TheBBlog

Den Vlaamschen journalistiek

2009-10-26T22:40:00.003+01:00

Lange tijd heb ik medelijden gehad met de scenaristen van FC De Kampioenen. Ongetwijfeld stuk voor stuk brave mensen, die na jaren noest bandwerk (wat gaan we Carmen deze week weer fout laten verstaan, en wie gaat daardoor stout doen tegen DDT 3.0?) aan de kant worden gezet nu de reeks er (eindelijk) mee ophoudt.

Maar geen nood, bLezers, die arme mensen hebben werk gevonden. Ze zijn een tijdje vermist geweest, maar ik heb ze gevonden. De scenaristen van FCDK, dames en heren, zijn tegenwoordig de journalisten van de Standaard en de redacteurs van de VRT. Het is de enige verklaring die ik heb voor de razendsnel afglijdende riooljournalistiek van beide kwaliteitsmedia.

Bij de Standaard werd onlangs een dolkomische faux-pas van Vlaams begrotingsminister Philippe Muytters (een rekenfout waar in programma's als The Daily Show eens flink mee gelachen wordt) uitgeroepen tot groot nieuws waarbij een minister zich onsterfelijk belachelijk maakt.

In de review van Windows 7 gaf de betreffende journalist stiekem te kennen een Windows fanboy zonder kennis van zaken te zijn:

Windows al enkele jaren geen product meer, maar een dienst. Geregeld haalt je pc allerlei updates van het internet (helaas vaak op een ongelegen moment). Beetje bij beetje evolueert je pc, zonder dat je het merkt. En - mooi meegenomen - zonder dat je naar de winkel moet om een nieuwe versie te kopen (iets wat concurrent Apple toch wat vaker van ons vraagt).

OS X doet dat ook, 10.5 Leopard had maar liefst acht grote systeemupdates (enigszins te vergelijken met de Windows Service Packs), die geïnstalleerd worden zonder dat uw computer zich opdringerig uit zichzelf opstart, plus nog is regelmatig wat kleinere updates. Windows 7 valt dus eerder te vergelijken met een nieuwe major versie van het OS (bij ons dus 10.6), die iets van een 30 euro kost voor Mac en 112 voor de crappy kleinste versie van Windows. En dan noemen ze Mac overpriced. De journalist gaat verder over de nieuwe startbalk:

Critici zeggen: dat is gepikt van de dock in Mac OS X. Dat klopt, maar je moet het hele verhaal vertellen: Microsoft introduceerde de oorspronkelijke taakbalk, Apple breidde het concept sterk uit in Mac OS X en nu doet Microsoft er een schepje bovenop.

Ouch, opnieuw een pijnlijke fout. De dock werd geïntroduceerd in 1989 in het OS NeXTSTEP, eigendow van... jawel, huidige Apple-baas Steve Jobs, en het Operating System waar later OS X uit voortgroeide. De taakbalk werd voor het eerst gespot in Windows 95, in (deuh) 1995.

Daarenboven komt nog eens de algemene tendens van de Standaard om tegenwoordig meer en meer Dag Allemaal-onderwerpen te behandelen, zoals Chris Lomme die verklapt dat Stijn Coninx opnieuw papa wordt (dat gaat overigens nog tof worden, ik heb les van de man op het moment dat zijn vrouw gaat bevallen, proficiat meneer Coninx!), Goedele Liekens die Nederlandse mannen knapper vindt, en het huwelijk van de dochter van Donald Trump. Allemaal zopas van dS online geplukt.

Maar niet veel beter is het gesteld met de VRT. Na een hallucinant interview in Terzake van Lisbeth bImbo met Fientje Moerman in de aanloop naar de regionale verkiezingen van 7 juni waar Fientje Moerman zo goed als overging tot fraudebekentenissen, maar Imbo een persoonlijk vraagje over haar gevoelens belangrijker vond, sta ik sowieso al kritisch tegenover de nieuwsprogramma's van het huis. Het uitstekende vak Retoriek van het Woord van Dieter Lesage, een man met wie ik het zelden eens ben qua politiek, maar die een uitzonderlijk scherpe mediablik heeft, heeft hier ook toe bijgedragen, evenals het hervonden Flair-gehalte van De Zevende Dag, vroeger een parel van een politiek praatprogramma met harde diepte-interviews, nu een pannekoekenhut met minder politiek dan aan de gemiddelde Vlaamse cafétoog.

Uw eigenste blogger kan niet wachten tot hij de redactie daar kan gaan hervormen. Tot dan zal u het met dit blog moeten stellen, en de willekeur van zijn updater.

b. Het bos doorheen uw bomen.

Filosofische mijmeringen over domheid

2009-07-12T02:07:00.003+02:00

Uw blogger heeft door de jaren heen al vele belangrijke lessen geleerd. Hoe onmogelijk het is te beloven regelmatig te bloggen bijvoorbeeld. Of hoeveel spijt je in de zomer hebt van die overheerlijke winter die toch gecamoufleerd wordt door de dikke truien die nu eenmaal met dat seizoen gepaard gaan. Maar op dit eigenste moment ben ik een nieuwe les aan het leren: mensen op het internet hebben constant ongelijk, en er is niets dat ik daaraan kan doen.

Ziet u, het meest irritante aan het internet is dat het elke idioot met een computer een forum geeft. Vroeger moest je intelligent zijn om je mening gepubliceerd te krijgen, nu kan elke domkop een blog starten en idiote nonsens op het internet spuien. Gelukkig zijn er ook enkele intelligente mensen die dat doen, anders las u dit niet.

Het resultaat van dat alles is dan ook dat er constant mensen dingen op het internet plaatsen die dom zijn. U kan deze dingen herkennen door het feit dat ze direct de meningen van uw eigenste blogger tegenspreken. Ik weet namelijk wél wat ik schrijf. En, voor vandaag, kon u ze ook herkennen aan de comment van een zekere BeTheB die er hoogstwaarschijnlijk onderstond. Maar dat probeer ik bij deze af te leren. Het internet loopt vol idioten, en ik kan er niets aan doen.

Hoe vaak ik ook aan een of andere dumkopf duidelijk maak dat Harry Potter niet voor kindjes is, dat homoseksualiteit geen keuze is, dat god niet bestaat en dat kousen in sandalen écht niet kunnen, er zal altijd een andere idioot zijn die het dan toch weer beweert. En in het geval dat een mens slechts een beperkt aantal karakters kan typen in zijn leven voor zijn vingers doodvallen, ben ik vrees ik al dicht genoeg bij die eindmeet zonder dat ik op elke n+1ste idioot reageer. En dus probeer ik bij deze braaf te zijn, en telkens voor ik op die comment-knop druk te denken 'laat ze maar doen, ze weten niet beter, als we allebei dood zijn zeik ik wel eens in hun rijstpap'.

Dat is me de laatste 17 minuten al wonderwel gelukt. Een keer bij de inderdaad obligate 'homosexuality is a choice and those gays are threatening us god-abiding straight folk', en een keer bij de kerel die claimde dat door de uitbreiding van het aantal genomineerden voor de oscar voor beste film van 5 naar 10 'instead of getting 5 unwatchable art movies we'll get 10'. Alle respect voor de oscars en de respectievelijke films, maar een art movie zou ik pakweg Titanic, The Return of the King en Chicago toch niet noemen...

Maar goed, dit brengt me bij een belangrijke filosofische mijmering van mijnentwegend. Ik ben absoluut voor vrije meningsuiting (waar ben ik anders mee bezig?), maar sommige meningen horen niet vrij te zijn. Sommige dingen zijn echt fundamenteel fout. Vrouwen zien niet groen, konijnen worden geen 20m lang, en bomen urineren niet op onschuldige voorbijgangers. Ja, dit zijn belachelijke voorbeelden, de trouwe lezer weet dat ik van hyperbolen houd.

Het is de lezer duidelijk dat de bovenstaande meningen dom zijn, en potentieel gevaarlijk. Stel u voor dat iemand alle bomen ging omhakken als straf voor hun openbare zedenschennis, of alle konijnen de kop ging inslaan voor ze zijn huis komen plattrappen. Niemand mag deze meningen zijn toegedaan.

En zo zijn er tal van voorbeelden te geven uit het echte leven. Er komen heel wat idiote en gevaarlijke meningen voort uit domheid en een gebrek aan educatie. De hierbovenvermelde 'homoseksualiteit is een keuze' is er een van. Dat is niet waar, punt. En het beweren is gevaarlijk, want dat opent de deur voor zogeheten gay converters, die jaren- tot zelfs levenslange trauma's kunnen veroorzaken en verschillende mensenlevens kunnen verwoesten.

Zo is er de bekende God Delusion (en ik gebruik bewust de titel van het boek van Richard Dawkins, die de kwestie perfect verwoordt, en die er perfect in slaagt te duiden waarom het geloof in een god een gebrek aan intelligentie of kritisch denken belichaamt), die ook bekend is als 'every war known to man', en die tot op de dag van vandaag de discriminatie van zowat heel de wereld door een ander stuk van heel de wereld placht te verantwoorden.

Het zijn twee voorbeelden uit een pletora van domheden in de wereld. Meningen die niet zouden mogen worden geuit, omdat ze niet zouden mogen bestaan. Natuurlijk, wat doe je daar aan? Dat is waar de echte filosofische mijmering begint. Je kan moeilijk een mening gaan verbieden, want dan raak je aan het principe van de vrije meningsuiting. Maar is dat principe wel zo heilig? Hierboven is toch aangetoond dat er verscheidene meningen zijn die echt te dom zijn om onder woorden te brengen? Neen, de vrije meningsuiting an sich is niet het probleem. Het probleem is wie bepaalt welke meningen te dom zijn, welke meningen absoluut waar zijn, en waar nog over gediscussieerd kan worden.

Kunnen we het aan de democratie overlaten? De massa weet het toch het beste? Vraag maar eens aan de massa of moord moet toegestaan zijn, en iedereen zegt nee. Dat bewijst het, de massa weet het goed genoeg. En daarbij, we zijn toch een democratie op elk gebied, dan ook maar op gebied van onze mening. Natuurlijk werkt dat niet. Een meerderheid gelooft nog steeds in een god, om al maar te beginnen. Een meerderheid van de wereld veroordeelt homoseksualiteit, terwijl daar, geloof mij, echt niets mis mee is. De massa heeft niet altijd gelijk, in tegendeel. De massa heeft het summum van domheid in pacht. Neen, dat werkt niet.

Dit is een probleem voor intellectuelen. Wetenschappers, filosofen. Maar hoe bepaal je wie een intellectueel is en wie niet? IQ alvast niet, hoogbegaafdheid is heus niet altijd zo'n positieve zaak. Allemaal Rain Man gezien? Niet bepaald een wereldleider... Laat ons dus universitairen nemen. Universitairen, dat zijn geleerde mensen, die kunnen ons probleem oplossen. Maar, welke universiteiten? Al die Christian Colleges in de VS met hun waardeloze diploma's gaan ons ook niet helpen... Maar laat ons daar even abstractie van maken, en enkel ons gezegende Vlaamse landschap nemen, wij hebben enkel echte universiteiten. We laten die mensen beslissen welke meningen echt zijn. Maar... vergeten we dan de faculteiten theologie en kerkelijk recht niet? Faculteiten die ook mythen verpakken als kennis en ze doorgeven aan nietsvermoedende generaties andere onwetend opgevoeden?

Neen, het is quasi onmogelijk zo'n instantie te bedenken. En daarom blijft het een filosofische mijmering, en niet meer dan dat. Ja, er zijn bepaalde meningen die intolerabel zijn. Maar het is onmogelijk ze af te schaffen, omdat de mening dat je zelf in staat bent om de arbiter der meningen te zijn an sich een intolerabele mening is. Het enige dat we kunnen doen is over zaken discussiëren, en zelf proberen altijd geïnformeerd genoeg in de wereld te staan zodat we zelf in staat zijn de domheden van de waarheden te onderscheiden. Openstaan voor echte kennis, om mythen en vooroordelen achter ons te laten.

En als u twijfelt, komt u maar naar mij.

b. Your Window to Philosophy.

