Tennis

Velen hebben me opgemerkt dat mijn post van gisteren mijn meest homo post ooit was (homo is hier gebruikt als adjectief, for want of a better one, gezien je een post moeilijk homoseksueel kan noemen, en iedereen weet dat ik walg van het woord homof**l. Nul, als ge dit leest, pas op met uw comments.). Anyway, als compensatie krijgen we er nu eentje over sport.

Voor degenen die het niet weten, ik volg tennisles. Al even. Niet dat het vooralsnog veel resultaat heeft opgebracht, maar nu wéét ik toch al hoe fout ik mijn gemiddelde bal sla.

Kom, ik mag niet zo hard zijn voor mezelf, er is wel degelijk beterschap. Af en toe slaag ik er eens in om een stevige rally aan te houden, en er is zelfs een occasionele ace en gamewinst bij. Sets winnen voorlopig nog niet, en matches al helemaal niet, maar mijn tijd komt nog. Ooit wordt de bMamums 60 en dàn zal ik toeslaan.

Over Moe Mobiel gesproken, het is met haar dat ik tennisles volg. En onze tennisleraar, een hippe 65'er met schuim in zijn mondhoeken, een marcelleke dat je door zijn tennis-outfit doorziet en die vingernagels als 'vingerenaas' uitspreekt, vindt haar steevast de betere leerling. Het is natuurlijk ook wel zo, maar dat wil nog niet zeggen dat je daar de aandacht op moet vestigen. Bovendien zijn mijn backhands doorgaans beter dan die van haar, wat amper te demonstreren valt als hij mij steeds maar forehands laat oefenen. Nouja, venten.

Hij heeft daarenboven ook nog eens de gewoonte ontwikkeld om op subtiele wijze met de bMoeder te roddelen over uw blogger. Hij fluistert haar dan vragen toe als daar zijn 'heeft hij vroeger iets van sport gedaan?' en 'beweegt hij nog buiten de tennisles?'. Menigmaal is reeds door uw blogger's hoofd de gedachte 'ik sta hier hoor' geschoten.

Edoch, maandag maakte hij het me te bont. Ik zei - waarheidsgetrouw - dat mijn tennis steeds beter is als ik voor punten kan spelen. Waarop hij zei dat ik nog niet voor punten MAG spelen, omdat ik de ballen nog niet binnen KAN houden. Correctie. Ludo, even kalm doen. Niemand, maar echt NIEMAND zegt aan Ben Verhaegen wat hij wel of niet mag, en zeker niet wat hij wel of niet KAN. (Sorry voor het hoofdlettergehalte totnogtoe, ik voel me net Mark Peeters.)

Dus zeg ik hem, in een verwoede doch stilaan falende poging kalm te blijven, dat ik dat wél kan, als ik voor punten speel. Waarop hij - met een blik van 'jong geweld, tijd om u op uw plaats te zetten' - mij uitdaagde om een aantal ballen voor punten te spelen. Toen het 2-2 was gaf hij op omdat hij moest toegeven dat ik gelijk had.

Ik had deze post totnogtoe gerust op maandag kunnen schrijven. Maar ik wist dat er een vervolg ging komen. Ik wist dat ik ooit nog eens ging tennissen buiten de lessen, alwaar ik voor punten zou spelen, en dat hij het zou opmerken. Dus ben ik vandaag met Moe Mobiel gaan tennissen.

Rally's, deuces, aces, u kan het amper geloven. De setstand loog er niet om: 6-0, 1-1. Wel voor de bMoeder, maar daar waren best een aantal games bij die ik in een deuce verloren had. Dus geen (of amper) schaamte daar.

Op de terugweg moesten we echter voorbij Ludo, onze schuimbekkende leraar, die op dat moment aan een aantal kindjes aan het lesgeven was. Toen hij zag dat we weggingen zei hij 'Maar jullie hebben voor punten gespeeld!', waarop ik hem de eerste zin uit vorige paragraaf citeerde. Daarop gaf hij dan toch toe dat het belangrijkste is dat we ons geamuseerd hebben. Game, Set and Match: BB.

