Monday, July 14, 2008

MP4 (als in micro-post 4, niet het bestandsformaat... ik had precies mijn afkorting een beetje beter moeten kiezen)

Net gehoord in de Ronde van Frankrijk:

- Vandaag is D-Day.
- Ja, één van de D-Days natuurlijk.

Creatief omspringen met unieke gebeurtenissen, men kan het alleen maar aanmoedigen.

MP3 (als in micro-post nr. 3, niet het bestandsformaat)

Taalsurfen
Net via aibohphobia (angst van palindromen) in de Canvascrack van 7/7/'08 gesurft naar hippopottomonstrosesquipedaliophobia (angst van lange woorden) naar zandseepsodemineraalwaterstralen (langste woord van de Nederlandse taal) naar de taalpagina van KidCity (waar zandseepsodemineraalwaterstralen vermeld wordt) waar het woord lippennegerin behandeld wordt als volgt:

Een lippennegerin is een negerin die haar lippen met een schijf uitrekt. Uitgerokken lippen heten dan weer schotellippen.

Zoek de taalfout op de taalpagina van KidCity, de eerste die de fout vindt en post in een comment krijgt een kus/knuffel (schrap wat niet van toepassing is) van mezelf.

Sunday, July 13, 2008

De grote staats(her)vorming

Het is al lang geleden dat het hier nog eens over politiek gegaan heeft. Maar ondertussen zitten we stilaan bijna op de vooravond van 15 juli, de mythische regeringsverklaringsdag, de dag waarop het tweede pakket van de staatshervorming zal worden voorgelegd, net als heel wat andere beleidszaken van onze huidige bijna-regering. Hoog tijd dus om het nog eens over politiek te hebben.
Over politiek praten is trouwens in. Onlangs zat ik op de trein bij een kerel die er duidelijk zin in had. Doorheen heel de wagon was te horen hoe zinloos hij partijpolitiek wel vond, hoezeer we de echte belangrijke dingen in het leven missen omdat niemand wat inzit met Brussel-Halle-Vilvoorde, en hoe fout studenten wel zijn door zich bezig te houden met zaken als 'gij doet pol&soc' en 'gij doet sportkot'. Verenig u en doe iets dat echt een verschil maakt! Enfin, het was zeer amusant om verwonderde blikken te delen met mijn medereizigers.
De jongen in kwestie was bovendien een geadopteerde Aziaat (ik ken zijn levensverhaal ondertussen, heb ik u al vermeld dat hij niet bepaald discreet was?), en was het hier zo grondig beu dat hij erover dacht terug te keren naar zijn land (precies waar dat was heeft hij geen enkele keer geschreeuwd, verbazingwekkend genoeg). Hij vond ook dat de regering gehinderd wordt door dingen als mensenrechten. Een regering moet kunnen doen wat ze wil, als ze dat niet goed doet, wordt ze wel afgestraft door de kiezer. Gelukkig voor hem zijn er in Azië geen mensenrechten. (Opzettelijke veralgemening, u weet over welke landen ik het heb, en mijn punt is gemaakt.) Jammer genoeg voor hem echter ook geen (eerlijke) verkiezingen. Oeps!
Toen ik afstapte ik naar zijn vrouwelijke gesprekspartner - die overigens tijdens heel het gesprek niet minder dan 3 (drie!) zinnen had gezegd - klopte haar op de schouder, en zei 'gij zijt een heldin.', waarna ik gestaag maar zeker wegliep. Nieuwe instappers heb ik ook aangeraden een andere wagon te kiezen. Misschien iets te overtuigend, een dame was bijna van de trein gesprongen.
Maar goed, dat was een ander zijn mening, en sinds wanneer interesseert de mening van anderen mij? Juist. Terug naar onze mythische 15de juli, de dag die in de sterren geschreven staat om de nieuwe nationale feestdag te worden. Who cares about de kroning van Leopold I? Op 15 juli 2008 zal Yves Leterme erin slagen om zijn volkeren weer bijeen te brengen, met magische oplossingen voor al onze kleine en grote problemen.