Achter de RITS

2009-04-30T22:55:00.002+02:00

Ik ben nu ondertussen bijna een jaar trotse filmstudent, en dat vraagt stilaan voor een balans. Natuurlijk, de echte eindafrekening van dat eerste jaar komt pas in juni, maar ondertussen wil ik jullie toch al wel laten weten hoe het daar met me gaat.
Eerst en vooral, voor wie dat nog niet duidelijk mocht zijn: ik amuseer me er rot, en het gaat me ook goed af. Dit is mijn ding, en dag in dag uit dat ding mogen doen waarvoor je denkt dat je gemaakt bent, dat is een luxe die vrees ik niet iedereen gegeven is. Als ik nu aan het werk ben voelt het nog steeds niet als werk, maar als precies hetzelfde dat ik vorig jaar nog in mijn vrije tijd deed, waarvoor ik vocht om er tijd voor te hebben.
Ondertussen heb ik natuurlijk al een aantal projectjes achter de rug. Maar voor ik daar wat kan over vertellen misschien eerst eventjes voor degenen die het niet weten de structuur van mijn opleiding. Ik studeer audiovisuele kunsten, een richting met 4 afstudeerrichtingen: film, tv, documentaire en schrijven. Scenario-schrijven dan weliswaar natuurlijk. In het eerste jaar zitten we nog met alle vier samen, maar dat wordt dus langzaam herleid naar een uiteindelijke keuze.
Ondertussen heb ik van alles wel eens kunnen proeven. Documentaire was echt mijn ding niet. Niet dat ik niets kan doen met de werkelijkheid, maar ik kan veel beter de wereld observeren om er dan mijn eigen beetje schepper in te spelen, dan te moeten omgaan met de vreselijke grenzen van de werkelijkheid. Wel dat, en mijn documentaire was gewoon slecht.
De meesten gaan denk ik wel de film gezien hebben die ik vorig semester al gemaakt heb, Luwte na de Storm. Daar heb ik, voor diegenen die daar nog niet van op de hoogte zijn, een B gekregen (12-13), een toch bewonderenswaardig resultaat gezien de vier enige uitgereikte A's zijn gegaan naar mensen die al enige ervaring hadden voor ze hier begonnen. Desalniettemin ga ik toch opnieuw proberen voor die A te gaan met mijn volgende film, Love To Go, die vorige zaterdag is opgenomen en waarvan morgen de preproductie begint. Hou dit blog en de nieuwe bStory-blog zeker in de gaten voor meer info!
Een film trouwens, die zeker niet zonder problemen tot stand is gekomen. Hij is gebaseerd op de blogpost busmeisje, die hier in augustus 2008 verschenen is. Een blogpost die zich afspeelde op bus en trein en in stations etc. En dat was dan ook de setting van het oorspronkelijke scenario. Maar even reflecteren over dat scenario leerde helaas al gauw dat het moeilijk was om iets onpraktischer te schrijven om te filmen dan al die vervoersmiddelen, en dus moest ik op zoek naar een nieuwe setting, die toch alle noodlotkenmerken van het origineel kon behouden. En dus kwam ik met een geweldige suggestie van een bBloglezer uit op de luchthaven. En dan moet ik Katleen Pittevils even in het bijzonder bedanken, dat is namelijk de dame die alles voor mij geregeld heeft qua toestemmingen voor de luchthaven.
De grote ramp kwam echter bij het zoeken van de acteurs. Het duurde erg lang voor ik een geschikte actrice had gevonden - ongetwijfeld ook omdat de echte Kelly me nog te scherp voor de geest stond - maar gelukkig stond de acteur al vrij lang vast. Tot die een halve week voor de (omwille van de locatie onverschuifbare) opnames plots onbereikbaar bleek. En me op facebook ge-unfriend bleek te hebben, iets waar ik achterkwam 12 uur voor de start van de draaidag. Ja, geen tijd meer dus om een andere acteur te zoeken, dus heb ik het maar zelf gedaan. Geacteerd en geregisseerd, altijd al een aartsmoeilijke combinatie, zeker als je ook nog eens zelf voor alle stunts moet zorgen. Maar goed, we zijn door de productie heen, laten we nu maar hopen dat het ook een beetje snor zit, dat de jury me het zelf acteren niet kwalijk zal nemen, en dat ik toch nog voor die A kan gaan.
Schrijven is een workshop die we nu toch al enkele weken achter de rug hebben. Jammer, niet alleen werd dat vak uitstekend en razend interessant gegeven, is het het vak waarin ik hare koninklijke hoogheid prinses Mathilde heb ontmoet, en waren de opdrachten gewoon leuk om jezelf in te verliezen, ik heb er ook punten gescoord om trots op te zijn. Maar goed ook, dat is een richting die ik zeker nog meeneem naar volgend jaar.
En woensdag is het dan zover, mijn eerste tv-programma. Een talkshow van 5 minuten, in mekaar te steken op een uur tijd. 5 minuten, klinkt heel simpel, maar je zou er nog van schrikken hoe horendul je bent na dat uur. Ik heb al drie dagen min of meer meegedraaid in de studio, en er komt ongelooflijk veel bij kijken. De omvang van de ploeg alleen al: wij staan daar met 4 cameramensen, 2 electro's, een DOP (de man/vrouw van het licht), een studiomeester en twee mensen van de klank op de set, met dan nog eens in de regiekamer een shader (die de camera's op mekaar afstemt), een beeldmixer, een scriptgirl, een klankmixer en verantwoordelijken voor beeld- en geluidsbanden. Een team dus van 16 mensen, plus docenten en mensen die niets te doen hebben die er nog eens een taakje bij nemen, en dan nog eens minstens een presentator en een gast. Die allemaal aangestuurd worden door die ene arme regisseur. Het is een indrukwekkende machine, maar daarmee mogen spelen is niet alleen enorm stressvol maar ook dood-, doodleuk. Ik ben nu nog maar enkel een radartje in de machine geweest, maar die spanning die daar heerst is van een heel gezonde, adrenaline-rush soort. And I love it.

Goed, tot dusver de update, meer hierover natuurlijk na de examens.

b. Your Window to RITS.

MP9

2009-04-30T22:52:00.002+02:00

Tegenwoordig zijn alle middelen goed om de N-VA te kelderen in de Vlaamse media, zelfs van een "Bart De Wever stinkt" zijn we tegenwoordig niet meer vies.
Gehoord op Terzake van 2009/04/29:
Liesbeth Imbo: U stond initieel toch nogal septisch tegenover Obama...
Bart De Wever: Ik was inderdaad sceptisch, ik ben dat nog steeds...

Nieuws

2009-04-30T22:48:00.002+02:00

Bon, alweer effe geleden, en ik gooi er ineens een aantal posts tegelijk tegenaan. Deze eerste van de reeks is een heel kortje, met gewoon een praktische mededeling: de vorige paar posts bevatten een heel aantal kortverhalen, maar die zullen vanaf nu gepost worden op een speciaal daartoe opgericht blog, te vinden op http://the-bStory.blogspot.com. Allen daarheen, momenteel staat er enkel een klein beginnetje van een verhaal, maar binnenkort wel meer.

b. Your Window to Storytelling.

Open Brief aan VTM

2009-03-15T23:42:00.001+01:00

Beste,

ik heb net aflevering 5 van het programma Beauty & de Nerd gezien. Ik zou u bij deze graag willen wijzen op niet minder dan drie fouten die mij zijn opgevallen tijdens het gedeelte waar de beauties zogezegd dingen mochten leren (maar dan wel de foute dingen zo te zien...).

1. Nerd Gijs had absoluut gelijk toen hij zei dat Pluto geen planeet is. Deze classificatie is het op 24 augustus 2006, dus al minimum twee jaar voor het moment van opname, kwijtgeraakt. Het is nu ook geen ster zoals een van de beauties claimde, maar een dwergplaneet. Sinds 13 september 2006 staat Pluto dan ook met een officiële classificatie in de lijst van planetoïden.
2. In de grote kennisquiz was een aan beauty Fabienne gestelde vraag "Jan Vandecasteele heeft 4 kinderen, van 4,6,8 en 11 jaar oud. Hij verdeelt 12 kersen en geeft ieder kind evenveel kersen. Hoeveel kersen houdt Jan over?" Hierin is het duidelijk dat het verwachte antwoord 0 is, maar toch is de vraag bijzonder ambigu. Het is namelijk nergens gezegd dat hij ze enkel onder de kinderen verdeelt (en niet bijvoorbeeld ook zichzelf meetelt), of dat hij ieder kind het maximaal aantal kersen geeft (hij kan in deze vraag bijvoorbeeld perfect elk kind nul, één of twee kersen geven, dus de mogelijke antwoorden zijn dan 0, 4, 8 of 12).
3. Na de vraag over de sterren van de vlag van de VS zegt Matthias "Je hebt een juist antwoord gegeven, maar Amerika heeft eigenlijk 52 staten, maar die twee kregen ze nog niet op die vlag." Dit is uiteraard absolute onzin. Eerst en vooral is Amerika een continent, en bedoelt hij het land de Verenigde Staten van Amerika, of dus de VS. Die VS hebben wel degelijk maar 50 staten, en een aantal andere gebieden die minder rechten hebben dan de staten. Waarschijnlijk werden ofwel Puerto Rico en Washington DC bedoeld, óf Puerto Rico en Guam. Laat ik beginnen met die laatste optie.
Puerto Rico en Guam zijn zogeheten Territories of Insular Areas van de VS. Puerto Rico en Guam zijn de meest bekende, omdat in deze territories ook primaries worden gehouden waarbij inwoners mogen stemmen voor de presidentskandidaten voor de twee grote partijen (hoewel het in Guam gaat over een niet-bindende Straw Poll en de eigenlijke stemmen worden verdeeld door een partijcollege). Er zijn echter ook nog andere territories, namelijk Amerikaans Samoa, de Noordelijke Mariana Eilanden, de United States Maagdeneilanden, Wake Island, en een lijst onbewoonde gebieden. In deze territories mag niet worden deelgenomen aan presidentsverkiezingen, en ze hebben ook geen vertegenwoordiging in Congres of Senaat.
Washington DC daarentegen is nog een geval apart. Dit zogeheten Federal District of Columbia heeft geen eigen bestuur, maar staat direct onder het bestuur van het Congres. Inwoners stemmen wel mee voor de president sinds 1961, maar hebben slechts één Congreslid zonder stem, en geen senator.
Er is dus absoluut geen enkel gebied dat momenteel aanspraak heeft op de titel van 51ste (laat staan 52ste) staat. Er gaan in Puerto Rico wel stemmen op om staat te worden, en moest dat ooit gebeuren dan zal er op de daaropvolgende 4de juli (independence day, de nationale feestdag van de VS) effectief een ster worden toegevoegd aan de vlag.

Met vriendelijke groeten,
Ben Verhaegen

b. Your Window to the Truth.

Oscars #81 - The aftermath

2009-02-23T06:24:00.002+01:00

Het is voorbij. De oscars zijn uitgedeeld, wat dan ook wil zeggen dat ik weer een jaar moet wachten. Maar jongens, wat een oscars waren het. De show werd nog eens terug gepresenteerd door een echte showman (Hugh Jackman), wat ook alweer van Billy Cristal geleden was (ofte 6 verschillende oscarhosts sinds hem). En dat was er aan te zien, het sprankelde weer als weleer mijn eerste oscars. Daarbij dan nog eens het geniale idee om de acteeroscars te laten uitreiken door telkens vijf groten der aarde (eentje per genomineerde die een geheel gepast eerbetoon aan de genomineerde ten berde kon brengen) maakt het helemaal af.

Het kan natuurlijk echter nooit perfect zijn. En dat ligt dit keer geheel aan de abominabele studioshow die Prime er rond gebouwd heeft, gepresenteerd door de absoluut voor tv ongeschikte Wim Oosterlinck die tijdens heel het programma amper iets anders gedaan heeft dan guitig lachen en nog minder gezegd heeft dan zijn sporadische gasten. Nog erger was Nic Balthazar die blijkbaar na één mislukte film plots het recht heeft om voor heel Vlaanderen over film te spreken, en die telkens de woordcombinatie "Slumdog Millionaire" viel al een spontaan orgasme kreeg. Maar de kroon werd gespannen door Jan Temmerman, filmjournalist van De Morgen, die niet alleen dweepte met al wat het niet verdiende dit jaar, maar die ook nog eens op elk moment de meest ongepaste dingen zei, gaande van (na de oscarwinst van Heath Ledger) "Kijk al die emotie eens, ze spelen het allemaal mooi mee" en "Mickey Rourke denkt nu ongetwijfeld dat hij het had kunnen zijn, hij had het moeten zijn [die dood is gegaan]", tot bij de oscarwinst voor おくりびと (okuribito) bij buitenlandse film (nadat er al twee Japanners ervoor hadden gewonnen) "Al die Amerikanen denken nu 'oei, Pearl Harbor all over again!'". Het is één ding om niet politiek correct te zijn, het is er een ander om gewoon ongepaste dingen te blijven declameren en daarbij letterlijk over lijken te gaan. En te doen alsof je iets van de oscars afweet en dan afkomen met half kloppende feiten.

Bij deze spreek ik trouwens een vete voor het leven uit over Jan Temmerman én Nic Balthazar (tot wiens onthoofding ik reeds eerder had opgeroepen in mijn onstuimige puberteit). Mijn carrière in de media zal gewijd zijn aan het bestrijden van deze individuën. Wim Oosterlinck krijgt nog even respijt, maar moet toch ook op zijn tellen beginnen passen. Hij komt er met een vete van een week vanaf.

Maar dan nu hetgene waar het natuurlijk allemaal echt om draait: wie heeft er gelijk gehad?

Wel, de zogezegd in de loop van het weekend gelekte oscarlijst (zogezegd een document gestuurd aan de "officers" die de winnaars niet te zien krijgen, mét handtekening van de voorzitter van the Academy Sid Ganis die de winnaars ook niet weet, een document dat dus in zijn geheel nooit gestuurd wordt) al niet, daar stonden slechts 9 juiste voorspellingen op, in 24 categorieën. Een bijzonder pijnlijke zaak dus, niet alleen voor de vervalser, maar ook voor onze serieuze media als de Standaard die heel de zaak nog eens echt geloofden ook.

Die Standaard deed het trouwens niet veel beter: in de acht categorieën waarin mijn in een vorige post al uitgebreid bejubelde vriend Steven De Foer zich aan een voorspelling waagde, waren er 5 juist. In diezelfde categorieën had ikzelf er 6.

En dan is er nog de competitie van mijn oscarkijkend gezelschap. In dat gezelschap waren de scores: 4, 12, 13, 14 en 15, waarbij, jawel, uw blogger de 15 haalde. Dat wil dus zeggen dat ik eindelijk terug op gelijke voet sta met Sofie, namelijk 2-2. Volgend jaar versla ik u, Steylaerts!

Tot slot mag ik u toch ook nog één quote niet onthouden, omdat die gewoon rechtstreeks van dit blog geplukt is: "Documentarists truly are our windows to the world."

b. Your window to documentarists.

Oscars #81 - Part 3

2009-02-22T18:36:00.002+01:00

Oke, en zoals beloofd nog de laatste voorspellingen: de twee scriptcategorieën.