Pas op, ik schilder hem nu vrij onsympathiek af, maar onze Ludo is best een gezellige mens hoor. Hij vergeet alleen soms mijn aanwezigheid.

Advantage Verhaegen. Since 1986.

Be The B

P.S. Goed, tijd voor de commentreacties.

• Nirvana, Walhalla, who cares.
• Het hele schoengebeuren is niet noodzakelijk gedaan in bed. Ik herhaal: een knappe man die enkel schoenen draagt: kwijl. Dus als het even van mij afhangt... u snapt mijn punt.
• Hoe het zit met die accijnzen weet ik niet precies, maar als ik mij niet vergis mag de BTW eigenlijk niet verlaagd worden gezien dat een Europese bevoegdheid is.
• De Witte mars was iets geheel anders dan de betogingen die we de laatste jaren gezien hebben: daar ging het om een massaal geschokte maatschappij, een algeheel falen van justitie, en werden er geen holle slogans gescandeerd. In tegendeel, dat was een mars in alle sereniteit, om steun te betuigen aan de ouders, en als aanklacht tegen de gruweldaden van één man. Zulke symbolen mogen van mij gerust, maar verberg u dan niet achter dingen als 'wij betogen tegen zinloos geweld'. Het hele punt is dat er moet betoogd worden voor of tegen concrete dingen. Ik geloof dat mijn punt stilaan wel gemaakt is, daar zal ik dan ook niet meer op terugkomen, hetzij na een volgende zinloos geweldige mars.

B and the City

Ik ben pas terug van de cinema. (Waw, dit is denk ik mijn slechtste openingszin sinds ik dit blog ben opgestart, mijn excuses daarvoor.) We hebben Sex and the City gezien. Oorspronkelijk was het de bedoeling met drie meisjes te gaan (om dus een echte posse van... nja, 4 meisjes te bekomen, net zoals in de serie), maar er was er eentje afgehaakt. Om bij haar vent te zijn. Laat ons zeggen dat dat de Charlotte van de groep was.

Eentje heeft het nog altijd wat moeilijk met haar recente breuk van wat een goede relatie leek, maar achteraf beschouwd verre van rozengeur en maneschijn was. Laten we haar de plaatselijke Miranda noemen.

De andere vrouw was... de bMoeder. Laat ons zeggen dat zij de Samantha van de groep is. Nu zonder het gerotzooi, maar wel vocaal als het op seks aankomt. Uw blogger kan het geweten hebben. Niet dat ik zo onvocaal ben, maar ik moet het van ergens hebben nietwaar.

En ik? Ik ben Carrie. Zonder de schoenobsessie. Hoewel, laat ik dat laatste meteen corrigeren: ik heb wél iets met schoenen. Maar niet om ze zelf aan te hebben. Ik koop per seizoen één paar schoenen, dus twee paar per jaar. That's it, ik wissel nooit van schoenen, draag gewoon heel het seizoen door dezelfde, tot ze versleten zijn. Mooie schoenen, dat wel, maar ik heb geen kast vol. Maar de schoenen van andere mannen, dàt is wel belangrijk. Ik kan een man afschrijven op zijn schoenen. Onlangs zag ik in het station van Leuven de man van mijn dromen. Knap, goed gekleed, klein beetje stoppelbaard, goddelijk lichaam... en flipflops. Teenslippers, inderdaad. Weg droomman, weg fantasie van hem onder een Tahitiaanse waterval, weg gsm die ik al klaar had om een stiekeme foto te nemen. Meteen afgeschreven.

Niet alleen dat, de juiste man met de juiste schoenen kan ongelooflijk sexy zijn. Een knappe gast op een warme zomerdag in het park met mooie sportieve-maar-net-geen-loopschoenen. Rowrrr. Of zelfs mooie sneakers (niet alle sneakers zijn mooi, maar soms toch echt wel). En een mooie naakte man met enkel schoenen aan? Nirvana. De vikinghemel, niet de rockgroep.

Maar goed, ik ging u zeggen waarom ik Carrie ben. Nu, eigenlijk heeft u het al door na het lezen van de vorige paragraaf. Ik schrijf. Over mannen (onder andere, ik ben ook best welbespraakt over andere dingen). Mannen die ik nooit vind, en misschien nooit zal vinden. Ik heb mijn eigen mister Big, in vele vormen. Mannen die ik doodgraag zie of heb gezien, maar die voor eeuwig onbereikbaar zijn. Zucht.