Zo zal hij ervoor zorgen dat de Franstalige burgemeesters in de rand de wet niet meer overtreden, en dus zonder probleem benoemd kunnen worden. Daarbij zal het ook geen probleem vormen dat deze drie heerschappen tegenwoordig niet alleen de taalwetgeving niet meer respecteren, maar ook de vrijheid van meningsuiting een halt willen toeroepen. Zij willen namelijk de nakende Gordel enkel toelaten als hier geen Vlaamse vlaggen te zien zijn, evenals geen t-shirts of andere zaken met slogans als 'Splits B-H-V'. De betoging in Brussel voor de solidariteit is geen probleem, maar laat u alstublieft niet via een t-shirt uw mening kennen, u zou mensen kunnen choqueren.
Nu, het moge allemaal goed nieuws zijn. De Aziaat had namelijk gelijk: B-H-V is een idiote kwestie, die weinigen buiten B-H-V aanbelangt. De koopkracht is belangrijker. De sociale zekerheid is belangrijker. Gezondheidszorg is belangrijker. Daar heeft hij gelijk in, daar heeft verdorie Mieke Vogels gelijk in. Maar daarbij vergeten we één ding. We kùnnen het niet hebben over die belangrijke zaken, omdat we eenmaal zitten met B-H-V, en bij uitbreiding met een Belgische staat die niet werkt. Dat merken we na 398 dagen zonder regering. Dus zijn er twee mogelijkheden: ofwel geven we die Belgische staat op en zetten we ze bij het huisvuil zoals ze is, ofwel is het dringend tijd om een nieuwe Belgische staat te vormen, die wél werkt. De VS kunnen federaal werken, Duitsland kan het, dan moeten wij het ook kunnen.
Yves Leterme gaat in elk geval proberen het laatste te doen. Natuurlijk zal hij het niet zo noemen, maar wat hij wil is een nieuw België dat wél werkt. Maar het zal niet lukken, omdat met een beetje staatshervorming de problemen al lang niet meer op te lossen zijn. Beschouw het als een verbouwing van een huis dat op instorten staat, de gammele steunmuren een beetje verschuiven gaat het niet plots een prachthuis maken, het vergroot integendeel het risico op instorten. Dan kan je het beter slopen en er twee compacte nieuwe huisjes zetten die op zich staan, of een nieuwe villa, dit keer met warm water. Enfin, u begrijpt de beeldspraak.
Opmerkelijk stil in heel het na-10-junisch discours is trouwens de gekkenaampartij, het vroeger Spirit, het huidige VlaamsProgressieven. Het enige dat je van die mensen hoort is, nja, een naamsverandering. Zo bleef er van het vroegere Spirit enkel nog de jongerenafdeling Jong Spirit over, maar ook die is van naam veranderd. Als u dacht dat het niet erger kon dan VlaamsProgressieven, bereid u dan maar voor... op L². Spreek uit el-kwadraat, staat er dan bij in de krant. Laat ik al dit zeggen: als een naam een handleiding nodig heeft, is het geen goede naam. Het is bovendien de formule voor de oppervlakte van een vierkant, wat op zijn minst een gekke naam is voor een politieke organisatie. En in het Engels is het L Square, en square heeft nu niet bepaald een positieve connotatie. Al bij al zou ik dus zeggen... mooie poging om nog eens op te vallen, maar schromelijk mislukt. Breng op zijn minst Geert Lambert terug wat meer in beeld, die mens wist pas echt hoe opvallen.
Maar goed, nu is het dus aftellen geblazen tot 15 juli, en de grote regeerverklaring die het land gaat redden, verbouwen, terug opbouwen, anyway verhinderen dat er ooit twee prachtige huisjes staan gebouwd op de ruïnes van een instortende vesting, met buren die mekaar vriendelijk goeiedag zeggen en suiker lenen als het nodig is. Nee, 15 juli zal het huis overeind laten, met alle verzuurde huisgenoten erin. Met nog steeds geen positiever beeld over ons in het buitenland. Het lijkt wel het Big Brother huis.

Of hoe ik mijn huis-metafoor veel te ver gedreven heb.