Script - bewerking

De nominaties: Doubt, Frost/Nixon, Slumdog Millionaire, The Curious Case of Benjamin Button, The Reader

De commentaar: Vier van de genomineerden in deze categorie zijn ook genomineerd voor beste film. Dat wil ook zeggen dat het hier gaat om echte prachtscenario's, met vaak briljante dialogen en geniale opbouw en scènestructuren. Het is namelijk lang niet zo gemakkelijk om een al bestaand verhaal te vertalen in film, een hoofdstuk is een heel andere bouwsteen dan een scène. En dat is precies waar al deze scripts in uitblinken. De duels in Frost/Nixon, de poëzie van The Curious Case of Benjamin Button, maar vooral... het ongelooflijk tastbare van Slumdog Millionaire. Dìt is wat er echt geniaal was aan die film: het scenario. De beschrijvingen van India laten je voelen alsof je er ook echt bent, het verhaal is pakkend en heel slim opgebouwd door tijdig te switchen met het ingenieuze kaderverhaal. Kortom, Slumdog Millionaire gaat vanavond één oscar winnen die hij écht verdient, en die is voor de scenarist.

De keuze van b: Slumdog Millionaire

De winnaar: Slumdog Millionaire

Script - origineel

De nominaties: Frozen River, Happy-Go-Lucky, In Bruges, Milk, Wall•E

De commentaar: Dit is de voorbije jaren verworden tot een soort alternatieve beste film-categorie (met Juno, Little Miss Sunshine, ...). Het is dan ook te verwachten dat hier dit jaar een kleine onafhankelijke parel in de prijzen gaat vallen zoals daar zijn Frozen River of Happy-Go-Lucky. Maar het kan ook wel eens gaan naar die ene genomineerde die ook meedoet voor beste film (Milk). Maar als je het mij vraagt gaat deze oscar dit jaar naar een van de twee komische, vertederende, en écht originele films. In Bruges springt er uit vanwege de briljante dialogen, Wall•E precies omwille van hoe uitzonderlijk goed de vertelling werkt net zònder dialogen. En daar twijfel ik dan weer. Dus: nog eens een gespleten persoonlijke voorkeur.

De keuze van b: In Bruges en Wall•E. Deze categorie moet nog verder opgesplitst worden. Maar gezien Wall•E toch al zijn eigen beste film-categorie heeft, gaan we maar voor In Bruges.

De winnaar: In Bruges

Voila, mijn voorspellingen zijn bekend, en zoals u ziet geheel verschillend van de zogezegd gelekte uitslagen, dus vals spelen kan mij niet verweten worden. Nu is het nog zeven uur en twaalf minuten wachten voor ik weet of ik ook dit jaar win van Sofie en zo de onderlinge stand eindelijk op 2-2 krijg. Ik ben er klaar voor, Steylaerts!

b. Your Window to Oscar-gold.

Oscars #81 - Part 2

2009-02-22T03:18:00.003+01:00

Zo, ondertussen ben ik terug van mijn housewarming, en heeft u nog steeds elf voorspellingen van mij te goed. Hier gaan we.

Montage

De nominaties: Frost/Nixon, Milk, Slumdog Millionaire, The Curious Case of Benjamin Button, The Dark Knight

De commentaar: dit is weer zo iets waar Slumdog Millionaire voor gelauwerd wordt, maar wat ik absoluut kak vond aan die film. Er werd gegoocheld met effectjes die afbreuk deden aan wat mooie beelden hadden kunnen zijn. Hij heeft er wel de BAFTA voor gekregen, en ik vrees misschien de oscar ook. Dit is een oscar die vaak gaat naar de technisch indrukwekkender films, dus hier durf ik nog eens een gokje maken weg van Slumdog. Maar dit is niet echt mijn domein, en dus is het toch een beetje een sprong in het duister. Van deze gelegenheid wil ik echter wel gebruik maken om toch een beetje verdiend credit te geven aan monteurs: zij hebben een veel grotere invloed op wat een film uiteindelijk wordt dan veel mensen vermoeden. Kudos aan monteurs!

De keuze van b: The Dark Knight

De winnaar: The Dark Knight

Buitenlandse film

De nominaties: Der Baader Meinhof Complex, Entre Les Murs, おくりびと (okuribito), Revanche, Vals im Bashir

De commentaar: hier heb ik enkel Entre Les Murs en Vals im Bashir gezien, respectievelijk de winnaar van de Gouden Palm in Cannes, en de winnaar van de Golden Globe voor beste buitenlandse film. Entre les Murs vind ik persoonlijk sterk overhypet, al kan dat enigszins te maken hebben dat, toen ik naar deze prent over een probleemklas ging kijken, er een real-live rumoerige klas bij mij in de bioscoopzaal zat. Desalniettemin denk ik dat ik toch nog vrij goed kon inschatten dat het weliswaar in alle simpliciteit een mooie film was, maar dat een gouden palm misschien toch net een beetje te veel van het goede is, en een oscar al helemaal.

Dit is overigens jaarlijks een van de meest gecontesteerde categorieën, omwille van het perverse nominatiesysteem. Elk land nomineert één film, die worden dan allemaal gescreend door een comité van mensen die daar tijd voor hebben (doorgaans oude mensen uit een cultuur die geen ondertitels gewoon is), en die maken een shortlist, waaruit de uiteindelijke genomineerden dan komen. Bijzonder veel manieren dus waarop goede en anderzijds gewaardeerde films uit de boot kunnen vallen, zoals dit jaar gebeurd is met Gomorra (persoonlijk geen favoriet, maar toch), Il y a Longtemps que Je t'Aime en Le Silence de Lorna (van onze eigen Dardennes). Dus: het zal wel jammer zijn, maar we moeten het er nu eenmaal mee doen.

Te weinig gezien, dus ook hier geen favoriet, ik hoop enkel dat het niet Entre Les Murs wordt.

De winnaar: Vals im Bashir

Makeup

De nominaties: Hellboy II: The Golden Army, The Curious Case of Benjamin Button, The Dark Knight

De commentaar: in slechts één van bovenstaande films heeft het makeup-team het onmogelijke bereikt: Brad Pitt lelijk maken. Als dat niet oscarwaardig is, weet ik het ook niet meer. (Al was de makeup van Hellboy ook wel bewonderenswaardig.)

De keuze van b: The Curious Case of Benjamin Button

De winnaar: The Curious Case of Benjamin Button

Muziek - soundtrack

De nominaties: Defiance, Milk, Slumdog Millionaire, The Curious Case of Benjamin Button, Wall•E

De commentaar: voor deze categorie heb ik niet alleen alle films gezien, maar ook alle albums beluisterd. Er zitten absolute pareltjes tussen, waartoe naar mijn smaak de winnaar van de BAFTA én de Golden Globe, u raadt het al, Slumdog Millionaire, niet behoort. Met uitzondering dan van één liedje, zie daarvoor de volgende categorie. Maar dat is natuurlijk een kwestie van smaak, en zoals bij het songfestival vrees ik dat ook hier het etnisch gewauwel het zal halen van de échte goeie muziek. Mijn persoonlijke favoriet, en een enorme verrassing is Milk, waar gespeeld wordt met klassieke muziek in nieuwe bezettingen en met "nieuwe klassieke" muziek om een streep te trekken onder het leven van de operaliefhebber Harvey Milk. Ook zeker vermeldenswaardig is de prachtige muziek van Wall•E, waar achtereenvolgens de solitude op aarde van ons lief klein robotje, de immense grootte van de open ruimte, en de enorme spanning van een onmogelijke tocht uit blijken. En nog veel meer, maar ik ben zoals altijd op spoiler alert.

De keuze van b: Milk en/of Wall•E, ik zit weer gewrongen.

De winnaar: *zucht* Slumdog Millionaire

Muziek - liedje

De genomineerden: O... Saya (Slumdog Millionaire), Jai Ho (Slumdog Millionaire), Down to Earth (Wall•E)

De commentaar: Vorig jaar waren er drie liedjes uit Enchanted genomineerd in deze categorie, het jaar ervoor waren er drie uit die "musical" waarvan ik de naam niet wil noemen met die "zangeres" wiens naam ik niet wil noemen. Telkens uit een totaal van vijf genomineerden. Ondertussen heeft the Academy een nieuwe regel ingevoerd die stelt dat er maar maximaal twee liedjes uit elke film mogen genomineerd worden, en blijkbaar waren er niet genoeg interessante nummers meer over op die manier. In elk geval, O... Saya daar krijg ik echt hoofdpijn van, maar Jai Ho (een nummer waar tijdens de end credits in ware Bollywoodstijl op gedanst wordt en eigenlijk niets meer met de film te maken heeft) is echt wel aanstekelijke, goeie muziek. Maar het nummer van Peter Gabriel dat ons vertelt dat we maar één aarde hebben is dat ook, en the Academy heeft een recente geschiedenis met het kiezen voor klimaatgerichte nummers (het liedje van An Inconvenient Truth won namelijk twee jaar geleden ook al deze oscar). Dit is dus een eerder moeilijke om te callen, dus dit zal u mij maar gewoon moeten vergeven als ik het fout heb.

De keuze van b: Down to Earth - Wall•E

De winnaar: Down to Earth - Wall•E

Beste film

De nominaties: Frost/Nixon, Milk, Slumdog Millionaire, The Curious Case of Benjamin Button, The Reader

De commentaar: Dé oscar natuurlijk, degene waar iedereen elk jaar naar uitkijkt, en vooral ook degene waar iedereen elk jaar mijn commentaar over wil horen. Goed, per film dan maar.

Frost/Nixon: prachtige verfilming van de journalist die Richard Nixon tot zijn eerste echte bekentenis rond Watergate kon dwingen. Een ongelooflijk saai iets als een politiek interview wordt hier een echte thriller, wat mee te danken is aan de briljante vertolkingen van de hoofdrolspelers. Helaas misschien net iets te weinig uitzonderlijk om de oscar echt te winnen, maar alvast een toekomstige dvd-aankoop voor mezelf.
Milk: een film waar ik me dan weer persoonlijk een beetje meer bij betrokken voel, het verhaal van Harvey Milk, de eerste openlijke homoseksueel die in de VS verkozen werd voor een publiek ambt als city supervisor van San Francisco. Opnieuw prachtige vertolkingen, een helaas heikel actueel thema (na het opnieuw ontbinden van het recht op homohuwelijken in San Francisco), maar ook hier vrees ik: not the stuff Oscar's made of. Net niet mooshy of spectaculair genoeg.
Slumdog Millionaire: de door iedereen gedoodverfde winnaar. Prachtig verhaal, enorm mooi opgebouwd, maar door de regisseur verkloot. En de kind-acteurs in India zijn dan nog eens dik onderbetaald, een reden temeer dus om de film te boycotten. In het verleden zijn er wel nog meer gedoodverfde winnaars geweest die naast de oscar grepen (we denken aan films als Star Wars, Saving Private Ryan en meer recent nog Brokeback Mountain), dus mijn hoop is nog groot, maar toch is dit mijn voorspelling.
The Curious Case of Benjamin Button: in een typisch oscarjaar zonder overdreven gehypet ethnisch gedoe is dit de gedoodverfde oscarwinnaar. De film heeft alles waar de oscars om draaien: het scenario is onwaarschijnlijk vlot en vol plotwendingen die de kijker zonder probleem bijna drie uur geboeid houden. Alles is prachtig geschoten in een stijl waarmee je je er haast bij waant. Het is een verhaal over liefde en hoe bizar moeilijk die kan zijn. Het is een biopic, zij het dan van een fictief persoon. De acteerprestaties mogen er zijn, de verouderingstechnieken zijn verbluffend. En toch gaat deze prachtfilm, het hoogtepunt van wat er in 2008 uit Hollywood gekomen is (en de oscars zijn nu eenmaal de bekroning van Hollywood, of je daar nu van houdt of niet), het niet winnen. En dat is zonde.
The Reader: in een aflevering van de befaamde en geniale televisiereeks "Extras" is te zien hoe Kate Winslet een holocaustfilm draait, niet om de herinnering aan de gruwel hoog te houden, maar om een oscar te winnen. Films over WO II zijn namelijk gegarandeerd oscargoud. En dan, een beetje later, draait ze deze film waarin ze een ex-kampbewaakster speelt die in de jaren 50 wordt veroordeeld voor haar rol in de nazimachine. Het verhaal gaat eigenlijk over een jongeman die met haar een seksuele relatie aangaat voor het proces, en haar nadien in een ander daglicht ziet, en hoe hij daar mee omgaat. Ook dit is een bijzonder mooie film, die blijkbaar in de VS toch niet zo bijzonder goed is ontvangen. Jammer, uw blogger vond em wel goed en raadt u hem ten zeerste aan.

De keuze van b: The Curious Case of Benjamin Button

De winnaar: Slumdog Millionaire, maar fingers crossed voor iets anders!

Korte animatiefilm

De nominaties: La Maison en Petits Cubes, Lavatory-Lovestory, Oktapodi, Presto, This Way Up

De commentaar: Als u zich mijn blogposts van rond augustus herinnert, zal u nog wel weten hoe ik schreef dat ik de award show van Siggraph had bijgewoond, en hoe ik daar Oktapodi zich had zien plaatsen voor een eventuele oscarnominatie. Dat filmpje heeft het dus ondertussen ver geschopt, maar of het de oscar zal halen is nog zeer de vraag. Er is namelijk concurrentie van de ijzersterke Pixar short die voor Wall•E draaide: Presto. Ook bijzonder goed vond ikzelf Lavatory-Lovestory, die dan wel enorm simpel geanimeerd mag zijn, maar wel een heel mooi verhaaltje vertelt over een toiletdame op zoek naar de ware. This Way Up was daarentegen wel mooi geanimeerd, maar als geheel filmpje iets minder geslaagd. En La Maison en Petits Cubes, wel die heb ik tot mijn grote spijt nergens gevonden.

De keuze van b: Lavatory-Lovestory

De winnaar: Presto

Kortfilm - live action

De nominaties: Auf der Strecke, Manon sur le Bitume, New Boy, Spielzeugland, The Pig

De commentaar: Niets gezien, dus enkel een wilde gok

De winnaar: Auf der Strecke

Geluidsmontage

De nominaties: Iron Man, Slumdog Millionaire, The Dark Knight, Wall•E, Wanted

De commentaar: Dit is weer zo'n categorie waar de meeste mensen absoluut geen idee hebben wat het betekent. Wel, geluidsmontage is het aaneenplakken van het geluid tot een vlotte geluidsband. Heel basis uitgelegd, want het is natuurlijk echt niet simpel. Dit is dus ook zo'n categorie die heel moeilijk te voorspellen is voor de mensen die er niet constant mee bezig zijn. Ik weet alleen dat de BAFTA naar (hoe kan het ook anders) Slumdog ging, en dat dit in het verleden ook wel eens naar technischere films is gegaan.