Mijn excuses aan de mensen die nooit een aflevering van Sex and the City hebben gezien, voor hen zal het voorbije deel ongetwijfeld onbegrijpelijke onzin zijn geweest. En ik kan me voorstellen dat dat het grootste deel van mijn mannelijke lezers zal behelzen. Zeker als het publiek in de cinema representatief was voor de Sex and the City kijker. Ik was een van de weinige mannen die in de zaal te zien was. Hetero mannen waren er al helemaal niet te bespeuren, op de enkele ongelukkige na die duidelijk door zijn vriendin was meegesleurd.

Voor ons zat dan ook een homokoppel. Soms werkt mijn gaydar wel, en bij hen was het nou toch wel een beetje duidelijk. De ene was razend knap en welgeschoeid, de andere zeker vijftien jaar ouder en kalend. Cupid works in mysterious ways.

Ach, ooit vindt uw blogger zijn knappe, welgeschoeide man. Tot dan schrijf ik er hier wel over.

Redefining Love. Since 1986.

Be The B

P.S. Het wordt een gewoonte, kleine reacties op comments hier. Beste meneer Keynes, ik ben er mij van bewust dat de regering bepaalde middelen heeft om de koopkracht te beschermen. Het punt dat ik trachtte te maken (en tevens gemaakt heb) is dat betogers zich al te vaak verschuilen achter holle slogans of doelen, in plaats van te betogen tegen concrete zaken. Zo had men kunnen betogen voor indexering van de belastingsschijven, wat veel zinvoller was geweest. Of minstens een agenda naar voren schuiven.

Ik kijk al uit naar volgende comments waarop ik kan en zal reageren.

P.P.S. Maandag een examen gehad, het was oké :)

Gevloek

Fuck. Ja, een mens mag al eens vloeken. Heck, dit is mijn blog, ik doe hier wat ik wil. Pis. Kak. Neh. Probeer me maar eens tegen te houden. Piemels.

Natuurlijk, u kent mij, ik vloek nooit zonder reden. Helaas heb ik quasi op elk moment van de dag wel een reden om te vloeken. En als ik even geen reden heb, kan ik daarvoor terugvallen op mijn vete van de week.

Iemand heeft ooit geklaagd dat ik mijn vetes van de week hier niet uitleg. Bij deze zal ik daar even verandering in brengen. De huidige vete van de week is wereldverbeteraars. Nou, ik denk dat die mooi staat uitgelegd in de vorige blogpost. Echter, ik heb ook een vete met terugwerkende kracht uitgevaardigd tegen De Lijn. Ik denk dat dat zowat de vierde is, het gaat nu niet lang meer duren of De Lijn zit financieel volledig aan de grond.

De reden van deze heropflakkering van de oudste en meest gegronde mijner vetes is dat de bus die ik elke zondagavond neem van het station van Leuven naar mijn kot, is afgeschaft, waardoor ik zondag j.l. het volle half uur naar mijn kot heb moeten wandelen. Gelukkig was het toen deftig weer. En dat verschafte mij ook een singuliere reden om blij te zijn dat mijn kotdagen er voorgoed op zitten.

Maar die vetes zijn niet de reden dat ik in het begin van deze post heb gevloekt. Klerezooi. Mijn excuses, ik kreeg even een heropflakkering. Neen, ik heb eergisteren mijn inschrijving voor de artistieke toelatingsproef aan het RITS op de bus gedaan, zoals ik denk ik vermeld had in mijn post over het examen filmgeschiedenis. (Even zorgen dat mijn cross-references in orde zijn.) Nu, vandaag heb ik de brief gekregen waarin mij de voorbereidende opdracht voor die toelatingsproef verder wordt toegelicht. Ik moet een film maken van max. 3 minuten (dat wist ik al), met als onderwerp te kiezen uit volgende drie titels:

• Het licht van mijn straat
• Mijn droom wordt stilaan een nachtmerrie
• In tegenstelling tot mijn vader/moeder...

