ik u, Steylaerts!

Tot slot mag ik u toch ook nog één quote niet onthouden, omdat die gewoon rechtstreeks van dit blog geplukt is: "Documentarists truly are our windows to the world."

b. Your window to documentarists.

Sunday, February 22, 2009

Oscars #81 - Part 3

Oke, en zoals beloofd nog de laatste voorspellingen: de twee scriptcategorieën.

Script - bewerking
De nominaties: Doubt, Frost/Nixon, Slumdog Millionaire, The Curious Case of Benjamin Button, The Reader
De commentaar: Vier van de genomineerden in deze categorie zijn ook genomineerd voor beste film. Dat wil ook zeggen dat het hier gaat om echte prachtscenario's, met vaak briljante dialogen en geniale opbouw en scènestructuren. Het is namelijk lang niet zo gemakkelijk om een al bestaand verhaal te vertalen in film, een hoofdstuk is een heel andere bouwsteen dan een scène. En dat is precies waar al deze scripts in uitblinken. De duels in Frost/Nixon, de poëzie van The Curious Case of Benjamin Button, maar vooral... het ongelooflijk tastbare van Slumdog Millionaire. Dìt is wat er echt geniaal was aan die film: het scenario. De beschrijvingen van India laten je voelen alsof je er ook echt bent, het verhaal is pakkend en heel slim opgebouwd door tijdig te switchen met het ingenieuze kaderverhaal. Kortom, Slumdog Millionaire gaat vanavond één oscar winnen die hij écht verdient, en die is voor de scenarist.
De keuze van b: Slumdog Millionaire
De winnaar: Slumdog Millionaire

Script - origineel
De nominaties: Frozen River, Happy-Go-Lucky, In Bruges, Milk, Wall•E
De commentaar: Dit is de voorbije jaren verworden tot een soort alternatieve beste film-categorie (met Juno, Little Miss Sunshine, ...). Het is dan ook te verwachten dat hier dit jaar een kleine onafhankelijke parel in de prijzen gaat vallen zoals daar zijn Frozen River of Happy-Go-Lucky. Maar het kan ook wel eens gaan naar die ene genomineerde die ook meedoet voor beste film (Milk). Maar als je het mij vraagt gaat deze oscar dit jaar naar een van de twee komische, vertederende, en écht originele films. In Bruges springt er uit vanwege de briljante dialogen, Wall•E precies omwille van hoe uitzonderlijk goed de vertelling werkt net zònder dialogen. En daar twijfel ik dan weer. Dus: nog eens een gespleten persoonlijke voorkeur.
De keuze van b: In Bruges en Wall•E. Deze categorie moet nog verder opgesplitst worden. Maar gezien Wall•E toch al zijn eigen beste film-categorie heeft, gaan we maar voor In Bruges.
De winnaar: In Bruges

Voila, mijn voorspellingen zijn bekend, en zoals u ziet geheel verschillend van de zogezegd gelekte uitslagen, dus vals spelen kan mij niet verweten worden. Nu is het nog zeven uur en twaalf minuten wachten voor ik weet of ik ook dit jaar win van Sofie en zo de onderlinge stand eindelijk op 2-2 krijg. Ik ben er klaar voor, Steylaerts!

b. Your Window to Oscar-gold.

Oscars #81 - Part 2

Zo, ondertussen ben ik terug van mijn housewarming, en heeft u nog steeds elf voorspellingen van mij te goed. Hier gaan we.

Montage
De nominaties: Frost/Nixon, Milk, Slumdog Millionaire, The Curious Case of Benjamin Button, The Dark Knight
De commentaar: dit is weer zo iets waar Slumdog Millionaire voor gelauwerd wordt, maar wat ik absoluut kak vond aan die film. Er werd gegoocheld met effectjes die afbreuk deden aan wat mooie beelden hadden kunnen zijn. Hij heeft er wel de BAFTA voor gekregen, en ik vrees misschien de oscar ook. Dit is een oscar die vaak gaat naar de technisch indrukwekkender films, dus hier durf ik nog eens een gokje maken weg van Slumdog. Maar dit is niet echt mijn domein, en dus is het toch een beetje een sprong in het duister. Van deze gelegenheid wil ik echter wel gebruik maken om toch een beetje verdiend credit te geven aan monteurs: zij hebben een veel grotere invloed op wat een film uiteindelijk wordt dan veel mensen vermoeden. Kudos aan monteurs!
De keuze van b: The Dark Knight
De winnaar: The Dark Knight

Buitenlandse film
De nominaties: Der Baader Meinhof Complex, Entre Les Murs, おくりびと (okuribito), Revanche, Vals im Bashir
De commentaar: hier heb ik enkel Entre Les Murs en Vals im Bashir gezien, respectievelijk de winnaar van de Gouden Palm in Cannes, en de winnaar van de Golden Globe voor beste buitenlandse film. Entre les Murs vind ik persoonlijk sterk overhypet, al kan dat enigszins te maken hebben dat, toen ik naar deze prent over een probleemklas ging kijken, er een real-live rumoerige klas bij mij in de bioscoopzaal zat. Desalniettemin denk ik dat ik toch nog vrij goed kon inschatten dat het weliswaar in alle simpliciteit een mooie film was, maar dat een gouden palm misschien toch net een beetje te veel van het goede is, en een oscar al helemaal.
Dit is overigens jaarlijks een van de meest gecontesteerde categorieën, omwille van het perverse nominatiesysteem. Elk land nomineert één film, die worden dan allemaal gescreend door een comité van mensen die daar tijd voor hebben (doorgaans oude mensen uit een cultuur die geen ondertitels gewoon is), en die maken een shortlist, waaruit de uiteindelijke genomineerden dan komen. Bijzonder veel manieren dus waarop goede en anderzijds gewaardeerde films uit de boot kunnen vallen, zoals dit jaar gebeurd is met Gomorra (persoonlijk geen favoriet, maar toch), Il y a Longtemps que Je t'Aime en Le Silence de Lorna (van onze eigen Dardennes). Dus: het zal wel jammer zijn, maar we moeten het er nu eenmaal mee doen.
Te weinig gezien, dus ook hier geen favoriet, ik hoop enkel dat het niet Entre Les Murs wordt.
De winnaar: Vals im Bashir

Makeup
De nominaties: Hellboy II: The Golden Army, The Curious Case of Benjamin Button, The Dark Knight
De commentaar: in slechts één van bovenstaande films heeft het makeup-team het onmogelijke bereikt: Brad Pitt lelijk maken. Als dat niet oscarwaardig is, weet ik het ook niet meer. (Al was de makeup van Hellboy ook wel bewonderenswaardig.)
De keuze van b: The Curious Case of Benjamin Button
De winnaar: The Curious Case of Benjamin Button