De keuze van b: The Dark Knight

De winnaar: The Dark Knight

Geluidsmixage

De nominaties: Slumdog Millionaire, The Curious Case of Benjamin Button, The Dark Knight, Wall•E, Wanted

De commentaar: in tegenstelling tot geluidsmontage, gaat dit over de beslissing wat je hoort op welk moment, en hoe luid het allemaal is tegenover mekaar. Ook hier gaat het meestal naar technischere films. En in animatie is dit natuurlijk extra moeilijk en nodig, gezien daar niets rechtstreeks is opgenomen.

De keuze van b: Wall•E

De winnaar: Wall•E

Visuele effecten

De nominaties: Iron Man, The Curious Case of Benjamin Button, The Dark Knight

De commentaar: Hoewel de effecten bij alledrie dik in orde waren, werden ze bij The Curious Case of Benjamin Button bijzonder origineel gebruikt. Daar ging het namelijk niet om spectaculaire vechtscènes te land ter zee en/of in de lucht, maar wel om de veroudering van personages die met traditionele technieken veel te tijdrovend zou zijn. Daarom werden de gezichten van Brad Pitt en Cate Blanchett maar gewoon op echte oude mensen geplakt, maar op een bijzonder overtuigende manier. En daarom gaat deze oscar naar Benjamin Button.

De keuze van b: The Curious Case of Benjamin Button

De winnaar: The Curious Case of Benjamin Button

Zo, bij deze heeft u nog twee oscars van mij te goed, namelijk de scriptoscars (adapted en original). Ik probeer echter ook alle genomineerde scripts gelezen te krijgen, en dat is nu nog niet het geval. Ik probeer dat morgen nog gedaan te krijgen, maar als het tegen 18u niet lukt krijgt u alsnog mijn voorspelling cadeau, zij het dan met één of meerdere ongelezen scripts. En morgen om 2u 's nachts Belgische tijd (dus nog een 21u40min op dit moment) zullen we het eindelijk gaan weten.

b. Your window to Hollywood.

Oscars #81 - Part 1

2009-02-21T16:58:00.003+01:00

Goed, morgen is het zover, de oscars zijn weer in het land. En met hét land bedoel ik dan voor één keer Hollywood. Zowat elke idioot met een internetverbinding placht deze dagen te doen alsof hij het weet, en uw liefste blogger mag daar natuurlijk niet bij ontbreken. Waar (die absoluut idiote filmredacteur van) de Standaard het echter enkel heeft over "de belangrijke categorieën" (de acteercategorieën, beste film, beste regie, animatiefilm en buitenlandse film (waar is script, idioten?)), waag ik mij ondertussen aan zowat alles, behalve live action kortfilm en de documentaire oscars. Waarom? Dat zijn de categorieën waarin ik niets gezien heb. Korte animatiefilm heb ik 4/5 gezien, Buitenlandse film 2/5. Van al de rest, dames en heren, heb ik alles gezien. Wat mij, ongetwijfeld, in een veel betere positie plaatst om een oordeel te vellen dan whatshisname van de Standaard, die toch enkel maar dweept met het "hoezee hoezee het is geen Hollywood"-vehikel uit India.

Alrighdy, hier gaan we.

Acteur

De nominaties: Frank Langella (Frost/Nixon), Sean Penn (Milk), Brad Pitt (The Curious Case of Benjamin Button), Richard Jenkins (The Visitor), Mickey Rourke (The Wrestler)

De commentaar: en we beginnen al meteen met een moeilijke categorie. Niet omdat moeilijk te zeggen is wie zal winnen, maar omdat er dit jaar echt sterk geacteerd werd. Van de door de Vlaamse pers fel onderschatte Brad Pitt tot de door de wereldpers een heel klein beetje overschatte Mickey Rourke. Alleen Richard Jenkins is een verrassing in dit lijstje. Ja, die man is geweldig (beter bekend van een aantal bijrollen trouwens, waaronder dit jaar ook een enorm sterke bijrol in Burn After Reading), maar toch net dat beetje onder het niveau van de vier anderen. Waarschijnlijk ook omdat de rol nu eenmaal niet zo indrukwekkend is. Het is trouwens ook zijn eerste echt grote nominatie voor deze film, omdat Dev Patel (de vijfde genomineerde voor de BAFTA) en Leonardo DiCaprio (genomineerd voor de Golden Globe) ernaast grepen. Het gaat dus eigenlijk tussen vier, maar vooral tussen twee: Sean Penn die al diverse awards van critici én de SAG award van zijn collega's in ontvangst mocht nemen, en Mickey Rourke die het haalde op de BAFTA's en de Golden Globes. Die laatste leverde dan wel een sterke prestatie, maar eigenlijk toch vooral omdat hij zichzelf mocht spelen, maar dan als wrestler in plaats van acteur.

De keuze van b: Sean Penn, prachtige prestatie, prachtige film, en veel gelauwerd omdat ie meer Harvey Milk was dan de echte.

De oscarwinnaar: Mickey Rourke, jammer genoeg.

Acteur in een bijrol

De nominaties: Philip Seymour Hoffman (Doubt), Josh Brolin (Milk), Michael Shannon (Revolutionary Road), Heath Ledger (The Dark Knight), Robert Downey Jr. (Tropic Thunder)

De commentaar: Deze staat al vast van voor de oscars van vorig jaar. Bij de enorme waslijst aan redenen waarom we de dood van Heath Ledger zo betreuren kunnen we echter nog eens deze categorie toevoegen: als hij niet was komen te gaan, was ook de strijd om deze oscar bijzonder spannend geweest. Ook hier hebben we vier enorm sterke prestaties, met Josh Brolin die er een klein beetje onder bungelt. Maar zelfs als hij niet gestorven was, was de kans groot dat Ledger het zou gewonnen hebben. Shannon's schermtijd was te kort, RDjr. leverde een geweldige komische prestatie, wat ook meestal niet op veel credit van the Academy kan rekenen. En PSH was geniaal, maar net dat beetje minder geniaal dan hij was in Capote.

De keuze van b: Heath Ledger, en een speciale award voor the dude playing a dude playing a dude disguised as another dude.

De winnaar: Heath Ledger, maar als u dat nog niet wist wil ik u nu vragen mijn blog te verlaten.

Actrice

De nominaties: Angelina Jolie (Changeling), Meryl Streep (Doubt), Melissa Leo (Frozen River), Anne Hathaway (Rachel Getting Married), Kate Winslet (The Reader)

De commentaar: de categorie met exact dezelfde situatie als bij de acteurs. Vier ijzersterke prestaties, eentje die ook wel goed was maar wiens nominatie uit het niets komt (Leo). Hier zijn het er wel drie die de awards totnogtoe verdeeld hebben: Kate Winslet die voor die rol de BAFTA en de Golden Globe voor beste bijrol won, Anne Hathaway met een hoop critics awards, en Meryl die een critic award mocht delen met Anne Hathaway en met de SAG naar huis ging. Moeilijke keuze dus, vooral omdat het ook nog eens onsympathieke personages zijn die het goed doen. En Kate Winslet die niet genomineerd is voor haar andere award-winning performance in Revolutionary Road. Ook jammer voor Angelina, die, hoewel ik ze met de beste wil van de wereld niet kan uitstaan, wél een ijzersterke acteerprestatie (wat mij betreft de eerste van haar carrière) heeft neergezet.

De keuze van b: Kate Winslet. Nipt.

De winnaar: Kate Winslet.

Actrice in een bijrol

De nominaties: Amy Adams (Doubt), Viola Davis (Doubt), Taraji P. Henson (The Curious Case of Benjamin Button), Marisa Tomei (The Wrestler), Penélope Cruz (Vicky Cristina Barcelona)

De commentaar: een erg moeilijke categorie om een heel andere reden: hier steekt er niets echt enorm bovenuit. Alle prestaties waren sterk, maar niet hartverscheurend sterk. Er waren erg cute dingen bij (Cruz en Adams), erg emotionele maar te korte dingen (Davis), en grote verrassingen die de film soms nog een beetje rechthielden, of hem helemaal stutten (Henson en Tomei). Moeilijke keuze dus.

De keuze van b: Taraji P. Henson. Bijna 70 jaar na Gone With the Wind mag er nog eens een zwarte actrice met een rol in the Old South winnen.

De winnaar: Penélope Cruz, toch een beetje onterecht.

Animatiefilm

De nominaties: Bolt, Kung Fu Panda, Wall•E

De commentaar: de Standaard stelde zich de vraag waarom het overal (terecht) bejubelde Vals Im Bashir (een geanimeerde documentaire) niet genomineerd is in deze categorie. Het antwoord is simpel, maar discussieer gerust over hoe terecht: die film had enorme kwaliteiten, maar dan vooral als documentaire en als film, en minder als zuivere animatiefilm. De drie genomineerden hadden dat wel. Overigens vind ik het wél gek dat Vals im Bashir niet genomineerd is als documentaire, maar goed. Dit is ook een categorie die al lang vaststaat. Kung Fu Panda was cute maar lang niet uitzonderlijk, Bolt is dan wel het beste dat Disney zelf heeft gemaakt sinds pakweg The Lion King, maar het kan toch net niet raken aan de majesteit van Pixar. Als het Wall•E niet wordt ga ik een week lang met rendierhoedje naar school.

De keuze van b: Wall•E, hands-down.

De winnaar: Wall•E.

Art Direction

De genomineerden: Changeling, Revolutionary Road, The Curious Case of Benjamin Button, The Dark Knight, The Duchess

De commentaar: Een categorie waar de meesten niet van weten waarvoor ze nu eigenlijk staat, dus even een woordje van uitleg: de art direction bepaalt eigenlijk een beetje de look van de film. Het is de setdressing, de decors, het uitzicht van de visual effects, maar ook dingen als de kleurtoon van de film. Dit jaar waren er een aantal goeie bij, maar er springen er twee uit: Benjamin Button en Changeling. Changeling verdient echt een oscar in deze categorie of de volgende, maar de kans dattie het krijgt is klein, omdat de effort van Benjamin Button gewoon een pak verder ging. Ikzelf blijf verscheurd tussen die twee. Benjamin Button mocht overigens ook al met de BAFTA naar huis, dus is de kans bijzonder groot dat daar nu ook de oscar bijkomt.

De keuze van b: Changeling én The Curious Case of Benjamin Button. Het moest mogen.

De winnaar: The Curious Case of Benjamin Button

Cinematografie

De nominaties: Changeling, Slumdog Millionaire, The Curious Case of Benjamin Button, The Dark Knight, The Reader

De commentaar: Nog zo eentje waarvan weinigen weten wat het nu eigenlijk is. De cinematografie is eigenlijk de iets technischer kant van de Art Direction, namelijk hoe er met de camera wordt omgegaan, hoe de belichting wordt aangepakt, etc. Altijd een beetje een moeilijke categorie voor een niet-cinematograaf. Slumdog Millionaire ging met de BAFTA lopen, maar persoonlijk was de cinematografie daar echt niet mijn ding. Wel mooi was die van Changeling en Benjamin Button, en pas echt kunstig die van The Dark Knight. Maar enkel God en twee accountants weten wat het wordt.

De keuze van b: The Dark Knight

De winnaar: Slumdog Millionaire

Kostuumontwerp

De nominaties: Australia, Milk, Revolutionary Road, The Curious Case of Benjamin Button, The Duchess

De commentaar: Dit is dan weer een categorie waarvan iedereen weet wat ze betekent, maar waar niemand écht op let als ze naar de film kijken. Buiten mode-ontwerpers. En janetten. Over het algemeen doen kostuumdrama's het om evidente redenen erg goed in deze categorie, en daar is dan meteen The Duchess. Al waren de kostuums van Benjamin Button natuurlijk ook mooi en die van Australia het enige goede aan die film, The Duchess heeft al een BAFTA in de kast, en daar zal waarschijnlijk zondagavond een klein naakt mannetje met een zwaard tussen zijn benen bijkomen.

De keuze van b: The Duchess

De winnaar: The Duchess

Regie

De nominaties: Ron Howard (Frost/Nixon), Gus Van Sant (Milk), Danny Boyle (Slumdog Millionaire), David Fincher (The Curious Case of Benjamin Button), Stephen Daldry (The Reader)

De commentaar: Eindelijk eens een categorie waar ik zelf binnen twintig jaar toch wel eens in wil staan. Laat ik beginnen met een flagrante omissie hier: Sam Mendes (Revolutionary Road, vooral ook bekend van American Beauty) die een aantal prachtige emoties heeft gecapteerd door zijn shotkeuzes. Véél beter dan wat Danny Boyle heeft gepresteerd met zijn infantiel gespeel met effectjes of de soms ondermaatse acteursregie, hoewel hij toch gaat winnen. Op Boyle na zijn de nominaties allemaal terecht, vier uitzonderlijke films in uitzonderlijke regie, met vaak prachtige shots. Ik zou u voor elke film kunnen zeggen welke ik bedoel, maar dat zijn dan vaak vooral shots tegen het einde van de film, en laat ik vooral de film niet verpesten voor u.

De keuze van b: Hartverscheurend moeilijk, dit. Ik heb Milk al een grote oscar gegeven en ik ga er nog eentje geven aan Benjamin Button, dus laat deze maar gaan naar Frost/Nixon, waar Ron Howard een oersaai ding als een politiek interview heeft omgetoverd in de ijzingwekkendste thriller van het jaar.

De winnaar: De man die ons collectieve zelfmoordneigingen gaf na het kijken van The Beach, Danny Boyle.