Nou, over lagere-school-opsteltitels gesproken. Then again, voor twee van de drie heb ik al wel een klein ideetje hoe ik het nog min of meer artistiek verantwoord kan aanpakken. Dus, het zou erger kunnen vermoed ik. Edoch, niet meteen wat ik verhoopt had.

Die twee ideeën die ik heb ga ik hier trouwens niet plaatsen, ik hoop dat u me dat vergeeft. Andere kandidaten zouden dat namelijk kunnen lezen, en ideeën zijn niet auteursrechtelijk beschermd. En zulkse diefstal uit mijner hoofde zou aanleiding geven tot...

Hatsekideej.

Cursing away. Since 1983. Shit, godverdomme, mistypt, 1986! Opnieuw!

Cursing away. Since 1986.

Be The B

P.S. Enkele publieke reacties op comments die de laatste dagen zijn gepost:

• Ik ben geen tegenstander van het stakingsrecht, maar er zijn grenzen. De één zijn vrijheid eindigt waar die van een ander begint, en het is onaanvaardbaar dat men voor relatief kleine grieven zoals een loonsverhoging of een conflict met een van de bazen het spoorverkeer of zelfs de nationale luchthaven lam legt.
• Ik doe anders tijdens de blok ook andere dingen dan heelder dagen pornofilms kijken. Tenzij er iets nieuws met Pierre Fitch of Matt Woods uit is.

Betoging! Nu!

Het wordt tijd dat ik mijn nieuwe communistische inslag maar eens ga tentoonspreiden. Het wordt tijd voor een betoging.

Tegenwoordig kan je namelijk voor en tegen alles gaan betogen. Zolang het maar niets inhoudt dan toch. Kijk, vroeger kwamen mensen nog op straat voor concrete dingen. Voor Nederlandstalig onderwijs in de universiteiten, voor holebirechten, als eerbetoon aan kinderen en ter veroordeling van hun monsterlijke moordenaar, voor meer geld voor de medische sector, ...

Maar dat zijn we afgeleerd. Neen, vandaag de dag betogen we voor holle termen. Hoe holler de term, hoe meer volk er op afkomt. We hebben vandaag een nieuwe betoging gehad voor meer koopkracht. We hebben al betogingen gehad tegen zinloos geweld en voor solidariteit. Zulke betogingen zijn voor sukkels. Waarom? Mijn koninkrijk voor iemand die mij tien mensen kan vinden die TEGEN meer koopkracht en solidariteit zijn, en VOOR zinloos geweld. Je kan net zo goed op straat komen tegen tandpijn, tegen vampirisme, en voor de kinderglimlach. Het zal even veel uithalen.

Want we betogen dan ook nog eens voor en tegen issues waar niemand iets concreet aan kan doen. De koopkracht daalt... nou, pech, dat heet een economische crisis. Solidariteit is iets anders dan geldstromen, en je kan moeilijk zeggen dat de regering zinloos geweld uitlokt (buiten door de tronies van Joëlle Milquet en Bart Somers herhaaldelijk op tv te laten komen). Maar nee, niets dat een goeie betoging niet kan oplossen.

Dus, beste bLezers, gaan wij betogen. Het zou logisch zijn dat ik nu een oproep lanceer om te gaan betogen tegen zinloze betogingen. Maar, zeg nu zelf, het zou eens iets kunnen uithalen, en dat willen we niet. Neen, wij gaan betogen voor meer vrolijkheid. Ik ben lang niet vrolijk genoeg (dat heeft misschien wel iets te maken met die zinloze betogingen), en ik wil vrolijker zijn. Heck, iedereen wil vrolijker zijn. Dat de regering daar eens iets aan doet. En dat dekt ineens al die vorige ladingen. Ik word vrolijk van mijn koopkracht. Ik word vrolijk als mensen solidair zijn met mij. Ik word niet vrolijk van zinloos geweld. Huppakeej, een flinke basis voor een betoging zou ik zeggen.