Muziek - soundtrack
De nominaties: Defiance, Milk, Slumdog Millionaire, The Curious Case of Benjamin Button, Wall•E
De commentaar: voor deze categorie heb ik niet alleen alle films gezien, maar ook alle albums beluisterd. Er zitten absolute pareltjes tussen, waartoe naar mijn smaak de winnaar van de BAFTA én de Golden Globe, u raadt het al, Slumdog Millionaire, niet behoort. Met uitzondering dan van één liedje, zie daarvoor de volgende categorie. Maar dat is natuurlijk een kwestie van smaak, en zoals bij het songfestival vrees ik dat ook hier het etnisch gewauwel het zal halen van de échte goeie muziek. Mijn persoonlijke favoriet, en een enorme verrassing is Milk, waar gespeeld wordt met klassieke muziek in nieuwe bezettingen en met "nieuwe klassieke" muziek om een streep te trekken onder het leven van de operaliefhebber Harvey Milk. Ook zeker vermeldenswaardig is de prachtige muziek van Wall•E, waar achtereenvolgens de solitude op aarde van ons lief klein robotje, de immense grootte van de open ruimte, en de enorme spanning van een onmogelijke tocht uit blijken. En nog veel meer, maar ik ben zoals altijd op spoiler alert.
De keuze van b: Milk en/of Wall•E, ik zit weer gewrongen.
De winnaar: *zucht* Slumdog Millionaire

Muziek - liedje
De genomineerden:  O... Saya (Slumdog Millionaire), Jai Ho (Slumdog Millionaire), Down to Earth (Wall•E)
De commentaar: Vorig jaar waren er drie liedjes uit Enchanted genomineerd in deze categorie, het jaar ervoor waren er drie uit die "musical" waarvan ik de naam niet wil noemen met die "zangeres" wiens naam ik niet wil noemen. Telkens uit een totaal van vijf genomineerden. Ondertussen heeft the Academy een nieuwe regel ingevoerd die stelt dat er maar maximaal twee liedjes uit elke film mogen genomineerd worden, en blijkbaar waren er niet genoeg interessante nummers meer over op die manier. In elk geval, O... Saya daar krijg ik echt hoofdpijn van, maar Jai Ho (een nummer waar tijdens de end credits in ware Bollywoodstijl op gedanst wordt en eigenlijk niets meer met de film te maken heeft) is echt wel aanstekelijke, goeie muziek. Maar het nummer van Peter Gabriel dat ons vertelt dat we maar één aarde hebben is dat ook, en the Academy heeft een recente geschiedenis met het kiezen voor klimaatgerichte nummers (het liedje van An Inconvenient Truth won namelijk twee jaar geleden ook al deze oscar). Dit is dus een eerder moeilijke om te callen, dus dit zal u mij maar gewoon moeten vergeven als ik het fout heb.
De keuze van b: Down to Earth - Wall•E
De winnaar: Down to Earth - Wall•E

Beste film
De nominaties: Frost/Nixon, Milk, Slumdog Millionaire, The Curious Case of Benjamin Button, The Reader
De commentaar: Dé oscar natuurlijk, degene waar iedereen elk jaar naar uitkijkt, en vooral ook degene waar iedereen elk jaar mijn commentaar over wil horen. Goed, per film dan maar.
  • Frost/Nixon: prachtige verfilming van de journalist die Richard Nixon tot zijn eerste echte bekentenis rond Watergate kon dwingen. Een ongelooflijk saai iets als een politiek interview wordt hier een echte thriller, wat mee te danken is aan de briljante vertolkingen van de hoofdrolspelers. Helaas misschien net iets te weinig uitzonderlijk om de oscar echt te winnen, maar alvast een toekomstige dvd-aankoop voor mezelf.
  • Milk: een film waar ik me dan weer persoonlijk een beetje meer bij betrokken voel, het verhaal van Harvey Milk, de eerste openlijke homoseksueel die in de VS verkozen werd voor een publiek ambt als city supervisor van San Francisco. Opnieuw prachtige vertolkingen, een helaas heikel actueel thema (na het opnieuw ontbinden van het recht op homohuwelijken in San Francisco), maar ook hier vrees ik: not the stuff Oscar's made of. Net niet mooshy of spectaculair genoeg.
  • Slumdog Millionaire: de door iedereen gedoodverfde winnaar. Prachtig verhaal, enorm mooi opgebouwd, maar door de regisseur verkloot. En de kind-acteurs in India zijn dan nog eens dik onderbetaald, een reden temeer dus om de film te boycotten. In het verleden zijn er wel nog meer gedoodverfde winnaars geweest die naast de oscar grepen (we denken aan films als Star Wars, Saving Private Ryan en meer recent nog Brokeback Mountain), dus mijn hoop is nog groot, maar toch is dit mijn voorspelling.
  • The Curious Case of Benjamin Button: in een typisch oscarjaar zonder overdreven gehypet ethnisch gedoe is dit de gedoodverfde oscarwinnaar. De film heeft alles waar de oscars om draaien: het scenario is onwaarschijnlijk vlot en vol plotwendingen die de kijker zonder probleem bijna drie uur geboeid houden. Alles is prachtig geschoten in een stijl waarmee je je er haast bij waant. Het is een verhaal over liefde en hoe bizar moeilijk die kan zijn. Het is een biopic, zij het dan van een fictief persoon. De acteerprestaties mogen er zijn, de verouderingstechnieken zijn verbluffend. En toch gaat deze prachtfilm, het hoogtepunt van wat er in 2008 uit Hollywood gekomen is (en de oscars zijn nu eenmaal de bekroning van Hollywood, of je daar nu van houdt of niet), het niet winnen. En dat is zonde.
  • The Reader: in een aflevering van de befaamde en geniale televisiereeks "Extras" is te zien hoe Kate Winslet een holocaustfilm draait, niet om de herinnering aan de gruwel hoog te houden, maar om een oscar te winnen. Films over WO II zijn namelijk gegarandeerd oscargoud. En dan, een beetje later, draait ze deze film waarin ze een ex-kampbewaakster speelt die in de jaren 50 wordt veroordeeld voor haar rol in de nazimachine. Het verhaal gaat eigenlijk over een jongeman die met haar een seksuele relatie aangaat voor het proces, en haar nadien in een ander daglicht ziet, en hoe hij daar mee omgaat. Ook dit is een bijzonder mooie film, die blijkbaar in de VS toch niet zo bijzonder goed is ontvangen. Jammer, uw blogger vond em wel goed en raadt u hem ten zeerste aan.
De keuze van b: The Curious Case of Benjamin Button
De winnaar: Slumdog Millionaire, maar fingers crossed voor iets anders!