Volle lengte documentaire

De nominaties: Encounters at the End of the World, Man on Wire, The Betrayal (Nerakhoon), The Garden, Trouble the Water

De commentaar: Zoals gezegd, niets gezien, dus geen commentaar, en geen keuze van b, enkel een voorspelling.

De winnaar: Man on Wire

Korte documentaire

De nominaties: Smile Pinki, The Conscience of Nhem En, The Final Inch, The Witness - From the Balcony of Room 306

De commentaar: Same here, maar hier is het echt een gok gewoon gebaseerd op de titel.

De winnaar: The Witness - From the Balcony of Room 306

Hier ga ik het voorlopig bij laten (ik moet naar een housewarming), met een beetje geluk vannacht nog de overige voorspellingen, anders morgen. U heeft nog van mij te goed: montage, buitenlandse film, makeup, soundtrack, lied, beste film, korte animatie, live action kortfilm, geluidsmontage, geluidsmixage, visuele effecten, script op basis van ander materiaal, origineel script. Stay tuned!

b. Your window to the 81st Academy Awards.

Hoe wil ik van kunst mijn leven maken? Hoe wil ik mijn leven kunst maken?

2009-01-10T02:03:00.003+01:00

Dit is een vraag die gesteld zal worden op het examen cultuurgeschiedenis van aanstaande maandag. Hier moeten we een essay voor schrijven van ±4 blz. In deze blogpost mijn antwoord.
P.S. Aan alle ritsstudenten: deze blogpost geldt zeer duidelijk als publicatie, in een vastgelegde vorm. Denk er dus ook niet aan dit in enig opzicht over te nemen. In tegenstelling tot mijn publicaties op de rits-wiki, die vallen onder de creative commons licentie, behoud ik elke vorm van auteursrecht voor publicaties op dit blog. U weze gewaarschuwd.

Hoe wil ik van kunst mijn leven maken? Hoe wil ik van mijn leven kunst maken?

Deze vraagstelling veronderstelt reeds een zekere opvatting over kunst, namelijk die van Kunst als einddoel, als levensdoel, als vorm an sich. De kunstenaar die deze vraagstelling beantwoordt, is een kunstenaar die al lang zijn doel is voorbij geschoten. Kunst ontstaat niet door ernaar te streven. Kunst ontstaat waar er kunde en een publiek is. Een kunstenaar is diegene die zijn stiel zo beheerst dat hij ermee kan ontroeren, ageren, en wie weet zelfs de wereld veranderen. Kunst ontstaat niet doordat iemand zich voorneemt van kunst zijn leven te maken, en nog veel minder doordat iemand zich voorneemt kunst te maken.
Ik ben geen kunstenaar, en de aandachtige lezer heeft reeds door dat ik dat ook niet meteen ambieer. Toch niet onmiddellijk, en zeker niet gepland; Ik heb een stiel gekozen. Ik heb die stiel gekozen omdat het de stiel is waar ik goed in ben, omdat dat de stiel is die ik wíl uitoefenen. Ik vertel verhalen. Ik vertel ze op papier, ik vertel ze met beelden. Maar ik vertel verhalen zonder daarmee te veronderstellen dat ik automatisch de wereld verander, zonder zelfs de wereld te willen veranderen. Mijn ambitie is mijn publiek te raken, of dat nu Kunst mag heten of niet.
Misschien zal ik ooit kunst maken, dat sluit ik zeker niet uit. Allicht zal ik het zelfs bijzonder fijn vinden als, wanneer, dat gebeurt. Dat ik kunst gemaakt heb zal ik dan weten doordat mensen mijn werk appreciëren. Doordat mensen zeggen dat het kunst is. En dan zal dat mooi zijn.
Is dat dan niet een bijzonder onambitieuze, of zelfs plat commerciële kijk op de zaak? Een schrijver, regisseur of televisiemaker die voor zichzelf geen kunstnorm vooropstelt, dat kan toch haast niets anders voortbrengen dan platte reality-tv, stationsromances op het witte doek, of het zoveelste script over de actieheld die de wereld redt? In tegendeel! Het is een nederige houding. Nederigheid ten opzichte van het medium, het publiek en de wereld. Het is een nederige houding die getuigt van respect.
Een kunstenaar die, met de pretentie om Kunst te maken, tegen de wereld aankijkt, misbruikt al te vaak zijn medium teneinde zijn publiek te vervreemden en zich de wereld toe te eigenen. Zo’n kunstenaar, een Kunstenaar, maakt al te vaak kunst die niemand begrijpt, maar enkel apprecieert omdat het zo hoort. Het is tenminste het werk van een kunstenaar. Misschien dat nog een klein groepje zelfverklaarde intellectuelen het met de Kunstenaar mee begrijpen, maar dat kleine groepje staat dan alleen in hun wereld, neer te kijken op het niet-begrijpende plebs, het publiek dat vervreemd is door de kunstenaar die allicht net wou strijden tegen de vervreemding. Een zelfingenomen kunstenaar dus, die zijn doel al lang voorbij is geschoten.
Te veel Kunst is elitair. Wat bereikt een kunstenaar wiens werk in een museum hangt en dagelijks door enkele honderden bekeken wordt, van wie geen hond het werk begrijpt, maar niemand ertegen wil ageren omdat het toch een bekend werk is? Hij heeft zijn kunst kunnen maken, en wordt misschien door zijn kleine intellectuele elite geëerd, die het werk kunnen appreciëren omdat zij het geleerd hebben te appreciëren. Omdat zij afgesproken hebben het te appreciëren. Omdat zij afgesproken hebben dat dit kunst is. Is dat dan kunst die de wereld verandert? Heeft zo’n kunstenaar zijn doel bereikt door zich te vervreemden van de wereld en de mensen daarin?
Neen, voor zulk elitarisme pas ik resoluut.
Ik ben geen kunstenaar, maar wat ben ik dan wel? Ik ben een verhalenverteller. Ik vermaak het publiek dat mijn verhaal wil aanhoren. Ik ben een nar, de kijkers zijn mijn Hof. En slechte narren, in hun stiel weinig bekwame narren dus, die worden van het Hof weggestuurd, of zelfs, al afhankelijk van de tirannie van de heersende meester, onthoofd. Aldus is het streefdoel van de nar simpel: zich zo goed mogelijk bekwamen in zijn stiel. Zo kundig mogelijk worden. Zo kunstig mogelijk, zo u per se wil.
Ik heb mij, net als de nar, een stiel aangemeten. Een stiel van dewelke ik mijn leven wil maken. En nu is het tijd om mij daarin te bekwamen, zo voldoende te bekwamen dat ik van die stiel mijn leven kan maken. Dat ik van de kunde in die stiel mijn leven kan maken. Dat ik, zo u wil, de kunst van die stiel mijn leven kan maken.
Een oude volkswijsheid leert dat oefening kunst baart, no pun intended. Om mij te bekwamen in mijn stiel als verhalenverteller, om die stiel te vereenzelvigen met mijn leven, heb ik dus weinig keuze. Ik moet mijn stiel uitoefenen. Ik moet in de wereld staan. Ik moet schrijven, filmen, kijken. Ik studeer aan twee scholen voor mijn stiel. De ene is het RITS, de andere is mijn leven.
Dus hoe plan ik van mijn leven kunst te maken? Dat is het al. Net als elk leven, op zijn eigen manier. Elk leven heeft zijn eigen ervaringen, zijn eigen lessen te leren. Elk leven bevat zijn eigen kunst, het is aan de eigenaar van dat leven om ze eruit te halen.
Hoe wil ik kunst mijn leven maken? Door te lezen. Door te kijken. Door te schrijven. Door te leven.

b. Your window to the artist.

The Night Before Christmas

2008-12-25T02:28:00.004+01:00

't Was the night before Christmas, and all were at rest

when a wee little blogger set out on a quest.

A quest to spread goodness and joy through the net

joy he felt only hís words could spread.

And he started typing and typing some more

if you saw him typing you'd think there's a war

and he sat in the room of communications

being in charge of foreign relations.

But the truth, of course, was different by far

the truth was our blogger was no writing star

and he wrestled and tossed with a big writers block

but his fight was in vain, on his mind stayed a lock.

Around midnight he screamed "Oh fuck cunt crap shit,

this rhyming thing's hard, I think I will quit."

Of course this is something he'll never admit,

but I think the champagne didn't help him a bit.

He crawled into bed, now accepting defeat

taking solace in the dinner tomorrow he'd eat.

Then out of the snowless yet cold starry night

there came the echoes of a jingly flight.

These sounds of course came from Santa Clause

who had heard of our poor old blogger's forced pause.

He flew in through the chimney, and covered in soot

broke into the house and tickled the bloggers foot.

The blogger arose from his sleep with a start

but when Santa said "Hi," now thàt stopped his heart.

And Santa continued "I have heard of your trouble,

don't worry my friend, our minds are now double."

Then they started thinking, their minds now together

dismissing small talk about movies or weather.

Yet sadly they were soon synchronously stumped.

It was then that our small smart blogger boy jumped.

"I have an idea!" he exclaimed, "it's so simple and easy!"

Then Santa admitted he felt a bit queasy.

He said "I've come down here to help you to blog,

but turns out my mind's even more of a fog,

and here I have been of no help at all!"

At this the blogger laughed and curled up in a ball.

"So you still cannot see, now can you dear man?

It's you who are at the base of my plan!"

So the blogger hugged Santa and said "you will see!

Go online tonight, you'll follow me!"

Slightly confused, poor Santa departed

and when he had left, the blogger restarted.

He wrote up the tale of his strange meeting

with Santa Clause up to the story's completing.

And he sat there smiling, his quest was fulfilled

for never before were his readers more thrilled

than at his tale of heartwarming proportions

no matter 't was full of his mind's strange contortions.

At this at last our poor blogger could sleep

but before he did so his heart did leap.

He realized now no matter what he'd discuss

it'd all come down to: Merry Christmas!

Allemaal zalige feesten, en bedankt om ondanks de onregelmatige posten toch te blijven lezen ;)

b. Your window to Christmas.

Flaminganten

2008-11-18T13:08:00.005+01:00

Als toekomstig kunstenaars worden wij aan het RITS ook ingeleid in diverse maatschappij-belangrijke disciplines, zoals daar zijn kunstgeschiedenis, maar ook de politiek en haar relatie tot de media. Dat laatste vak heet dan ook treffend "Politiek en Media". Het vak wordt gegeven door een bijzonder links en Belgicistisch filosoof, en ook tussen de studenten zitten heel wat linkse Belgicistische rakkers. Dat botst uiteraard al eens met een N-VA'er zoals uw favoriete blogger.

Ondertussen heeft ook Herman De Croo de behoefte gevoeld om een Belgicistisch manifest, pamflet, of hoe u het ook wil noemen, uit te geven. Reden te meer dus om hier nog eens wat argumenten te bundelen, in een eigen poging tot pamflet vóór de Vlaamse zaak. Het is overigens minder een poging u te overtuigen van mijn gelijk dan wel een poging tegen de volgende les Politiek en Media diverse argumenten klaar te hebben tegen Dieter Lesage.

De faciliteitengemeenten

We kennen allemaal wel min of meer de realiteit van de faciliteitengemeenten. Het zijn gemeenten die in een ééntalig gewest liggen, dus een ééntalig grondgebied, die volgens de wet dan ook ééntalig zijn, maar waar een significant deel van de bevolking een der andere landstalen spreekt. Er zijn ook faciliteitengemeenten waar problemen zijn, en dat zijn voornamelijk die in de rand rond Brussel. Dat zijn gemeenten die in het Vlaams Gewest liggen, dus Vlaams grondgebied, die volgens de wet dan ook ééntalig Nederlands zijn, maar waar een significant deel van de bevolking Frans spreekt, soms zelfs tot 90% aan toe. Verkozenen in die gemeente, evenals openbare ambtenaren, zijn echter wel verplicht het Nederlands te gebruiken in communicatie over ambtszaken, en tegen de burgers, tenzij die laatsten een, steeds te hernieuwen, verzoek indienen in hun eigen taal tegen de gemeente te kunnen spreken.

Is dat niet een beetje absurd, is dan een steeds wederkerende stelling, dat een gemeente waar 90% Franstalig is, steeds opnieuw gedwongen wordt te functioneren in het Nederlands? Waarom mogen die mensen nu niet gewoon hun eigen taal spreken? Wel, het antwoord is ja, dat is absurd. En het zou nog veel absurder zijn moest dat dan ook gebeuren op Franstalig grondgebied. Mensen moeten nu eenmaal hun eigen taal mogen blijven spreken.

De reden van dat absurdisme ligt hem echter niet in de regelneverij van Vlaanderen. Het absurde is niet de regel dàt men Nederlands moet spreken, het absurde is het feit dat in sommigen van die gemeenten een meerderheid er blijkbaar een probleem mee heeft die taal te spreken. Iedereen over gans de wereld zal het normaal vinden dat je de taal leert van het gebied waar je zal gaan wonen. Buiten de Franstaligen. Stel nu dat het omgekeerd is. Stel dat ik in het ééntalig Waals gewest ga wonen, dan ga ik daar Frans spreken, dat is niet meer dan normaal. Als ik daar ga eisen in het Nederlands te blijven spreken, en dat de gemeente waar ik woon Nederlands spreekt tegen mij, men zal lachen. Ja, ik zal grif toegeven, het zou mooi zijn! Een volledig tweetalig België, waar overal ten lande Vlamingen en Walen en Brusselaars en zelfs Duitstaligen in een drietalige symfonie kunnen samenleven, dàt is mooi. Dat zou ook alle problemen van de baan helpen. Het zou nog mooier zijn als er ook nog eenhoorns rondliepen en onze straten geplaveid waren met regenbogen. Maar dat is een utopie, een zeer onrealistische voorstelling, een romantisch beeld waar Belgicisten zo van houden.