Waar? Maakt niet uit. Wanneer? Maakt niet uit. Wie maakt de spandoeken? Maakt niet uit. Of de wereld van onze betoging hoort? Maakt niet uit. De enige manier waarop de betoging gaat bijdragen tot meer vrolijkheid, is als je toevallig vrolijk wordt van betogingen. Ik heb dat toevallig, dus ga ik vrolijk worden van die betoging. En is dus het opzet geslaagd. En bovendien krijgen we dan nog eens dat heerlijk wereldverbeterende gevoel. Daar kunnen we dan ook weeral op teren totdat we onze kinderen moeten vertellen dat zij helemaal geen koopkracht meer hebben doordat wij er hun olie hebben doorgedraaid, als we hen zeggen dat hun beste vriend zinloos is vertrappeld op een betoging voor meer kleur in de wereld, als we hen die snee brood geven die onze Waalse broeders uit solidariteit aan ons geschonken hebben na ons economisch verval.

Pessimistisch? Misschien een beetje. Zullen we gaan betogen tegen pessimisme?

Fighting the World. Since 1986.

Be(toog) The B

Boodschap van de partij - euh, van de blogger

Bij mijn vorige blogpost van 7 juni kreeg ik een reactie op mijn Hillary-banner. Ik had de persoon in kwestie toen gezegd dat, als hij daar zo'n bezwaar tegen had, ik er niets mee in zat er een 'I love Stalin' banner bij te zetten. Dan ging hij het echt niet meer lezen, zei hij. Vandaag staat de Hillary-banner er echter nog steeds, en de reactie was dezelfde. Daarom kon ook mijn wederreactie uiteraard niet uitblijven.

Ik vond echter geen I love Stalin banner. Viel dat even tegen. Gelukkig heb ik trouwe fans, die voor niets terugdeinzen om uw blogger bij te staan in zijn wereldverbeterende queeste. In een mum van tijd was de nieuwe banner, die u vanaf heden hier rechts ziet staan, gemaakt. Met dank. Geen nood, u bent niet in het nieuwe Stalinistische partijhoofdkwartier terechtgekomen. Hoewel het, met al dat Russisch uit de vorige post, misschien niet altijd even duidelijk is. Neen, u staart naar een manifest van de vrije meningsuiting. 

En u en ik zijn daar trots op.

Redefining free speech. Since 1986.

Be The B

P.S. Blijven lezen Al, het is maar om te lachen ;)

Kuleshov en de zijnen

[nvdr: een deel van deze blogpost is gisteren op de trein geschreven. Omdat ik niet het type ben dat zijn schrijfsels achteraf aanpast om ze in een hedendaags kleedje, wordt dat deel hier weergegeven zoals het geschreven is van op het moment van opstappen in Leuven tot het moment van afstappen in Berlaar. Het einde van dat deel zal als volgt aangeduid worden: "[*]". Vanaf daar gaat de vertelling dus verder over de gebeurtenissen van gisteren, maar vanuit een vertelstandpunt van vandaag. Mijn excuses voor de potentiële verwarring.]