Korte animatiefilm
De nominaties: La Maison en Petits Cubes, Lavatory-Lovestory, Oktapodi, Presto, This Way Up
De commentaar: Als u zich mijn blogposts van rond augustus herinnert, zal u nog wel weten hoe ik schreef dat ik de award show van Siggraph had bijgewoond, en hoe ik daar Oktapodi zich had zien plaatsen voor een eventuele oscarnominatie. Dat filmpje heeft het dus ondertussen ver geschopt, maar of het de oscar zal halen is nog zeer de vraag. Er is namelijk concurrentie van de ijzersterke Pixar short die voor Wall•E draaide: Presto. Ook bijzonder goed vond ikzelf Lavatory-Lovestory, die dan wel enorm simpel geanimeerd mag zijn, maar wel een heel mooi verhaaltje vertelt over een toiletdame op zoek naar de ware. This Way Up was daarentegen wel mooi geanimeerd, maar als geheel filmpje iets minder geslaagd. En La Maison en Petits Cubes, wel die heb ik tot mijn grote spijt nergens gevonden.
De keuze van b: Lavatory-Lovestory
De winnaar: Presto

Kortfilm - live action
De nominaties: Auf der Strecke, Manon sur le Bitume, New Boy, Spielzeugland, The Pig
De commentaar: Niets gezien, dus enkel een wilde gok
De winnaar: Auf der Strecke

Geluidsmontage
De nominaties: Iron Man, Slumdog Millionaire, The Dark Knight, Wall•E, Wanted
De commentaar: Dit is weer zo'n categorie waar de meeste mensen absoluut geen idee hebben wat het betekent. Wel, geluidsmontage is het aaneenplakken van het geluid tot een vlotte geluidsband. Heel basis uitgelegd, want het is natuurlijk echt niet simpel. Dit is dus ook zo'n categorie die heel moeilijk te voorspellen is voor de mensen die er niet constant mee bezig zijn. Ik weet alleen dat de BAFTA naar (hoe kan het ook anders) Slumdog ging, en dat dit in het verleden ook wel eens naar technischere films is gegaan.
De keuze van b: The Dark Knight
De winnaar: The Dark Knight

Geluidsmixage
De nominaties: Slumdog Millionaire, The Curious Case of Benjamin Button, The Dark Knight, Wall•E, Wanted
De commentaar: in tegenstelling tot geluidsmontage, gaat dit over de beslissing wat je hoort op welk moment, en hoe luid het allemaal is tegenover mekaar. Ook hier gaat het meestal naar technischere films. En in animatie is dit natuurlijk extra moeilijk en nodig, gezien daar niets rechtstreeks is opgenomen.
De keuze van b: Wall•E
De winnaar: Wall•E

Visuele effecten
De nominaties: Iron Man, The Curious Case of Benjamin Button, The Dark Knight
De commentaar: Hoewel de effecten bij alledrie dik in orde waren, werden ze bij The Curious Case of Benjamin Button bijzonder origineel gebruikt. Daar ging het namelijk niet om spectaculaire vechtscènes te land ter zee en/of in de lucht, maar wel om de veroudering van personages die met traditionele technieken veel te tijdrovend zou zijn. Daarom werden de gezichten van Brad Pitt en Cate Blanchett maar gewoon op echte oude mensen geplakt, maar op een bijzonder overtuigende manier. En daarom gaat deze oscar naar Benjamin Button.
De keuze van b: The Curious Case of Benjamin Button
De winnaar: The Curious Case of Benjamin Button

Zo, bij deze heeft u nog twee oscars van mij te goed, namelijk de scriptoscars (adapted en original). Ik probeer echter ook alle genomineerde scripts gelezen te krijgen, en dat is nu nog niet het geval. Ik probeer dat morgen nog gedaan te krijgen, maar als het tegen 18u niet lukt krijgt u alsnog mijn voorspelling cadeau, zij het dan met één of meerdere ongelezen scripts. En morgen om 2u 's nachts Belgische tijd (dus nog een 21u40min op dit moment) zullen we het eindelijk gaan weten.

b. Your window to Hollywood.

Saturday, February 21, 2009

Oscars #81 - Part 1

Goed, morgen is het zover, de oscars zijn weer in het land. En met hét land bedoel ik dan voor één keer Hollywood. Zowat elke idioot met een internetverbinding placht deze dagen te doen alsof hij het weet, en uw liefste blogger mag daar natuurlijk niet bij ontbreken. Waar (die absoluut idiote filmredacteur van) de Standaard het echter enkel heeft over "de belangrijke categorieën" (de acteercategorieën, beste film, beste regie, animatiefilm en buitenlandse film (waar is script, idioten?)), waag ik mij ondertussen aan zowat alles, behalve live action kortfilm en de documentaire oscars. Waarom? Dat zijn de categorieën waarin ik niets gezien heb. Korte animatiefilm heb ik 4/5 gezien, Buitenlandse film 2/5. Van al de rest, dames en heren, heb ik alles gezien. Wat mij, ongetwijfeld, in een veel betere positie plaatst om een oordeel te vellen dan whatshisname van de Standaard, die toch enkel maar dweept met het "hoezee hoezee het is geen Hollywood"-vehikel uit India.
Alrighdy, hier gaan we.

Acteur
De nominaties: Frank Langella (Frost/Nixon), Sean Penn (Milk), Brad Pitt (The Curious Case of Benjamin Button), Richard Jenkins (The Visitor), Mickey Rourke (The Wrestler)
De commentaar: en we beginnen al meteen met een moeilijke categorie. Niet omdat moeilijk te zeggen is wie zal winnen, maar omdat er dit jaar echt sterk geacteerd werd. Van de door de Vlaamse pers fel onderschatte Brad Pitt tot de door de wereldpers een heel klein beetje overschatte Mickey Rourke. Alleen Richard Jenkins is een verrassing in dit lijstje. Ja, die man is geweldig (beter bekend van een aantal bijrollen trouwens, waaronder dit jaar ook een enorm sterke bijrol in Burn After Reading), maar toch net dat beetje onder het niveau van de vier anderen. Waarschijnlijk ook omdat de rol nu eenmaal niet zo indrukwekkend is. Het is trouwens ook zijn eerste echt grote nominatie voor deze film, omdat Dev Patel (de vijfde genomineerde voor de BAFTA) en Leonardo DiCaprio (genomineerd voor de Golden Globe) ernaast grepen. Het gaat dus eigenlijk tussen vier, maar vooral tussen twee: Sean Penn die al diverse awards van critici én de SAG award van zijn collega's in ontvangst mocht nemen, en Mickey Rourke die het haalde op de BAFTA's en de Golden Globes. Die laatste leverde dan wel een sterke prestatie, maar eigenlijk toch vooral omdat hij zichzelf mocht spelen, maar dan als wrestler in plaats van acteur.
De keuze van b: Sean Penn, prachtige prestatie, prachtige film, en veel gelauwerd omdat ie meer Harvey Milk was dan de echte.
De oscarwinnaar: Mickey Rourke, jammer genoeg.