Live - Dare - Don't Be Square
Be The B

P.S. Als ik met deze post geen commentaren zal uitlokken weet ik het ook niet meer :p

Tuesday, July 8, 2008

Verborgen schatten

Operatie M-O 009 is bijna compleet. Met operatie M-O 009 bedoel ik de grootste opruim die mijn kamer ooit heeft gezien. En met die opruim zijn er heel wat prachtige schatten al naar boven gekomen. Verloren gewaande foto's, stukjes revue die nooit zijn opgevoerd, inleidingen voor verhalen die nooit geschreven zouden worden, en een gedicht dat ik mij niet meer herinner, maar dat me echt pakte toen ik het teruglas. Hopelijk mag het dat bij u ook doen. Het heeft geen titel, en ik respecteer mijn vroeger werk altijd door er niets meer aan te wijzigen. Het zal dus altijd naamloos blijven.

Dit is het lied van een stervende ziel
Het is een afscheid, een welkom
Van en aan de wereld

Ik zag u graag
ik zag u bloeien
ik zag u bloeden
en deed met u mee

maar 't is gedaan, volbloeid en uitgebloed
ik laat u
maar vergeet u nooit
ik mis u

ik verlang naar uw omhelzing
pleng een traan die groeit
mij opslokt, meevoert naar een nieuwe wereld

Ik kom wel terecht.
Vaarwel
Bedankt.

Thursday, July 3, 2008

MP2

Ik kwam net op cw voorbij een kantoor waar ik Russisch hoorde. Het bleken West-Vlamingen te zijn.

Gezien op een bus: een sticker 'Non-Discriminatie', met als logo een vierkant in een cirkel. Zeer gestileerde non als u het mij vraagt. Overigens wel voor, non-discriminatie.

Timmy's Great Quest

Ik had al een tijdje zin om ne keer een kortverhaal te schrijven, en nu kwam het plots allemaal vrij vlot... maar in het Engels, om een of andere reden. U zal het mij moeten vergeven.

Timmy's Great Quest
Timmy tore up the piece of paper on which he had written his confession, and swallowed the pieces. He thought to himself "I shall take this to the grave with me, my heinous actions, my dark secrets, my... sin."
After that, he took his jungle knife out of his suitcase, tucked it underneath his belt, and decided it best to abandon the rest of his worldly posessions. He would have to go on by himself, facing the world alone, fighting for what he held true, even if it would kill him.
It was so that Timmy embarked on his great adventure, his quest for redemption. It was a very strange thing for him to do. You see, Timmy had never been an adventurer. He had always been a very demure youngperson, kept mostly to himself, and fled away to his own world that he found in his books, or even much better, his own imagination.
But then the day came that changed it all. One day, as he was playing in the yard, pretending to be the great Pirate King Yarblesnout fighting Smith the Royalist Scum, Timmy heard a rustling through the bushes. For a moment he paused and pondered, but as he realized there were no bushes on his pirate ship he had had no choice but to come out of his fantasy world and deal with the unexplained sound in the real world.
As Timmy went over to investigate, a vicious beast leapt out of the bushes, teeth bared, claws extracted, ready to kill. It jumped upon Timmy, who at that moment feared for his life had pleaded to all the deities he knew (which were precious few, as Timmy was 6 at the time) that the beast would spare him and attack someone else. And, as by wonder, the beast had obeyed his prayers. It had let Timmy go without so much as a scratch.
Of course, I don't have to tell you how relieved Timmy was by this. He had been saved from a horrendous death as, as Timmy remembered it, the Beast had at least 14 claws and two sets of jaws each featuring at least 95 teeth sharp as razorblades. But, by now you've gathered that Timmy had an overactive imagination, so we don't know how much to believe of that description.
The sad thing however, is that during his prayers Timmy never stopped to think what exactly would happen when the beast decided to go after someone else. And it was so that while Timmy was rejoicing in his conquest of death himself, he lived, heard and saw the following as if in slow-motion: the beast snuck out of the garden and into the house, he heard a scream, a reddish-brownish liquid he had last seen when he fell with his bike splotched all over the kitchen window, the beast snuck out of the house again licking the same liquid from its face, Timmy ran - still in slow-motion - toward the house, he saw his mother lying motionlessly on the kitchen floor, he wept, and he fainted.
When he woke up again, his neighbour was hugging him, his father was a huddled mass in the far corner of the room, and a white blanket covering something was to be seen in the kitchen. Timmy realized what it was, and what had happened, even though he did not want to. Young and inexperienced though he was, he was wise enough to realize that he did not want to think about what had happened, any more than he wanted the inevitable realization to sink in that it was all his fault. If he hadn't acted so selfishly, placed his own need in front of that of anyone else, the beast would perhaps have slain him, but his mother would still be alive.