Zo, mijn eerste examen zit er ook weeral op. Het was filmgeschiedenis, gegeven door een gezellige Hollander genaamd Wilhelmus Hesling. Auteur trouwens van de quote ‘In Rusland werd een filmschool opgericht, dat was toen ongezien. Nu kennen we dat natuurlijk wel, en uitgebreid, zeker hier in België. Een waar filminstituut hoor, België... Nu nog een filmindustrie zou ik zeggen.’ Gezellige mens.
Maar goed, dat examen dan. Ik heb gisteren mijn meest briljante inval ooit gekregen. Zo ben ik voorstander van het principe ‘razzle-dazzle ‘em’. Dat houdt in dat je je publiek – in geval van examens je prof dus – een act moet voorschotelen met zoveel flashy zaken erin, dat ze blind worden voor je kleine imperfecties. Dus heb ik besloten om te zorgen dat ik alle namen van Russische filmmakers én hun belangrijkste films in het Russisch kon schrijven. Afijn, in het Cyrillisch alfabet dus. Zo gezegd zo gedaan, heel wat werk in gekropen, maar ik kon Sergei Eisenstein (en zijn Staking, Pantserkruiser Potemkin én Oktober), Dziga Vertov en zijn ‘Man with a Movie Camera’, Lev Kuleshov en Vsevolod Pudovkin schrijven, in het Cyrillisch. Bovendien kon ik ook nog wat vertellen over die mensen, anders was het hele gedoe een oefening in futiliteit geweest.
Goed, ik dus naar de Willem, en ik kreeg twee kaartjes met vragen. Nu, de man heeft twintig vragen (die algemeen bekend zijn), en er mag dus precies tien man tegelijk binnen. Je hoort mekaar examen afleggen (dat vind ik altijd erg charmant, andermans stommiteiten horen), en dat is geen probleem, want je hebt toch andere vragen. Hoewel er vaak een kleine overlap tussen zit, zodat je toch nog ideetjes kan opdoen. Maar anyway, ik trok dus de vragen ‘Geef de grote krachtlijnen van de Amerikaanse filmindustrie tussen 1907 en 1918’ en ‘Bespreek de rol van Vertov en Kuleshov in de ontwikkeling van de revolutionaire Soviet-cinema.’ Ik denk ‘boejah, ik ga mijn cyrillisch kunnen gebruiken.’. Ik blij.
Goed, nadat ik dan mezelf verrast had met de hoeveelheid tekst die ik op beide vragen geproduceerd had – gemiddeld genomen twee pagina’s per vraag, bij die Russen iets meer – ging ik vol zelfvertrouwen naar Hesling, die zeer goedkeurend knikte tijdens mijn relaas over de oorlog tussen de Motion Picture Patents Company en de independents, die cumuleerde in een overwinning voor de independents en een verhuis naar Hollywood, en de bouw van ware filmpaleizen doorheen heel de VS.
Na een kort quiz-achtig bijvraagje (en hoe groot denk je dat die filmpaleizen waren?) (Het correcte antwoord was 5- à 6000 zitplaatsen, ik had ‘duizenden zitplaatsen’ geantwoord, hij knikte opnieuw goedkeurend) begon hij dan maar mijn Sovietvraag te lezen (blijkbaar was het antwoord op mijn eerste vraag zo lang en voldoend dat er geen uitleg nodig was bij mijn Sovietvraag). Hierin had ik dus onder andere enthousiast Дзига Вертов, Чесовек с киноаппаратом en Лев Кулешов verwerkt. Opnieuw veel geknik, ditmaal doorspekt met veel ‘prima’ en ‘ja prima’, tot plots de vraag ‘wat studeer je eigenlijk?’ kwam. Vol angst dat dit een vermomde bijvraag was besloot ik me, na een half jaar angstvallige vermomming in pollensok-land, te outen als burgerlijk ingenieur. Het ulterior motive van Hesling was echter goedbedoeld, want al snel kwam de tweede bijvraag ‘Ja ik zie dat je hier een aantal Russische tekens tussen hebt staan, hoe komt het dat je dat kan?’. Toen wist ik dat mijn opzet geslaagd was. Ik had indruk gemaakt. Ik besloot zijn indruk te beantwoorden met deelse eerlijkheid: ik heb een interesse in vreemde alfabetten meneer. Dat stuk van het indruk maken heb ik maar achterwege gelaten.
Dan ging hij verder met zijn goedkeurend geknik en ge-‘ja, prima’, tot hij op het einde was aangekomen, waar iets stond in de trand van ‘... Сергей Ейзенстейн (Sergei Eisenstein), die het Kuleshov-effect ten top dreef in zijn ideologische montage in Броненосещ Потёмкин (Pantserkruiser Potemkin).' Hierop schoot hij in de lach, en zei 'ja, omdat je het hier nu staan hebt, spreek het maar uit'. Een laatste test van mijn superieure kennis. Na guitig 'Bronenosets Potyomkin' te hebben gezegd, waarop Hesling glimlachte als een kind dat net een glimmende nieuwe knikker gekregen heeft.