Acteur in een bijrol

De nominaties: Philip Seymour Hoffman (Doubt), Josh Brolin (Milk), Michael Shannon (Revolutionary Road), Heath Ledger (The Dark Knight), Robert Downey Jr. (Tropic Thunder)
De commentaar: Deze staat al vast van voor de oscars van vorig jaar. Bij de enorme waslijst aan redenen waarom we de dood van Heath Ledger zo betreuren kunnen we echter nog eens deze categorie toevoegen: als hij niet was komen te gaan, was ook de strijd om deze oscar bijzonder spannend geweest. Ook hier hebben we vier enorm sterke prestaties, met Josh Brolin die er een klein beetje onder bungelt. Maar zelfs als hij niet gestorven was, was de kans groot dat Ledger het zou gewonnen hebben. Shannon's schermtijd was te kort, RDjr. leverde een geweldige komische prestatie, wat ook meestal niet op veel credit van the Academy kan rekenen. En PSH was geniaal, maar net dat beetje minder geniaal dan hij was in Capote.
De keuze van b: Heath Ledger, en een speciale award voor the dude playing a dude playing a dude disguised as another dude.
De winnaar: Heath Ledger, maar als u dat nog niet wist wil ik u nu vragen mijn blog te verlaten.

Actrice
De nominaties: Angelina Jolie (Changeling), Meryl Streep (Doubt), Melissa Leo (Frozen River), Anne Hathaway (Rachel Getting Married), Kate Winslet (The Reader)
De commentaar: de categorie met exact dezelfde situatie als bij de acteurs. Vier ijzersterke prestaties, eentje die ook wel goed was maar wiens nominatie uit het niets komt (Leo). Hier zijn het er wel drie die de awards totnogtoe verdeeld hebben: Kate Winslet die voor die rol de BAFTA en de Golden Globe voor beste bijrol won, Anne Hathaway met een hoop critics awards, en Meryl die een critic award mocht delen met Anne Hathaway en met de SAG naar huis ging. Moeilijke keuze dus, vooral omdat het ook nog eens onsympathieke personages zijn die het goed doen. En Kate Winslet die niet genomineerd is voor haar andere award-winning performance in Revolutionary Road. Ook jammer voor Angelina, die, hoewel ik ze met de beste wil van de wereld niet kan uitstaan, wél een ijzersterke acteerprestatie (wat mij betreft de eerste van haar carrière) heeft neergezet.
De keuze van b: Kate Winslet. Nipt.
De winnaar: Kate Winslet.

Actrice in een bijrol
De nominaties: Amy Adams (Doubt), Viola Davis (Doubt), Taraji P. Henson (The Curious Case of Benjamin Button), Marisa Tomei (The Wrestler), Penélope Cruz (Vicky Cristina Barcelona)
De commentaar: een erg moeilijke categorie om een heel andere reden: hier steekt er niets echt enorm bovenuit. Alle prestaties waren sterk, maar niet hartverscheurend sterk. Er waren erg cute dingen bij (Cruz en Adams), erg emotionele maar te korte dingen (Davis), en grote verrassingen die de film soms nog een beetje rechthielden, of hem helemaal stutten (Henson en Tomei). Moeilijke keuze dus.
De keuze van b: Taraji P. Henson. Bijna 70 jaar na Gone With the Wind mag er nog eens een zwarte actrice met een rol in the Old South winnen.
De winnaar: Penélope Cruz, toch een beetje onterecht.

Animatiefilm
De nominaties: Bolt, Kung Fu Panda, Wall•E
De commentaar: de Standaard stelde zich de vraag waarom het overal (terecht) bejubelde Vals Im Bashir (een geanimeerde documentaire) niet genomineerd is in deze categorie. Het antwoord is simpel, maar discussieer gerust over hoe terecht: die film had enorme kwaliteiten, maar dan vooral als documentaire en als film, en minder als zuivere animatiefilm. De drie genomineerden hadden dat wel. Overigens vind ik het wél gek dat Vals im Bashir niet genomineerd is als documentaire, maar goed. Dit is ook een categorie die al lang vaststaat. Kung Fu Panda was cute maar lang niet uitzonderlijk, Bolt is dan wel het beste dat Disney zelf heeft gemaakt sinds pakweg The Lion King, maar het kan toch net niet raken aan de majesteit van Pixar. Als het Wall•E niet wordt ga ik een week lang met rendierhoedje naar school.
De keuze van b: Wall•E, hands-down.
De winnaar: Wall•E.

Art Direction
De genomineerden: Changeling, Revolutionary Road, The Curious Case of Benjamin Button, The Dark Knight, The Duchess
De commentaar: Een categorie waar de meesten niet van weten waarvoor ze nu eigenlijk staat, dus even een woordje van uitleg: de art direction bepaalt eigenlijk een beetje de look van de film. Het is de setdressing, de decors, het uitzicht van de visual effects, maar ook dingen als de kleurtoon van de film. Dit jaar waren er een aantal goeie bij, maar er springen er twee uit: Benjamin Button en Changeling. Changeling verdient echt een oscar in deze categorie of de volgende, maar de kans dattie het krijgt is klein, omdat de effort van Benjamin Button gewoon een pak verder ging. Ikzelf blijf verscheurd tussen die twee. Benjamin Button mocht overigens ook al met de BAFTA naar huis, dus is de kans bijzonder groot dat daar nu ook de oscar bijkomt.
De keuze van b: Changeling én The Curious Case of Benjamin Button. Het moest mogen.
De winnaar: The Curious Case of Benjamin Button

Cinematografie
De nominaties: Changeling, Slumdog Millionaire, The Curious Case of Benjamin Button, The Dark Knight, The Reader
De commentaar: Nog zo eentje waarvan weinigen weten wat het nu eigenlijk is. De cinematografie is eigenlijk de iets technischer kant van de Art Direction, namelijk hoe er met de camera wordt omgegaan, hoe de belichting wordt aangepakt, etc. Altijd een beetje een moeilijke categorie voor een niet-cinematograaf. Slumdog Millionaire ging met de BAFTA lopen, maar persoonlijk was de cinematografie daar echt niet mijn ding. Wel mooi was die van Changeling en Benjamin Button, en pas echt kunstig die van The Dark Knight. Maar enkel God en twee accountants weten wat het wordt.
De keuze van b: The Dark Knight
De winnaar: Slumdog Millionaire