Een andere analogie. Herstappe is een gemeente in Limburg die op 1 januari van dit jaar 84 inwoners telde, waarvan 70 kiesgerechtigden. De gemeente heeft 0% buitenlanders. Stel, op een goeie ouwe dag, dat er 50 chinezen komen wonen, die allemaal een groot gezin stichten. Hier kunnen ze dat immers, in China niet. Binnen 20 jaar maken die Chinezen 51% uit van de kiesgerechtigde bevolking van Herstappe. Zij verkiezen een volledig Chinese gemeenteraad, en eisen nu dat zij het bestuur volledig in het Chinees kunnen houden. De originele Limburgse bevolking van Herstappe raken hun historisch-Limburgse eigenheid kwijt, terwijl zij helemaal niets hebben gedaan. Natuurlijk is dit een sterk overdreven situatie, de problematiek van de faciliteitengemeenten is ontstaan over een veel langere periode, daar zijn de Franstaligen niet ineens binnengevallen. Maar het is een analogie die in een beperkt kader de problematiek duidelijk stelt.

Helpt het dan niet tolken te hebben? De gemeenteraad is dan te volgen voor alle burgers. Ja en neen. Op kleine schaal lijkt dat zeker een satisfactoire oplossing. Iedereen kan zijn of haar eigen taal blijven spreken, en we moeten zelfs nog amper openstaan voor mekaar, de tolk zorgt wel voor communicatie. In de realiteit is dit echter absurd. Er zou geen tolk mogen nodig zijn. Als iedereen die zich gaat vestigen in het gebied van een anderstalige groep de taal van die autochtone bevolking leert, zo moeilijk is dat niet, dan is er eveneens geen probleem. En dan voelt niemand zich geschoffeerd, en dan is er niet voor elke minimale communicatie een tolk nodig. En dan zullen we veel gelukkiger zijn.

Overigens, een van de pijnlijkere argumenten die gehoord is tijdens deze discussie is 'ja, die gemeenten zijn misschien historisch Vlaams, maar is het ook niet historisch zo dat de president van de VS altijd een blanke was? Is het ook niet historisch zo dat de burgemeester van Rotterdammer altijd een echte Rotterdammer was, terwijl dat nu een man van Marokkaanse afkomst is?' Dat argument is pijnlijk voor de uitspreker ervan omdat die vergelijking mank loopt op zowat elk gebied. De twee aangehaalde voorbeelden handelen over de gelijkheid van alle burgers, terwijl het taalgebruik van een streek hier niets mee te maken heeft. En zo we het er wel bij willen sleuren moet dat misschien niet zijn in de vorm 'iedereen moet zijn eigen taal mogen spreken', maar wel 'iedereen heeft het recht in zijn eigen streek zijn eigen taal te behouden'.

Nog pijnlijker is het dat het argument ook geen steek houdt omdat de historische verandering van een zwarte president in plaats van een blanke president, een Marokkaans burgemeester in plaats van een "zuivere Nederlander", geen invloed hebben op het leven van de burgers van die streek, natuurlijk op de leiderskwaliteiten van beide individuën na. Een systematische kolonisatie (ja, de term is opnieuw een hyperbool om een punt te maken) van een gebied door een andere bevolkingsgroep dan diegene die daar historisch steeds heeft gewoond, heeft wel degelijk invloed voor de autochtone bewoners.

Het economische aspect

Iets wat vaak wordt aangehaald door Belgicisten is dat een splitsing economisch gezien helemaal niet zo goed zou zijn voor de Vlamingen als door sommigen wordt aangenomen. In het pamflet van Herman De Croo staat dan ook onder andere te lezen dat huidige Belgische instellingen zoals het Rekenhof, Kamer en Senaat, Cassatie, etc. moeten worden ontbonden, en vervangen door alternatieven. Hierdoor zou volgens De Croo helemaal geen afslanking van het overheidsapparaat, maar een verzwaring, doordat al die instellingen ontdubbeld moeten worden, wat overigens ook een meerkost zou meebrengen.

Dat is onzin. Eerst en vooral moeten Kamer en Senaat al niet worden heropgericht omdat daar reeds alternatieven voor bestaan: de deelstaten hebben reeds een eigen parlement en regering. De andere instellingen zullen inderdaad ontdubbeld moeten worden heropgericht, maar telkens in een slankere versie, en een versie die volledig geredesignd is. Sommigen van deze structuren werken immers nog steeds volgens een zeer oude en ondertussen gedateerde structuur. Het kan efficiënter, en dat zou dan ook gebeuren bij een heroprichting.

De Croo haalt ook nog aan dat bij heel wat contracten contractbreuk gepleegd zou worden. In heel wat contracten is de Belgische staat immers partner, en indien die staat ophoudt te bestaan is dat contractbreuk en dient daarvoor een compensatie te gebeuren. Dit is inderdaad een reëel probleem, maar het gaat ervan uit dat er een splitsing van de ene dag op de andere zou gebeuren. Dit is uiteraard niet het geval, een bijzonder onrealistisch scenario, en iets waar ook zeer weinigen en nog veel minder doordachten om staan te roepen. Een eventuele splitsing zou worden voorbereid. Bij vernieuwing van die contracten kan dan ook de overeenkomst met de Belgische staat worden stopgezet, en het contract worden overgedragen aan een van de deelstaten. Zo kan de Belgische staat dan blokje per blokje worden afgebouwd, zodat we niet alles ineens moeten slopen.

Een ander economisch probleem dat zeer vaak wordt aangehaald is dat van de merknaam België, die zou verdwijnen. Dat is wel degelijk een probleem, maar ook geen onoverkomelijke zaak. Voor streekproducten zou het zelfs geen probleem kunnen zijn, of slechts zeer beperkt. Belgische chocolade zal altijd Belgische chocolade blijven. België zal namelijk een historische streek worden.

Maar belangrijker, om bijvoorbeeld investeerders naar Vlaanderen te lokken, moet er awareness gekweekt worden wat Vlaanderen is, wat Wallonië is, en dat daar na het einde van België niet zo veel aan verandert. Er is tijd om een merknaam Vlaanderen te kweken om later de merknaam België te vervangen, de splitsing komt er immers niet van vandaag op morgen.

Maar we moeten toch solidair zijn!

Van zodra je je out als Vlaams-nationalist ben je onsolidair. Vlaams-nationalisten willen niet alleen het land, maar ook de sociale zekerheid opblazen, zodat alle Franstaligen meteen in de kou komen te staan.

Niet is uiteraard minder waar. Solidariteit is belangrijk, dat zegt ook de N-VA. Wat niet kan zijn excessen, die er momenteel wel zijn. De sociale zekerheid is federaal, maar een Waal ligt gemiddeld enkele dagen langer in het ziekenhuis. De werkloosheid in Wallonië is veel groter dan de Vlaamse, waardoor niet enkel een groter percentage van de werkloosheidsuitkeringen naar Wallonië gaat, maar waardoor men daar ook nog eens een kleinere bijdrage kan leveren aan de sociale zekerheid.

Ik herhaal echter: solidariteit is belangrijk. De Waalse economie is slechter dan de Vlaamse. Dit is natuurlijk voor een deel ook te wijten aan het beleid, maar laten we daar even abstractie van maken. Solidariteit zou veel beter werken indien deze op een Europese schaal wordt uitgevoerd. Wallonië heeft niet meer recht op solidariteit omdat die regio zich toevallig in hetzelfde land bevindt als wij, en Roemenië heeft niet minder recht op solidariteit omdat het nu toevallig wat verder ligt.

In een sterk Europa, een Europa van de regio's waar we - geloof en hoop ik stellig - naartoe evolueren, is solidariteit veel beter mogelijk, op een veel grotere en dus nuttiger schaal. Een uitgebreid pleidooi voor dit Europa van de regio's, dit Verenigde Regio's van Europa zo u wil, zou ons te ver leiden, maar het is zeker een manier, de ideale manier, om de solidariteit te behouden in een veel mooier, logischer en verantwoord kader dan het Belgische.

En wat dan met Brussel?

Een van de moeilijkste problemen die we hebben in dit land is inderdaad Brussel. Hiervoor liggen verschillende scenario's op tafel, waarvan geen enkel een pasklare oplossing is. Ik kies met graagte resoluut voor Brussel als hoofdstad van Vlaanderen. Het is een Vlaamse stad (als in stad in het Vlaams gewest, niet als in stad met een uitgesproken Vlaams karakter, gezien het Brusselse karakter uniek is, maar toch zeker niet onverenigbaar met het Vlaamse), en op dit moment ook al hoofdstad van Vlaanderen. Economisch hoort het gewest quasi bij het Vlaamse, de luchthaven van Zaventem, die een belangrijke bron is voor Brussel, ligt volledig op Vlaams grondgebied, en de stad stelt ook heel wat Vlamingen te werk.

Het is waar dat een deel van dezelfde argumentatie kan gedaan worden om Brussel te kwalificeren als Waalse stad. Er zijn ook heel wat Franstalige Belgen die dagelijks naar Brussel reizen om er te gaan werken. Ik blijf er echter van overtuigd dat Brussel op economisch vlak heel wat meer met Vlaanderen te zien heeft dan met Wallonië, en dat Brussel, dat bij een eventuele splitsing uiteindelijk zelf zijn zegje moet kunnen doen in wat er gebeurt, er zeker niet slecht aan zou doen om te kiezen zijn huidige rol te blijven vervullen in een onafhankelijk Vlaanderen. Zijn huidige rol als hoofdstad, en als regio met een speciaal tweetalig statuut. Niemand heeft ooit gezegd dat Vlaanderen ééntalig moet zijn.

Een andere optie die overigens goed zou kaderen in het VRE-concept dat hierboven al werd aangehaald is een soort van Brussels D.C., een onafhankelijke hoofdstedelijke regio met zijn eigen bestuur, dat ook het bestuur van de hele Verenigde Regio's van Europa huisvest. Het werkt voor Washington, het zal dus ook wel werken voor Brussel. Heel wat Marylanders gaan elke dag werken in de hoofdstad. Het enige probleem is dat Maryland zijn hoofdstad ergens anders heeft, en dat Brussel buiten Vlaanderen dus wel degelijk zal gepaard gaan met een hele verhuis, en dus administratieve rompslomp én prijskaartje, naar de nieuwe Vlaamse hoofdstad.

b. Your Window to Belgium.

Mijn meet-and-greet met God

2008-11-18T12:22:00.002+01:00

Ik wist dat het een kutdag ging worden. Zoiets voel je als je opstaat. En nu ben ik dood. Goeie tip voor de fans: nooit slaapdronken een NMBS-perron op stappen net als de 11:50 naar Antwerpen-Centraal er aan komt.

Het ziet er hier anders uit dan ik verwacht had, in die hemel. Het lijkt bizar veel op mijn eigen kamer, alleen dat ik er niet in slaag rommel te maken. Dat wordt meteen opgeruimd door engelen, die er trouwens ook heel wat anders uitzien dan je denkt. Het zijn een beetje ineengedoken, gebulte wezentjes, de vleugels die uit die bult komen zijn helemaal niet wit en gevederd maar eerder insectoïde, en ze hebben erg veel haar. Het lijkt alsof ze wel iets hebben van elk levend wezen, alsof ze de kladblok van de schepping zouden zijn.

Maar goed, terug naar mijn beschrijving van de hemel zelf. Wie had nu in godsnaam (no pun intended) gedacht dat je een computer zou krijgen in de hemel? De nieuwe iMac, met T1-internetverbinding nog verdraaid aan toe! Ja, het is hier echt het paradijs.

Dat kwam eigenlijk nog wel grappig, die computer. Als je hier aankomt moet je naar God. Ja, eigenlijk is dat de taak van Sint-Pieter, maar tussen ons gezegd en gezwegen, die drinkt. Serieus. God is er niet echt blij mee, maar neemt die taak dan ook maar op zich. Hij is per slot van rekening toch almachtig, en eigenlijk is het ook wel een beetje zijn taak als huisbaas. God is een vriendelijke pee, maar ook hij ziet er een pak anders uit dan je zou denken. Hij is een beetje een kruising tussen James Marsden (de knappe prins uit Enchanted) en William Moseley, de oudste uit The Chronicles of Narnia. Geen ouwe zeikerd met een baard dus.

'Oei, BB!' zei hij. 'Allez, tegenwoordig is het nog maar één B zeker? Of nee, b., dat was het! Jaja, ik lees uw blog! U had ik hier nog niet verwacht jongen, nog zo vitaal en vooral vieriel, wat is er toch gebeurd?'

'Met mijn stomme kloten onder de trein gesukkeld,' zei ik, net iets te laat beseffend tegen wie ik bezig was. 'Oeps, dat k-woord mag ik hier niet zeggen zeker?'

God lachte. 'Als ik niet wou dat iemand "kloten" zei, had ik dat woord toch niet geschapen zeker? Al die zogezegd godsvruchtige mensen kunnen toch wel een stukje overdrijven hoor, ik ga toch niet vallen over wat taal... chill dudes!'

'Wacht, u heeft ook de taal gemaakt?'

'Natuurlijk! Het regende, ik had niets beter te doen... en dan ga je experimenteren he! Van die regen heb ik trouwens al dikwijls spijt gehad hoor. Sorry he, maar ja, ook God is niet perfect.' Texas moest het horen.

'Maar euh, uwe Goddelijkheid, ...'

'Zeg maar G. Op z'n Engels. Dat heb ik van u geleerd.'

'Euh, oké... euh, G, waarom dan toch al die verschillende talen?'

'Je hebt echt mijn boeken nog niet gelezen he? Ik heb nochtans een hele stand op de boekenbeurs! Dat Babelgedoe enzo natuurlijk he! Haha, nee, dat was eigenlijk een grap die een beetje uit de hand gelopen is. En ook een beetje een taalexperiment, toegegeven, ik amuseerde mij er wel mee. En ik wou blijven doordoen tot ik de best mogelijke taal bereikt had.'

'En is dat gelukt?'