[*]

Ik mocht gaan, Wilhelmus was tevreden. Ik ook trouwens, altijd fijn als je een prof aan het lachen kan brengen met niet-foutgerelateerde zaken. Maar goed, ik heb al vermeld dat ik mensen kon horen examen afleggen. Nu, dat heeft zo zijn charmes, zeker bij al die pollensokkers. Ik heb namelijk nog maar één universitair mondeling examen afgelegd van een vak in de humane wetenschappen, filosofie in mijn eerste kan, maar daar zat de prof apart in een lokaaltje en kon je dus niet volgen. Nu wel. En jongens toch, heb ik me geamuseerd.
Ik voelde me namelijk bij wijlen echt beland in een aflevering van de slimste mens ter wereld. Een van de jongedames kreeg een vraag over de Duitse expressionistische cinema. Haar antwoord ging ongeveer als volgt: 'Euh, ze werkten in studio's, hadden heel indrukwekkende decors, euh... op die decors schilderden ze ook hun schaduwen, euh... het ging over diepe, pessimistische thema's... het was dus een uiting van het expressionisme, euh... ... stop.' De stop is uiteraard een verzinsel van uw auteur, maar u kan er zich iets bij indenken. Ik kon er mij ook iets bij indenken, namelijk een rood-gele achtergrond en een aantal wazig gemaakte termen onder het kind haar gezicht. En uiteraard een *ping* geluidje op studio's, decors, schaduwen en pessimisme. Hesling lijkt zelfs een beetje op Erik Van Looy. Tenminste als je zijn baardje, kalendheid, restanten lang haar, bril en Hollands accent wegdenkt. Dan is de gelijkenis echt treffend.
En de communicatiewetenschappers maakten het steeds bonter en bonter. Het hoogtepunt van mijn dag in pollensokland was de ietwat oudere dame die een zin (tegen een prof, op een examen) begon met 'ik vroeg mij af' (het ging over een shot dat ze gezien had in een moderne film, en ze vroeg zich af of het een hommage was aan een cameratechniek van D.W. Griffith. Hesling keek bedenkelijk, vooral gezien het effect in de moderne film gecreëerd was door middel van een fysiek object en het bij Griffith om een cameratechniek ging.), en de jongedame die zowat elke zin begon met 'dan denk ik aan...'
U mag vooral niet denken dat ik seksistisch ben in mijn selectie van grappige momenten. In tegenstelling tot bij de burgies zitten daar namelijk meer meisjes dan jongens. In de tijdspanne dat ik examen heb gedaan heb ik daar 15 personen zien passeren, mezelf incluis, waarvan 2 jongens (mezelf niet incluis). En een van die twee was toch ook maar een bedenkelijk type, hij kwam een mondeling examen afleggen in short en teenslippers. Als ik mij niet vergis heeft zowat elke prof ons ooit gezegd 'ge moet voor mij niet per se in kostuum komen, maar strandkledij nu ook niet echt'. Wel, dat zeggen ze blijkbaar in pollensokland niet. Er moet een wet komen op fashion crimes zeg ik u.

Maar goed, ondertussen zijn we daar dus vanaf, en wordt het tijd voor twee open boek examens rechten. Meer bepaald Recht van de Intellectuële Eigendom en ICT-recht. Daar zit nog wel ergens een verdediging van een projectje tussen, maar dat komt wel in orde. En dan zit mijn universitaire examencarrière (no rhyme intended) er op. Dan nog die thesis in september (of januari...) en dan zijn we volledig klaar voor het rits. Ondertussen is mijn inschrijvingsformulier daarvoor trouwens opgestuurd, en zal ik wss één dezer dagen te horen krijgen welke titels ik als toelatingsproef zal moeten verfilmen. Enfin, een van die titels. I'll keep you posted!

жить - отваживаться - курьерский
Будьте Б

It's that time of the year again.

We gaan iets afspreken, u en ik. Doorgaans, als het weer even lang geleden is dat ik nog eens een post heb geplaatst (zoals nu bijvoorbeeld), maak ik daar een intelligente toespeling op, waardoor u weet dat het mij spijt dat ik u zo lang in de kou heb laten staan. Laten we er bij deze van uitgaan dat u gewoon altijd weet dat het mij spijt, en dat ik in elke post na een lang interval impliciet mijn excuses aanbied. Ik kan immers niet eeuwig blijven creatieve excuses verzinnen.

Bij deze. Dan kan ik nu beginnen aan de eigenlijke post.