Kostuumontwerp
De nominaties: Australia, Milk, Revolutionary Road, The Curious Case of Benjamin Button, The Duchess
De commentaar: Dit is dan weer een categorie waarvan iedereen weet wat ze betekent, maar waar niemand écht op let als ze naar de film kijken. Buiten mode-ontwerpers. En janetten. Over het algemeen doen kostuumdrama's het om evidente redenen erg goed in deze categorie, en daar is dan meteen The Duchess. Al waren de kostuums van Benjamin Button natuurlijk ook mooi en die van Australia het enige goede aan die film, The Duchess heeft al een BAFTA in de kast, en daar zal waarschijnlijk zondagavond een klein naakt mannetje met een zwaard tussen zijn benen bijkomen.
De keuze van b: The Duchess
De winnaar: The Duchess

Regie
De nominaties: Ron Howard (Frost/Nixon), Gus Van Sant (Milk), Danny Boyle (Slumdog Millionaire), David Fincher (The Curious Case of Benjamin Button), Stephen Daldry (The Reader)
De commentaar: Eindelijk eens een categorie waar ik zelf binnen twintig jaar toch wel eens in wil staan. Laat ik beginnen met een flagrante omissie hier: Sam Mendes (Revolutionary Road, vooral ook bekend van American Beauty) die een aantal prachtige emoties heeft gecapteerd door zijn shotkeuzes. Véél beter dan wat Danny Boyle heeft gepresteerd met zijn infantiel gespeel met effectjes of de soms ondermaatse acteursregie, hoewel hij toch gaat winnen. Op Boyle na zijn de nominaties allemaal terecht, vier uitzonderlijke films in uitzonderlijke regie, met vaak prachtige shots. Ik zou u voor elke film kunnen zeggen welke ik bedoel, maar dat zijn dan vaak vooral shots tegen het einde van de film, en laat ik vooral de film niet verpesten voor u.
De keuze van b: Hartverscheurend moeilijk, dit. Ik heb Milk al een grote oscar gegeven en ik ga er nog eentje geven aan Benjamin Button, dus laat deze maar gaan naar Frost/Nixon, waar Ron Howard een oersaai ding als een politiek interview heeft omgetoverd in de ijzingwekkendste thriller van het jaar.
De winnaar: De man die ons collectieve zelfmoordneigingen gaf na het kijken van The Beach, Danny Boyle.

Volle lengte documentaire
De nominaties: Encounters at the End of the World, Man on Wire, The Betrayal (Nerakhoon), The Garden, Trouble the Water
De commentaar: Zoals gezegd, niets gezien, dus geen commentaar, en geen keuze van b, enkel een voorspelling.
De winnaar: Man on Wire

Korte documentaire
De nominaties: Smile Pinki, The Conscience of Nhem En, The Final Inch, The Witness - From the Balcony of Room 306
De commentaar: Same here, maar hier is het echt een gok gewoon gebaseerd op de titel.
De winnaar: The Witness - From the Balcony of Room 306

Hier ga ik het voorlopig bij laten (ik moet naar een housewarming), met een beetje geluk vannacht nog de overige voorspellingen, anders morgen. U heeft nog van mij te goed: montage, buitenlandse film, makeup, soundtrack, lied, beste film, korte animatie, live action kortfilm, geluidsmontage, geluidsmixage, visuele effecten, script op basis van ander materiaal, origineel script. Stay tuned!

b. Your window to the 81st Academy Awards.

Saturday, January 10, 2009

Hoe wil ik van kunst mijn leven maken? Hoe wil ik mijn leven kunst maken?

Dit is een vraag die gesteld zal worden op het examen cultuurgeschiedenis van aanstaande maandag. Hier moeten we een essay voor schrijven van ±4 blz. In deze blogpost mijn antwoord.
P.S. Aan alle ritsstudenten: deze blogpost geldt zeer duidelijk als publicatie, in een vastgelegde vorm. Denk er dus ook niet aan dit in enig opzicht over te nemen. In tegenstelling tot mijn publicaties op de rits-wiki, die vallen onder de creative commons licentie, behoud ik elke vorm van auteursrecht voor publicaties op dit blog. U weze gewaarschuwd.

Hoe wil ik van kunst mijn leven maken? Hoe wil ik van mijn leven kunst maken?