'Natuurlijk, het Nederlands! Het woord "kloten" alleen al maakt die taal voor mij nu af. Waarom denk je trouwens dat die Franstaligen zo kribbig zijn?'

'U amuseert zich dus met het tegen mekaar opzetten van Vlamingen en Walen?'

'Hey, ik zit hier al een paar miljoen jaar, ...'

'Niet volgens Sarah Palin,' fluisterde ik.

'Breek me de bek niet open over dat wijf he!' Zo furieus heb ik G niet meer gezien in die paar uur dat ik hier nu toch al zit. 'Als ik niet wou dat het duidelijk was dat die planeet al een paar miljoen jaar oud was, had ik die fossielen die o zo gemakkelijk te dateren zijn daar toch niet gelegd? En als ik niet wou dat jullie kunnen trouwen had ik ook wel geen homo's gemaakt. Of zoveel zenuwen in de aars gestoken. Of die prostaat op die suggestieve plaats gestoken en daar zoveel genot aan gekoppeld. Maar... je weet wel... de mens is geschapen naar mijn beeld, en ik heb zo ook mijn pleziertjes... Man! Waar is de tijd van Sodom en Gomorra! b., Ik verzeker je, San Francisco is er niets tegen! Vette feestjes! En vettige feestjes ook!' Zowaar, ik heb een knipoog gekregen van God. Na een homograp. Polen moest het zien.

'Maar goed, genoeg gebabbeld,' sprak God op een semi-serieuze toon nadat hij uit zijn nostalgische trance was weergekeerd, 'tijd voor de praktische zaken. Ik heb een probleem met u.' Lap, daar had je het. Altijd al geweten dat ik eigenlijk in de hel zou belanden, al had ik nu toch altijd gedacht dat het door de mannenseks ging komen. Maar daar twijfel ik nu toch eerlijk gezegd aan.

'Ik weet niet goed welke kamer ik u moet geven. We hebben kamers voor ingenieurs, voor bloggers en voor regisseurs, maar niet voor alledrie tegelijk.' Lap, dat krijg je dan als Uomo Universalis. 'Waar wil je voorlopig logeren? Dan laat ik wel wat van de andere zaakjes aanrukken in de loop van volgende week. Sorry dat het zo lang moet duren, maar Amy Winehouse heeft eindelijk haar overdosis beet, en die is nogal veeleisend. Sorry he, maar gij kunt daar wel tegen denk ik, niet?'

Natuurlijk kan ik daar tegen. Je zegt nu eenmaal niet tegen God dat je nù onmiddellijk een projector en de Star Wars DVD-collectie moet hebben. Tenminste niet als je zo weinig naam hebt als ik. Ik heb trouwens voor de bloggerkamer gekozen, die directe behoefte was het grootst. Vandaar dus de iMac op mijn kamer. God loopt trouwens mee naar je kamer. Zo kan hij je ineens uitleggen waar het zwembad, de restaurants en het dessertenbuffet ('Ja, vroeger hadden we echt alleen rijstpap, maar we hebben ons assortiment toch wat verruimd, die Italianen eisten tirami su.') zich bevinden. En dat geeft je de gelegenheid nog wat met hem te babbelen, dat is wel tof.

'Euh, God, euh ik bedoel G,' begon ik, 'sorry trouwens voor heel dat atheïsme en anti-theïsme enzo.'

'Haha, dat is niet erg jongen. Je zat er niet minder naast dan zowat alle zogeheten wel gelovigen!'

'Maar ja, u manifesteert zich ook zo weinig!'

'Meent ge dat nu? Maar jongen toch, hoe denkt ge dat al die Jezi in toast er komen? En die Maria's in schimmelplekken?' God barste plots in een lachen uit. 'Dat zijn trouwens nog altijd twee van mijn beste carnavalskostuums ooit, Jezus en Maria. Geen kat die mij herkend had als Maria. Ja en dan heb ik daar de komende jaren op verder gebouwd he, een zwanger buikje toegevoegd, en dan kon ik gaan als de zoon op den duur he. Oke, het is een beetje uit de hand gelopen...'

'Ahja, er is nog iets dat ik u wil vragen, G. U ziet er wel heel anders uit dan ik gedacht had!'

'Je dacht zeker ook dat ik er uitzag als een oude man met een lange baard? Dat krijg ik zo vaak... Nee, ik neem de vorm aan van wat mijn gesprekspartner begeerlijk vindt. Ik wil niet dat mijn mensen hier een eeuwigheid droog moeten staan he!' En weer die goddelijke bulderlach. 'Die Michelangelo had nu eenmaal iets met baarden, en ik heb hem eens een visioen gegeven. Dat heb ik wel meer gedaan bij schilders. Een beetje als poseren voor een portret he. Ken je de Mona Lisa? Dat ben ik ook!

'Seg maar b., ik moet eens door, er is net een lading Afrikaantjes binnengekomen. Ook elke dag he, tragisch, tragisch...'

'Maar waarom eigenlijk al dat lijden in Afrika, G?'

'Ja ik weet het, er zitten redelijk wat productiefouten in dat continent, het spijt me, ik ben er mee bezig! Ondertussen probeer ik er zo veel mogelijk naar hier te halen, hoe grof het ook mag klinken. Hier is het beter dan daar. En dan heeft de Jos ook nog iets te doen, anders zit die hier ook maar.' De Jos was de echte naam van de Dood, een kleine nerd met een brilletje, gehuld in een veel te grote cape uit de C&A-solden.

'Allez, ik zal mij eens klaarmaken,' zei God, en hij veranderde pardoef in een rondborstige negerin met zo'n uitgerekte nek met van die ringen, en zo'n schijf in haar onderlip.

'Zie ik er een beetje goed uit?' vroeg hij. Tenminste, dat denk ik, zelfs God kan niet articuleren met zo'n schijf in zijn bakkes.

Ik knikte. Het is wel fijn als God uw mode-advies op prijs weet te stellen.

b. Your Window to Paradise.

P.S. Zo beter Stefan?

Brussel (bis)

2008-11-01T16:37:00.002+01:00

Ik heb koppijn. Ik ben er mee opgestaan, en ik heb het nog steeds. En ik moet pissen. Niet bepaald de beste uitgangspositie om in de hoofdstad in een onbekende buurt op zoek te gaan naar een onbekende cinema, maar goed. Van die zeikdrang zal ik straks, op mijn bestemming, tenminste verlost geraken.

De metro ruikt vandaag naar ongewassen penis, een indringende mix van urine, eikelkaas en opgedroogd sperma dat in het schaamhaar van de drager plakt. Het is een geur die ik ben gaan associëren met katers. Katers waar niet altijd drank voor nodig is, andere katers zijn voldoende. De geur past niet bij mijn Brussel, niet vandaag.

Eens de metro uit, in het midden van niets, een niets dat Louise/Louiza heet, vraag ik de weg. In het Frans, zo hoort dat in deze hermafrodiete stad. Altijd maar rechtdoor. Daar kan ik gaan zeiken. Het doet deugd. Het meisje dat me mijn nacho's verkoopt doet haar best om Nederlands te spreken. Ze weet niet hoe ze pepers moet zeggen, en wijst naar de bokaal met de vraag "Met deze?". Als verbitterde N-VA'er zou ik verbolgen moeten zijn, dat is althans wat de media me wijsmaken. Ik vind het schattig. De film is goed.

Ik kom de cinema weer uit zoals ik dat wel vaker doe: veranderd. Na Batman kan ik de wereld aan. Na Bridget Jones vind ik steevast weer de ware liefde. Nu ben ik melancholisch. Het weer helpt daar ook niet tegen, met de mist die het over Brussel legt na de regen. Als een sluier om de tranen van de stad te bedekken. Mijn voetstappen vragen om een soundtrack. Iets dat het alleen-zijn van de wandelsolist benadrukt. Ik denk piano. Ik moet het stellen met een gsm'ende negroïde franstalige voor mij. Ik wandel opzettelijk trager, zijn stemgeluid past niet op mijn soundtrack.

In de verte zie ik het justitiepaleis. Ik wil gaan wandelen, de stad verkennen. Vlak voor de metro die ik ging nemen naar Brussel-Centraal bevindt zich een kaart. Ik bevind me hier, weet een blauwe bol mij te vertellen. De blauwe bol is zo groot dat ik me licht beledigd voel. Ik plan me een prachtwandeling langs alle bezienswaardigheden. Ze is te lang naar mijn zin. Ik besluit om toch maar de metro te nemen.

Drie minuten later sta ik naast het justitiepaleis op het dak van Brussel. Ik ben een impulsieve mens. Ik vind het mooi. Zo hoort een stad te zijn. Somber, druk, architecturaal, en gelegen aan mijn voeten. Naast dit pleintje hangt een klok die stilstaat. Het is gepast.

Ik ontdek plaatsen die niet bestonden. Een park in het midden van Brussel, met prachtige beelden van onder meer Mercator, die een basketbal lijkt vast te hebben. Het is gewijd aan de Graven Egmont en Hoorn, onterecht veroordeeld door de Hertog van Alva, en op 5 juni 1568 onthoofd te Brussel. Plakken op standbeelden leren een mens af en toe nog eens iets. Buiten mij is er één wandelaarster aanwezig. En een kat. Ze vraagt me een foto van haar te maken, de wandelaarster. Aan haar tongval te horen was ze van Oost-Europese origine. Ik maak er een, volgens de principes van de fotografie. Ik ben tegenwoordig kunstenaar, ik heb een reputatie hoog te houden. Ze vindt de foto niet goed, ik moet er een nieuwe maken. Ik gehoorzaam, dit keer volgens de principes van de toerismografie. Ik begin die Van Gogh plots te begrijpen.

Even overweeg ik haar te vragen of ze een rondleiding wil in Brussel. Kon ze meewandelen. Maar het past niet. Zij past niet, niet hier, niet nu.

Ik passeer het Paleis. De koning is er, dat leert de vlag me. Het is een statig paleis, dat van ons. Die Leopold II moet een en ander te compenseren hebben gehad.

Ik heb ooit in mijn leven één perfecte kus gehad. Die kus vond ik in het Park van Brussel, een groene massa gekneld tussen het Paleis en de Wetstraat. Toen wist ik niet waar ik me bevond. Enkel waar mijn lippen zich bevonden. Die kus duurde drie dagen. Toen liet ik hem weer achter, ergens in dit park. Waar precies weet ik niet meer. Ooit kom ik hem wel weer zoeken.

De bladeren dwarrelen neer terwijl ik voorbij het park loop. Ik durf er niet binnengaan, het terrein is er ruwer, zwaarder, lastiger om te doorkruisen. Toch voor mij. De vallende bladeren passen er. Het kon enkel herfst zijn op dat moment. In de lente ben ik te gelukkig om dit verhaal te kunnen vertellen.

Ik kom aan in de wetstraat. De premier is er, dat leren de open deur, de volgeparkeerde binnenkoer, en de twee rijkswachters me. Elk zijn stijl.

Ondertussen moet ik weer gaan zeiken. Dan neem ik de metro maar. Mijn koppijn is tenminste weg.

EPILOOG - op de trein

Hier zijn al twee mannen aan het zeiken.

De Crem is een idioot. Allez, ondertussen is hij ook al in opspraak. Flahaut stelt voor legerbedden te gebruiken voor asielzoekers, met ons geld. De treinconducteur is te enthousiast, en hoe serieuzer het wordt, hoe onnozeler die mannen doen, verdomme. (De verwarming in een van de andere rijtuigen is uitgevallen, meldde de conducteur zopas. Dat blijkt tot bittere ernst te nopen.) Berlusconi heeft weer iets gedaan in Italië. Dat is toch ook een pipo zie. En, zeg wat je wil, die Dedecker is hetzelfde. Diet gaat nog stemmen krijgen, en daar gaan ze nog spijt van krijgen. En dieje Yves Desmet van de Morgen, dat is nog zo ene. Die is alle geloofwaardigheid kwijt. Heel die gazet. Zeikte gij vroeger ook niet in uw broek van het lachen bij Polspoel en Desmet? (Ik moet ondertussen nog steeds dringend, maar ik wil niets van deze conversatie missen.) Maar allez, wat is het alternatief, Terzake? Dat zijn toch ook twee rode vlaggendragers he. Maar ja, als journalist op de VRT weet ge toch welke kaart ge moet hebben he. En dan de zevende dag. De die die het luidste roept mag het zeggen. Ja, waar slaat dat op? En dan mag daar een of andere pipo zijn nieuwe cd komen voorstellen, waar is dat nu goed voor? Dat moet allemaal maar entertainen tegenwoordig.

Als ik afstap moet ik nog steeds pissen. Ik zeg tegen de heren "Fijn om nog eens gelukkige mensen te zien op de trein." Ik voel hun ongelovige ogen in mijn rug bij het afstappen. Mijn koppijn is terug.

Op de volgende trein zit ik tegenover een jongeman met Down-syndroom. Ik apprecieer hem enorm.

De jeugd van tegenwoordig

2008-10-26T02:45:00.003+02:00

Eén van de meest filosofische uitdrukkingen die ik ooit heb gehoord - en die ik bijgevolg tegenwoordig ook regelmatig placht te bezigen - is "de jeugd van tegenwoordig".

De jeugd van tegenwoordig is altijd onbeschofter dan de uitspreker ervan in zijn eigen jeugd ooit is geweest. De jeugd van tegenwoordig is losbandiger, brutaler, dronkener, vandalistischer, en vooral ook jonger. De jeugd van tegenwoordig, daar is niets mee aan te vangen.

Die uitdrukking is zo filosofisch, zo psychologisch, omdat we er zoveel van onszelf in terugvinden. De jeugd is niet jonger, wij zijn ouder. De jeugd is niet onbeschofter, wij zijn onze wilde haren kwijt. De jeugd is niet losbandiger, wij zijn het plezier in ons leven kwijt. We maken onszelf wijs dat we dat hebben ingeruild voor groter deugden. Wij, bezigers van de uitspraak "de jeugd van tegenwoordig", wij zijn studenten, mannen en vrouwen van de wetenschap, wij werken en dragen onze steen bij aan de samenleving, wij hebben gezinnen, wij dragen zorg voor anderen die de jeugd van tegenwoordig ook niet kunnen luchten. Wij zijn verantwoordelijk. Dat zijn echte deugden, niet al dat hersenloos genot waar de jeugd van tegenwoordig achter loopt.