Zo'n 365 dagen geleden (dat is net geen jaar, gezien we in een schrikkeljaar zitten) plaatste ik hier een gedicht. Een gedicht met een aftelling als het ware, ik weet niet of u zich dat herinnert. Ik telde erin af naar mijn verjaardag, en beschreef u in detail de onmiddellijke effecten van dat moment.

Ondertussen is het weer bijna zover, en op het moment dat ik deze zin schrijf heb ik nog exact tien uur, 2 minuten en 15 seconden te gaan voor ik 22 word. (We ronden af, eigenlijk is het om 10u15, maar ik ben niet kieskeurig over het precieze moment waarop ik verjaar. Ik vier het al jaren van middernacht tot middernacht, en daar ga ik dit jaar niet mee stoppen.) Maar de spanning is ondertussen wel een beetje van het hele verjaar-gebeuren af. 

Er valt namelijk niets nuttig meer uit te halen. Al mijn privileges zijn behaald, en ruimschoots benut. Ik mag al zes jaar officieel sex hebben (een van de ruimst benutte rechten totnogtoe), ik mag al vier jaar met de auto rijden (ook al vaak gebruikt, vooral op momenten dat ik zin heb in een ijsje) en stemmen (iets minder vaak gebruikt, maar wel elke keer goed benut), en ik mag al 365 dagen alcohol drinken én aan de toog zitten in alle staten van de VS (hoewel dat voor de Californiërs niet altijd even duidelijk is gezien ze daar 8/6/1986 lezen als 6 augustus, zeer vervelend als je op 5 augustus aan de toog wil gaan zitten in een bar genaamd bikini girls, anyway, privilege 2 keer gebruikt). Ik mag overigens ook vanaf die dag in de Kamer zetelen, een recht waar ik totnogtoe geen gebruik van heb gemaakt. Misschien binnen een paar jaar.

Maar vanaf nu valt er dus niets meer uit te halen. Ja, binnen 13 jaar zou ik president kunnen worden van de VS, moest ik daar geboren zijn. Maar dat ben ik niet, dus pfoeh. Neen, vanaf nu gaat het eerder bergaf. Binnen drie jaar verlies ik al mijn jongerenrechten. Geen Go-pass meer, geen gratis toegang tot Parijse musea, ... Dan moet ik écht volwassen worden. Een gruwelijk vooruitzicht.

En ondertussen blijft die aarde maar verder rond de zon draaien. Met uw nederige blogger er ergens op. Ondertussen heb ik het al 22 keer gezien, ook dat ken ik ondertussen wel: lente, zomer, herfst, winter, lente, ... (telkens in meerdere of mindere mate uitgesproken), en zo gaat het maar door. En uw nederige blogger blijft daar maar ergens tussen lopen, op dat kleine ronde planeetje, dat ook zal blijven draaien zonder die blogger.

En toch. Zou die wereld hetzelfde zijn zonder dat ene nederige persoontje dat het grootste deel van zijn dagen een klein stipje op het noordelijk halfrond ergens in het uiterste westen van Europa is? Voor het grootste deel van de mensheid waarschijnlijk wel. Enfin, vooralsnog dan toch, daar brengen we nog wel ooit verandering in. Maar stel u eens voor hoe anders ùw leven zou zijn zonder die blogger.

Dat is dan waar we trots op zijn. Dat is waar die 22 jaar (excuus, 21 jaar, 365 dagen, 3 uur en 57 minuten) goed voor zijn geweest. En dat is waarom u mij nog steeds binnen luttele uren enorm zal verblijden met uw verjaardagswensen en, facultatief, uw cadeaus. Maar vooral met uw immer wederkerend vertoon van affectie voor uw blogger, dat kleine puntje op zijn planeet, die tot in der eeuwigheid gelinkt is met honderden andere, even kleine, maar even onmisbare puntjes.

Ik zie jullie ook graag ;)

Redefining sentimentality.

Since 1986.

Be The B

Deze blogpost verdient een kleine voetnoot. Het zijn namelijk examens, en daar wordt een mens al eens sentimenteel van. Vooral als een mens zijn verjaardag daar ook nog in valt, een probleem waar ik reeds jaren last van heb. Niet te veel op letten dus ;)