Deze vraagstelling veronderstelt reeds een zekere opvatting over kunst, namelijk die van Kunst als einddoel, als levensdoel, als vorm an sich. De kunstenaar die deze vraagstelling beantwoordt, is een kunstenaar die al lang zijn doel is voorbij geschoten. Kunst ontstaat niet door ernaar te streven. Kunst ontstaat waar er kunde en een publiek is. Een kunstenaar is diegene die zijn stiel zo beheerst dat hij ermee kan ontroeren, ageren, en wie weet zelfs de wereld veranderen. Kunst ontstaat niet doordat iemand zich voorneemt van kunst zijn leven te maken, en nog veel minder doordat iemand zich voorneemt kunst te maken.
Ik ben geen kunstenaar, en de aandachtige lezer heeft reeds door dat ik dat ook niet meteen ambieer. Toch niet onmiddellijk, en zeker niet gepland; Ik heb een stiel gekozen. Ik heb die stiel gekozen omdat het de stiel is waar ik goed in ben, omdat dat de stiel is die ik wíl uitoefenen. Ik vertel verhalen. Ik vertel ze op papier, ik vertel ze met beelden. Maar ik vertel verhalen zonder daarmee te veronderstellen dat ik automatisch de wereld verander, zonder zelfs de wereld te willen veranderen. Mijn ambitie is mijn publiek te raken, of dat nu Kunst mag heten of niet.
Misschien zal ik ooit kunst maken, dat sluit ik zeker niet uit. Allicht zal ik het zelfs bijzonder fijn vinden als, wanneer, dat gebeurt. Dat ik kunst gemaakt heb zal ik dan weten doordat mensen mijn werk appreciëren. Doordat mensen zeggen dat het kunst is. En dan zal dat mooi zijn.
Is dat dan niet een bijzonder onambitieuze, of zelfs plat commerciële kijk op de zaak? Een schrijver, regisseur of televisiemaker die voor zichzelf geen kunstnorm vooropstelt, dat kan toch haast niets anders voortbrengen dan platte reality-tv, stationsromances op het witte doek, of het zoveelste script over de actieheld die de wereld redt? In tegendeel! Het is een nederige houding. Nederigheid ten opzichte van het medium, het publiek en de wereld. Het is een nederige houding die getuigt van respect.
Een kunstenaar die, met de pretentie om Kunst te maken, tegen de wereld aankijkt, misbruikt al te vaak zijn medium teneinde zijn publiek te vervreemden en zich de wereld toe te eigenen. Zo’n kunstenaar, een Kunstenaar, maakt al te vaak kunst die niemand begrijpt, maar enkel apprecieert omdat het zo hoort. Het is tenminste het werk van een kunstenaar. Misschien dat nog een klein groepje zelfverklaarde intellectuelen het met de Kunstenaar mee begrijpen, maar dat kleine groepje staat dan alleen in hun wereld, neer te kijken op het niet-begrijpende plebs, het publiek dat vervreemd is door de kunstenaar die allicht net wou strijden tegen de vervreemding. Een zelfingenomen kunstenaar dus, die zijn doel al lang voorbij is geschoten.
Te veel Kunst is elitair. Wat bereikt een kunstenaar wiens werk in een museum hangt en dagelijks door enkele honderden bekeken wordt, van wie geen hond het werk begrijpt, maar niemand ertegen wil ageren omdat het toch een bekend werk is? Hij heeft zijn kunst kunnen maken, en wordt misschien door zijn kleine intellectuele elite geëerd, die het werk kunnen appreciëren omdat zij het geleerd hebben te appreciëren. Omdat zij afgesproken hebben het te appreciëren. Omdat zij afgesproken hebben dat dit kunst is. Is dat dan kunst die de wereld verandert? Heeft zo’n kunstenaar zijn doel bereikt door zich te vervreemden van de wereld en de mensen daarin?
Neen, voor zulk elitarisme pas ik resoluut.
Ik ben geen kunstenaar, maar wat ben ik dan wel? Ik ben een verhalenverteller. Ik vermaak het publiek dat mijn verhaal wil aanhoren. Ik ben een nar, de kijkers zijn mijn Hof. En slechte narren, in hun stiel weinig bekwame narren dus, die worden van het Hof weggestuurd, of zelfs, al afhankelijk van de tirannie van de heersende meester, onthoofd. Aldus is het streefdoel van de nar simpel: zich zo goed mogelijk bekwamen in zijn stiel. Zo kundig mogelijk worden. Zo kunstig mogelijk, zo u per se wil.
Ik heb mij, net als de nar, een stiel aangemeten. Een stiel van dewelke ik mijn leven wil maken. En nu is het tijd om mij daarin te bekwamen, zo voldoende te bekwamen dat ik van die stiel mijn leven kan maken. Dat ik van de kunde in die stiel mijn leven kan maken. Dat ik, zo u wil, de kunst van die stiel mijn leven kan maken.
Een oude volkswijsheid leert dat oefening kunst baart, no pun intended. Om mij te bekwamen in mijn stiel als verhalenverteller, om die stiel te vereenzelvigen met mijn leven, heb ik dus weinig keuze. Ik moet mijn stiel uitoefenen. Ik moet in de wereld staan. Ik moet schrijven, filmen, kijken. Ik studeer aan twee scholen voor mijn stiel. De ene is het RITS, de andere is mijn leven.
Dus hoe plan ik van mijn leven kunst te maken? Dat is het al. Net als elk leven, op zijn eigen manier. Elk leven heeft zijn eigen ervaringen, zijn eigen lessen te leren. Elk leven bevat zijn eigen kunst, het is aan de eigenaar van dat leven om ze eruit te halen.
Hoe wil ik kunst mijn leven maken? Door te lezen. Door te kijken. Door te schrijven. Door te leven.

b. Your window to the artist.

Thursday, December 25, 2008

The Night Before Christmas

't Was the night before Christmas, and all were at rest
when a wee little blogger set out on a quest.
A quest to spread goodness and joy through the net
joy he felt only hís words could spread.
And he started typing and typing some more
if you saw him typing you'd think there's a war
and he sat in the room of communications
being in charge of foreign relations.
But the truth, of course, was different by far
the truth was our blogger was no writing star
and he wrestled and tossed with a big writers block
but his fight was in vain, on his mind stayed a lock.
Around midnight he screamed "Oh fuck cunt crap shit,
this rhyming thing's hard, I think I will quit."
Of course this is something he'll never admit,
but I think the champagne didn't help him a bit.
He crawled into bed, now accepting defeat
taking solace in the dinner tomorrow he'd eat.
Then out of the snowless yet cold starry night
there came the echoes of a jingly flight.
These sounds of course came from Santa Clause
who had heard of our poor old blogger's forced pause.
He flew in through the chimney, and covered in soot
broke into the house and tickled the bloggers foot.
The blogger arose from his sleep with a start
but when Santa said "Hi," now thàt stopped his heart.
And Santa continued "I have heard of your trouble,
don't worry my friend, our minds are now double."
Then they started thinking, their minds now together
dismissing small talk about movies or weather.
Yet sadly they were soon synchronously stumped.
It was then that our small smart blogger boy jumped.
"I have an idea!" he exclaimed, "it's so simple and easy!"
Then Santa admitted he felt a bit queasy.
He said "I've come down here to help you to blog,
but turns out my mind's even more of a fog,
and here I have been of no help at all!"
At this the blogger laughed and curled up in a ball.
"So you still cannot see, now can you dear man?
It's you who are at the base of my plan!"
So the blogger hugged Santa and said "you will see!
Go online tonight, you'll follow me!"
Slightly confused, poor Santa departed
and when he had left, the blogger restarted.
He wrote up the tale of his strange meeting
with Santa Clause up to the story's completing.
And he sat there smiling, his quest was fulfilled
for never before were his readers more thrilled
than at his tale of heartwarming proportions
no matter 't was full of his mind's strange contortions.
At this at last our poor blogger could sleep
but before he did so his heart did leap.
He realized now no matter what he'd discuss
it'd all come down to: Merry Christmas!

Allemaal zalige feesten, en bedankt om ondanks de onregelmatige posten toch te blijven lezen ;)

b. Your window to Christmas.

Tuesday, November 18, 2008

Flaminganten

Als toekomstig kunstenaars worden wij aan het RITS ook ingeleid in diverse maatschappij-belangrijke disciplines, zoals daar zijn kunstgeschiedenis, maar ook de politiek en haar relatie tot de media. Dat laatste vak heet dan ook treffend "Politiek en Media". Het vak wordt gegeven door een bijzonder links en Belgicistisch filosoof, en ook tussen de studenten zitten heel wat linkse Belgicistische rakkers. Dat botst uiteraard al eens met een N-VA'er zoals uw favoriete blogger.
Ondertussen heeft ook Herman De Croo de behoefte gevoeld om een Belgicistisch manifest, pamflet, of hoe u het ook wil noemen, uit te geven. Reden te meer dus om hier nog eens wat argumenten te bundelen, in een eigen poging tot pamflet vóór de Vlaamse zaak. Het is overigens minder een poging u te overtuigen van mijn gelijk dan wel een poging tegen de volgende les Politiek en Media diverse argumenten klaar te hebben tegen Dieter Lesage.