This story was what changed his life, and which, weeks later, would ultimately lead him to embark on his solitary adventure to redemption. His first thought was to go out, find the beast, and slay it to avenge his mother. But then he realized that this would hardly bring his mother back, neither would it give him redemption. On the contrary, it would put another murder in his hands.
So for a very long time, Timmy mulled things over. He did his research (which, for a six-year old takes quite a while, if you remember how hard reading was for you when you were six), and ultimately found a story about a temple where a monkey lived. It was a buddy-monkey. (In the real story this was of course a buddhist monk, but if you knew the word buddhism when you were six you'll remember how hard you found it.) And the buddy-monkey had the power to help you undo one mistake in your life, and make the right decision. And this was precisely what Timmy felt he needed.
His mother had read this story to him before. Yet, she said that it was just that: a story. Nobody had the power to help you undo mistakes. Mistakes are something you live with, she used to say. But, Timmy thought, she had also always said that monsters and beasts only existed in stories, but there she was (well, technically, there she was no more), killed by a beast that wasn't supposed to exist.
And so he set out on his journey to the monkey, armed only with the precious jungle knife he had inherited from his uncle Stanley, who had explored the jungle of Brazil and married a Toïstor woman. It was not an easy journey he was about to undertake. And Timmy realized this, because suddenly, even though he really did not want to, he started to cry. He cried for the first time since his mother died.
Yet, just as his purpose hit him again and he was about to embark on his epic journey, teary-eyed or not, he heard an ominous, creeping sound, and saw a sudden flash of light. He knew that his time had come, and the final stance was near.

His mother opened the door and flicked on the light. "What are you doing honey? And why do you have that toy knife uncle Stan bought in that Brazilion toy store tucked under your belt? ... Timmy, sweety, have you been crying?"
And at that moment Timmy just had to let it all go. In one of those crying hiccoughs you're probably quite familiar with, he accidentally coughed up part of the paper on which he had written his confession. On this piece, his mother could read "sEllfIs", by which Timmy had of course originally meant "selfish". If you had tried to write selfish when you were six, well, it's just not an easy word.
His mother stared at the piece of paper for a second, and Timmy saw comprehension dawn on her face.
"Oh Timmy, are you still upset about that money you took from my wallet when you found it in the bushes two weeks ago? Oh honey, we discussed this, yes it was a bit greedy from you, but you won't let that little green-eyed monster well up inside you again, now will you? And well, the important thing is that you were very honest, and you gave everything back."
And she hugged him, and said "it's okay," padding him on the back and telling him to go play nicely outside.

It was as King Yarblesnout finally defeated Smith that Timmy realized his mother had in fact always been wrong about the buddy-monkey. It is possible, and he did exist. And he found the monkey in her that day.

Kwalijk

Geen vragen... Ik voel mij kak en dit kwam eruit.

Kwalijk

Jij kijkt in mijn ogen
en neemt het me kwalijk
Met jouw kwalijkste ogen

Ik weet het schat, ik weet het
ik had het niet mogen doen
maar het leek zo...
logisch.

Ik weet dat ik voor jou niets
verkeerd kan doen, hoe kwalijk
je het me ook neemt
met je arsenaal aan kwalijke ogen

Maar toch branden ze telkens weer
een klein stukje in mijn hart

Tot jij er stilletjesaan
stukje per stukje
met je lieve kwalijke ogen
je initialen op hebt gebrandmerkt