De faciliteitengemeenten
We kennen allemaal wel min of meer de realiteit van de faciliteitengemeenten. Het zijn gemeenten die in een ééntalig gewest liggen, dus een ééntalig grondgebied, die volgens de wet dan ook ééntalig zijn, maar waar een significant deel van de bevolking een der andere landstalen spreekt. Er zijn ook faciliteitengemeenten waar problemen zijn, en dat zijn voornamelijk die in de rand rond Brussel. Dat zijn gemeenten die in het Vlaams Gewest liggen, dus Vlaams grondgebied, die volgens de wet dan ook ééntalig Nederlands zijn, maar waar een significant deel van de bevolking Frans spreekt, soms zelfs tot 90% aan toe. Verkozenen in die gemeente, evenals openbare ambtenaren, zijn echter wel verplicht het Nederlands te gebruiken in communicatie over ambtszaken, en tegen de burgers, tenzij die laatsten een, steeds te hernieuwen, verzoek indienen in hun eigen taal tegen de gemeente te kunnen spreken.
Is dat niet een beetje absurd, is dan een steeds wederkerende stelling, dat een gemeente waar 90% Franstalig is, steeds opnieuw gedwongen wordt te functioneren in het Nederlands? Waarom mogen die mensen nu niet gewoon hun eigen taal spreken? Wel, het antwoord is ja, dat is absurd. En het zou nog veel absurder zijn moest dat dan ook gebeuren op Franstalig grondgebied. Mensen moeten nu eenmaal hun eigen taal mogen blijven spreken.
De reden van dat absurdisme ligt hem echter niet in de regelneverij van Vlaanderen. Het absurde is niet de regel dàt men Nederlands moet spreken, het absurde is het feit dat in sommigen van die gemeenten een meerderheid er blijkbaar een probleem mee heeft die taal te spreken. Iedereen over gans de wereld zal het normaal vinden dat je de taal leert van het gebied waar je zal gaan wonen. Buiten de Franstaligen. Stel nu dat het omgekeerd is. Stel dat ik in het ééntalig Waals gewest ga wonen, dan ga ik daar Frans spreken, dat is niet meer dan normaal. Als ik daar ga eisen in het Nederlands te blijven spreken, en dat de gemeente waar ik woon Nederlands spreekt tegen mij, men zal lachen. Ja, ik zal grif toegeven, het zou mooi zijn! Een volledig tweetalig België, waar overal ten lande Vlamingen en Walen en Brusselaars en zelfs Duitstaligen in een drietalige symfonie kunnen samenleven, dàt is mooi. Dat zou ook alle problemen van de baan helpen. Het zou nog mooier zijn als er ook nog eenhoorns rondliepen en onze straten geplaveid waren met regenbogen. Maar dat is een utopie, een zeer onrealistische voorstelling, een romantisch beeld waar Belgicisten zo van houden.

Een andere analogie. Herstappe is een gemeente in Limburg die op 1 januari van dit jaar 84 inwoners telde, waarvan 70 kiesgerechtigden. De gemeente heeft 0% buitenlanders. Stel, op een goeie ouwe dag, dat er 50 chinezen komen wonen, die allemaal een groot gezin stichten. Hier kunnen ze dat immers, in China niet. Binnen 20 jaar maken die Chinezen 51% uit van de kiesgerechtigde bevolking van Herstappe. Zij verkiezen een volledig Chinese gemeenteraad, en eisen nu dat zij het bestuur volledig in het Chinees kunnen houden. De originele Limburgse bevolking van Herstappe raken hun historisch-Limburgse eigenheid kwijt, terwijl zij helemaal niets hebben gedaan. Natuurlijk is dit een sterk overdreven situatie, de problematiek van de faciliteitengemeenten is ontstaan over een veel langere periode, daar zijn de Franstaligen niet ineens binnengevallen. Maar het is een analogie die in een beperkt kader de problematiek duidelijk stelt.
Helpt het dan niet tolken te hebben? De gemeenteraad is dan te volgen voor alle burgers. Ja en neen. Op kleine schaal lijkt dat zeker een satisfactoire oplossing. Iedereen kan zijn of haar eigen taal blijven spreken, en we moeten zelfs nog amper openstaan voor mekaar, de tolk zorgt wel voor communicatie. In de realiteit is dit echter absurd. Er zou geen tolk mogen nodig zijn. Als iedereen die zich gaat vestigen in het gebied van een anderstalige groep de taal van die autochtone bevolking leert, zo moeilijk is dat niet, dan is er eveneens geen probleem. En dan voelt niemand zich geschoffeerd, en dan is er niet voor elke minimale communicatie een tolk nodig. En dan zullen we veel gelukkiger zijn.
Overigens, een van de pijnlijkere argumenten die gehoord is tijdens deze discussie is 'ja, die gemeenten zijn misschien historisch Vlaams, maar is het ook niet historisch zo dat de president van de VS altijd een blanke was? Is het ook niet historisch zo dat de burgemeester van Rotterdammer altijd een echte Rotterdammer was, terwijl dat nu een man van Marokkaanse afkomst is?' Dat argument is pijnlijk voor de uitspreker ervan omdat die vergelijking mank loopt op zowat elk gebied. De twee aangehaalde voorbeelden handelen over de gelijkheid van alle burgers, terwijl het taalgebruik van een streek hier niets mee te maken heeft. En zo we het er wel bij willen sleuren moet dat misschien niet zijn in de vorm 'iedereen moet zijn eigen taal mogen spreken', maar wel 'iedereen heeft het recht in zijn eigen streek zijn eigen taal te behouden'.
Nog pijnlijker is het dat het argument ook geen steek houdt omdat de historische verandering van een zwarte president in plaats van een blanke president, een Marokkaans burgemeester in plaats van een "zuivere Nederlander", geen invloed hebben op het leven van de burgers van die streek, natuurlijk op de leiderskwaliteiten van beide individuën na. Een systematische kolonisatie (ja, de term is opnieuw een hyperbool om een punt te maken) van een gebied door een andere bevolkingsgroep dan diegene die daar historisch steeds heeft gewoond, heeft wel degelijk invloed voor de autochtone bewoners.

Het economische aspect
Iets wat vaak wordt aangehaald door Belgicisten is dat een splitsing economisch gezien helemaal niet zo goed zou zijn voor de Vlamingen als door sommigen wordt aangenomen. In het pamflet van Herman De Croo staat dan ook onder andere te lezen dat huidige Belgische instellingen zoals het Rekenhof, Kamer en Senaat, Cassatie, etc. moeten worden ontbonden, en vervangen door alternatieven. Hierdoor zou volgens De Croo helemaal geen afslanking van het overheidsapparaat, maar een verzwaring, doordat al die instellingen ontdubbeld moeten worden, wat overigens ook een meerkost zou meebrengen.
Dat is onzin. Eerst en vooral moeten Kamer en Senaat al niet worden heropgericht omdat daar reeds alternatieven voor bestaan: de deelstaten hebben reeds een eigen parlement en regering. De andere instellingen zullen inderdaad ontdubbeld moeten worden heropgericht, maar telkens in een slankere versie, en een versie die volledig geredesignd is. Sommigen van deze structuren werken immers nog steeds volgens een zeer oude en ondertussen gedateerde structuur. Het kan efficiënter, en dat zou dan ook gebeuren bij een heroprichting.
De Croo haalt ook nog aan dat bij heel wat contracten contractbreuk gepleegd zou worden. In heel wat contracten is de Belgische staat immers partner, en indien die staat ophoudt te bestaan is dat contractbreuk en dient daarvoor een compensatie te gebeuren. Dit is inderdaad een reëel probleem, maar het gaat ervan uit dat er een splitsing van de ene dag op de andere zou gebeuren. Dit is uiteraard niet het geval, een bijzonder onrealistisch scenario, en iets waar ook zeer weinigen en nog veel minder doordachten om staan te roepen. Een eventuele splitsing zou worden voorbereid. Bij vernieuwing van die contracten kan dan ook de overeenkomst met de Belgische staat worden stopgezet, en het contract worden overgedragen aan een van de deelstaten. Zo kan de Belgische staat dan blokje per blokje worden afgebouwd, zodat we niet alles ineens moeten slopen.
Een ander economisch probleem dat zeer vaak wordt aangehaald is dat van de merknaam België, die zou verdwijnen. Dat is wel degelijk een probleem, maar ook geen onoverkomelijke zaak. Voor streekproducten zou het zelfs geen probleem kunnen zijn, of slechts zeer beperkt. Belgische chocolade zal altijd Belgische chocolade blijven. België zal namelijk een historische streek worden.
Maar belangrijker, om bijvoorbeeld investeerders naar Vlaanderen te lokken, moet er awareness gekweekt worden wat Vlaanderen is, wat Wallonië is, en dat daar na het einde van België niet zo veel aan verandert. Er is tijd om een merknaam Vlaanderen te kweken om later de merknaam België te vervangen, de splitsing komt er immers niet van vandaag op morgen.

Maar we moeten toch solidair zijn!
Van zodra je je out als Vlaams-nationalist ben je onsolidair. Vlaams-nationalisten willen niet alleen het land, maar ook de sociale zekerheid opblazen, zodat alle Franstaligen meteen in de kou komen te staan. 
Niet is uiteraard minder waar. Solidariteit is belangrijk, dat zegt ook de N-VA. Wat niet kan zijn excessen, die er momenteel wel zijn. De sociale zekerheid is federaal, maar een Waal ligt gemiddeld enkele dagen langer in het ziekenhuis. De werkloosheid in Wallonië is veel groter dan de Vlaamse, waardoor niet enkel een groter percentage van de werkloosheidsuitkeringen naar Wallonië gaat, maar waardoor men daar ook nog eens een kleinere bijdrage kan leveren aan de sociale zekerheid.
Ik herhaal echter: solidariteit is belangrijk. De Waalse economie is slechter dan de Vlaamse. Dit is natuurlijk voor een deel ook te wijten aan het beleid, maar laten we daar even abstractie van maken. Solidariteit zou veel beter werken indien deze op een Europese schaal wordt uitgevoerd. Wallonië heeft niet meer recht op solidariteit omdat die regio zich toevallig in hetzelfde land bevindt als wij, en Roemenië heeft niet minder recht op solidariteit omdat het nu toevallig wat verder ligt.
In een sterk Europa, een Europa van de regio's waar we - geloof en hoop ik stellig - naartoe evolueren, is solidariteit veel beter mogelijk, op een veel grotere en dus nuttiger schaal. Een uitgebreid pleidooi voor dit Europa van de regio's, dit Verenigde Regio's van Europa zo u wil, zou ons te ver leiden, maar het is zeker een manier, de ideale manier, om de solidariteit te behouden in een veel mooier, logischer en verantwoord kader dan het Belgische.

En wat dan met Brussel?
Een van de moeilijkste problemen die we hebben in dit land is inderdaad Brussel. Hiervoor liggen verschillende scenario's op tafel, waarvan geen enkel een pasklare oplossing is. Ik kies met graagte resoluut voor Brussel als hoofdstad van Vlaanderen. Het is een Vlaamse stad (als in stad in het Vlaams gewest, niet als in stad met een uitgesproken Vlaams karakter, gezien het Brusselse karakter uniek is, maar toch zeker niet onverenigbaar met het Vlaamse), en op dit moment ook al hoofdstad van Vlaanderen. Economisch hoort het gewest quasi bij het Vlaamse, de luchthaven van Zaventem, die een belangrijke bron is voor Brussel, ligt volledig op Vlaams grondgebied, en de stad stelt ook heel wat Vlamingen te werk.
Het is waar dat een deel van dezelfde argumentatie kan gedaan worden om Brussel te kwalificeren als Waalse stad. Er zijn ook heel wat Franstalige Belgen die dagelijks naar Brussel reizen om er te gaan werken. Ik blijf er echter van overtuigd dat Brussel op economisch vlak heel wat meer met Vlaanderen te zien heeft dan met Wallonië, en dat Brussel, dat bij een eventuele splitsing uiteindelijk zelf zijn zegje moet kunnen doen in wat er gebeurt, er zeker niet slecht aan zou doen om te kiezen zijn huidige rol te blijven vervullen in een onafhankelijk Vlaanderen. Zijn huidige rol als hoofdstad, en als regio met een speciaal tweetalig statuut. Niemand heeft ooit gezegd dat Vlaanderen ééntalig moet zijn.
Een andere optie die overigens goed zou kaderen in het VRE-concept dat hierboven al werd aangehaald is een soort van Brussels D.C., een onafhankelijke hoofdstedelijke regio met zijn eigen bestuur, dat ook het bestuur van de hele Verenigde Regio's van Europa huisvest. Het werkt voor Washington, het zal dus ook wel werken voor Brussel. Heel wat Marylanders gaan elke dag werken in de hoofdstad. Het enige probleem is dat Maryland zijn hoofdstad ergens anders heeft, en dat Brussel buiten Vlaanderen dus wel degelijk zal gepaard gaan met een hele verhuis, en dus administratieve rompslomp én prijskaartje, naar de nieuwe Vlaamse hoofdstad.

b. Your Window to Belgium.