De werkelijkheid is natuurlijk anders. Zo niet zou de uitdrukking geen filosofische waarde hebben. Wij zijn de jaloersen. De mens wil geen verantwoordelijkheid, de mens wil zijn vrijheid. Om zonder beslommeringen door het leven te lopen. Om te genieten, van de ondraaglijke zwaarte van het bestaan weg te lopen, en te copuleren dat het een lieve lust is. En op mekaars bakkes te toeken, iedereen is copuleerconcurrentie. Maar wij zijn beschaafd. Wij hebben een samenleving, en het is niet meer verantwoordelijk om te erop los te copuleren. Dat is voor konijnen en bonobo's, wij zijn geëvolueerd. Neen, die alcohol, dat doen lagere diersoorten niet, dat is een probleem dat net gecreëerd is door onze ver gedreven evolutie. Maar ook daar zijn we nu aan het door-evolueren, en gelukkig maar.

Maar onze jeugd, enfin, tenminste die van tegenwoordig, want wij waren zo niet, die weten niet beter. Men zegt dat een embryo ongeveer heel het evolutieproces in sneltempo opnieuw doormaakt. Onze jeugd, tenminste die van tegenwoordig, zitten nog even vast in een vorig stukje evolutie. Zij weten nog niet beter. Zij copuleren nog maar, zuipen er op los, en slagen daardoor mekaar ook maar bijeen. Geen nood, ze evolueren nog wel door. En op een goeie ouwe dag evolueren ze zo ver door dat ze kunnen zagen. Zagen over de jeugd van dan. Wie op de lijn van de evolutie staat, kan ze zelf niet zien.

b. Your window to puberty.

Jongen

2008-10-25T00:45:00.002+02:00

"Ik vind u koddig in uw blootje," zei ik. Hij lachte. Het was lang geleden dat ik dat gezien had.

"Waarom?" vroeg hij met nog steeds diezelfde glimlach. Zijn ogen worden altijd dieper als hij stomme vragen stelt.

"Hij wipt zo grappig als je in bed stapt."

Ik heb me vaak afgevraagd of wat we hadden geen fout was. We waren jong geweest toen we voor het eerst vrijden. Toen hij voor het eerst met mij vrijde. Maar het voelde goed. Ik heb nooit anders geweten dan dat twee jongens hoorden te kussen. Maar we waren zo verschillend, dat zijn we altijd geweest. Hij was stil, ik een clown. Hij was dom, ik was slim. Ik was gelukkig.

Ik had geen zin om hem te pijpen, hoe koddig hij er ook bij zat. Het was niet dat ik geen zin had om dicht bij hem te zijn, zo dicht, want dat had ik wel. Maar seks is zo platvloers.

Dat vonden we allebei, tien jaar geleden ook al. Seks konden we alleen, kussen niet. Natuurlijk deden we het wel als we konden, daar werd je arm minder moe van. Maar een gestolen, geheime kus, daar deden we het voor.

Ik zag dat hij me begreep. Zijn piemel was even opgewipt, maar als met een parachute weer zachtjes geland. Zijn zoengericht brein had een oprotbevel naar zijn erectie gestuurd. Onze lippen raakten, tongen evenzeer, speeksel wisselde van mond. En daarna gingen we lepeltje liggen.

Zo lagen we ook toen zijn vader ons vond. Lepeltje. Allebei koddig, allebei met een glimlach. We waren nog steeds jong. In het maïsveld, zijn ouders waren boeren. Hij ook een beetje, soms. Dat mocht hij van mij.

Zijn vader verstond het niet. Een meisje had hij gesnapt. Zelfs als het zijn zus was had hij dat gesnapt. Al was het een beest uit de stal, dàt had hij gesnapt. Maar ik? En dat ik dan nog de grote lepel was, dat kon nog minder worden gesnapt. Ik werd weggejaagd. Hij lachte niet zoveel meer toen ik hem terugzag. En hij was minder koddig.

Ik legde mijn arm over hem en streelde zijn schaamhaar. Met mijn andere hand streelde ik zijn rug. De littekens voelden ruw aan, dat doen ze altijd. Ik voelde hoe zijn piemel zich opnieuw roerde.

Dat vertelde hij me toen hij wenend op mijn bed zat. Mijn bed, dat die dag het onze werd. Hij had één miezerig klein valiesje mee. Mijn moeder had ook tranen in de ogen gehad, maar andere dan de zijne. Dat vertelde hij toen, dat hij de hark op zijn rug tot in zijn piemel gevoeld had. Dat zijn vader hem zo, hoe zeer het ook deed, geen pijn had kunnen doen.

Toen zag ik een nieuwe manier om hem te strelen.

We lachten allebei.

Nee, het was geen fout.

Ik kuste zijn nek.

De middagtrein

2008-10-25T00:36:00.002+02:00

Middagtreinen zijn anders dan ochtendtreinen. Ze zijn kleiner en leger, de meisjes zijn er hipper, de jongens knapper, de senioren aanwezig. Ochtendtreinen worden bevolkt door de student en de werkende mens. Niemand heeft er reden om gelukkig te zijn, misschien dan met uitzondering van één type ochtendreiziger: de treinvriendjes.

Deze klasse reizigers heeft een vaste wagon, een vast compartiment, en vaste plaatsen in dat compartiment. Indringers worden steevast vies aangekeken, zodat zij veranderen in nog miserabel Ochtendtreiners. De treinvriendjes zijn elkaars beste vrienden, al kennen ze mekaar niet buiten de - regelmatig vertraagde, dat schept een band - muren van de IC-trein. Zij zijn gelukkig, de treinvriendjes, want zij hebben malkander. Tenminste, dat is het vermoeden, dat zij gelukkig zijn. Niemand kent hen immers buiten de trein. Maar ze zien er alleszins gelukkiger uit dan hun niet-gekoppelde miserabele werkmens-collega's.

Een middagtrein daarentegen wordt bevolkt door toeristen, die niet in de stad gaan werken maar er op bezoek gaan. Ze gaan er shoppen, film kijken, genieten. Dat moet wel op hun vrije dag. Morgen worden ze weer Ochtendtreiners, met alle miserie vandien. Vandaag zijn ze nog het Middagvolk, en zijn ze verheven boven de Ochtenders, met wiens gedachte ze nu smakelijk lachen.

Ochtendtreiners lezen de Metro, het gratis krantje van de werkmens. Voor de Middagtreiners zijn de Metro's al lang op, maar het maalt hen niet. Actualiteit is een beslommering, en dus enkel besteed aan de beslommerde mens. De Middagtreiner kijkt uit het raam, dat is veel passender voor hun levensstijl.

Niet alleen toeristen bevolken trouwens de middagtrein. Nee, alle soorten gelukkige mensen vind je hier. Senioren die zich voor een keer niet moeten ergeren aan de luidruchtige - want ongelukkige - ochtendlijk schoolgaande jeugd van tegenwoordig. Studenten die eens een keertje enkel in de namiddag les hebben. Studenten die de voormiddag gebruikt hebben om hun halve-dag-oude kater van zich af te slapen. Zij hebben allen reden om gelukkig te zijn.

En tussen hen zit een existentialistische blogger, een stiekem verdwaalde Ochtender. Hij observeert dit voor hem vreemde Middagvolk, en beschrijft hen voor zijn reisverslag des levens.

Ochtenders en Middagers zijn als Vlamingen en Walen. Ze verstaan mekaar niet, ze komen mekaar amper tegen, en de enen zorgen voor de economische houdbaarheid van de levensstijl van de anderen. De blogger bemerkt, observeert, en glimlacht een gedeelde middagglimlach.

b. Your window to train society.

Dagboek van een seriemoordenaar

2008-10-24T23:09:00.003+02:00

Ik keek haar in haar ogen toen ik haar hersens insloeg. Een mens moet ergens naar kijken terwijl hij zoiets doet, en haar ogen leken mij beleefder dan haar borsten. Stel u voor dat uw laatste gedachte is 'gij viespeuk, het is hier boven te doen!' Dat is nu niet bepaald wat ik haar wou inboezemen. No pun intended.

Ze smeekte me om het niet te doen. Om haar te laten leven. Ze wou nog niet dood. Pff, dat doen ze allemaal, als mijn criterium zo simpel zou zijn... Nochtans, ik zweer het, als er ooit eens eentje afkomt met een originele smeekbede, die laat ik leven. Ik ben geen onmens. Maar totnogtoe ben ik er zo geen tegengekomen. En ik weet waarover ik spreek, we zitten ondertussen aan 8.

Waarom doet een mens zoiets? Goh. Als ik dat eens wist. Je hoort weleens van seriemoordenaars die handelen uit woede op de maatschappij. Sommigen uit verveling. Sommigen uit selectieve haat tegen een of andere bevolkingsgroep (hoeren, negers, gelukkige mensen, ...). Maar zo zit het niet bij mij, ik verveel mij niet, en ik ben veel te aimabel om haatdragend te zijn. Ik... laat mij gewoon af en toe eens gaan denk ik. Ik zie niet in waarom niet. Sommigen zuipen, sommigen golfen, dit is mijn schuldig pleziertje.

Enfin, ik was dus aan het vertellen dat ik in haar ogen keek. Dat heeft zijn charmes. Vrouwen kunnen spreken met hun ogen, veel meer dan mannen. Omdat vrouwen ook meer tegelijk kunnen voelen, spreken die ogen dus ook veel meer tegelijk. Als je een man doodt zegt zijn laatste blik òfwel "ge zijt ne klootzak", ofwel "nee alsjeblieft", ofwel "pff, ik was het toch beu". In de ogen van een vrouw lees je dat allemaal tegelijk, en dikwijls nog een "shit, de chauffage staat nog op" erbij ook. Dat zou je nooit kunnen lezen in haar borsten, toch?

Ik hou van mijn job. Ik ben begrafenisondernemer. Ik zou nu niet zeggen dat ik van mijn hobby mijn beroep heb kunnen maken, maar het scheelt wel. Geen kat die weet hoeveel as er nu precies in zo'n urne hoort te zitten, toch? Dus geen haan die er naar kraait als er 1,25 mens per potje zit. Heel handig, dat scheelt heel wat rommel.

Ach ja, af en toe heeft een mens eens een kutdag, en dan moet een mens daar iets aan doen, oke? Wanneer denkt ge dat de meesten gaan zuipen? Of golfen? Niet als ze op hun gelukkigst zijn he... Dus stop al maar snel met oordelen. Maar goed, de oven is warm. Ik heb werk.

b. Your window to Halloween.

Disclaimer: dit verhaal berust geheel op fictie en weerspiegelt de mening en/of persoonlijkheid van de auteur op geen enkele manier. Enige gelijkenissen met bestaande personen berust op louter toeval, de auteur verontschuldigt zich hiervoor.

Brussel

2008-10-23T23:03:00.002+02:00

Ik studeer nu zo'n vijf weken in Brussel. Ik begin aan die stad te wennen. De oordopjes van mijn iPhone hebben geleerd het geluid van de bedelaars te verdrinken, zodat ik niet eens meer moet doen alsòf ik hen niet hoor. Voor zover de immer claxonnerende chauffeurs dat verdrinken nog niet voor mij doen natuurlijk.

Het is een bizarre stad, Brussel. Vanmorgen scheen de zon door de straten terwijl de lucht erboven donker was. Brussel is een schilderij van Magritte. Bizar, het slaat op niet veel, maar het is best te pruimen. Alleen dat ik er met mijn policy enkel Frans te spreken tegen de man/vrouw op straat, en nooit in winkels, tegenwoordig dubbel zo lang over doe om een broodje te bestellen. Zo zij het dan.

Ja, ik kan het wel smaken, dat Brussel. Maar het is mijn Leuven niet. Het eten in de RITS-cafetaria is nog onvretelijker dan de wokgroenten uit de Alma. Het heeft geen studentenkring, en een docentenbeledigende toneelgroep al helemaal niet. En ik woon er niet. Het is een stad die ik 's morgens groeten mag en die ik 's avonds terusten wens. Of die ik in de ochtend mag binnenrijden, en die me op het einde van de dag weer uitspuugt, het is maar hoe je het bekijkt.

Gek genoeg is trouwens ook Leuven mijn Leuven niet meer. Mijn Leuven was een stad waar ik woonde, studeerde, creëerde, losbandig sekste, om 2 uur kebab ging halen en om 3 uur friet. Des nachts, wel te verstaan. Nu is Leuven de stad waar ik al die dingen ooit heb gedaan, in niet meer dan in het beste geval een verre herinnering. Een stad waar ik een deel van een jeugd en menig vriendenhart heb achtergelaten. Waar precies weet ik al niet meer.

Nu heerst er daar een preses die de 24-urenloop haat, slaap ik er op een nog in plastic gehulde extra matras, àls ik er al nog eens slaap (na, jawel, losbandige seks die ik in Brussel nog niet vind), krijg ik er parkeerboetes, en zijn er voor mij geen lessen meer om te brossen. Mijn Leuven is het mijne niet meer.

Ik heb geen stad meer. Ik ben van alle steden. Ik ben van dorps Vlaanderen. Ik woon op treinen met aantrekkelijke conducteurs. Ik ben b. En ik red me wel.

b. Just trying to be his own window to the world right now.

USA 2008 - Part 2

2008-08-16T04:56:00.011+02:00

Goed, tijd om hier eens een sequel te breien aan mijn reisverslag.

SIGGRAPH is vrijdag afgelopen, en aan de snelle afname van mijn blogtempo zullen jullie waarschijnlijk wel doorhebben dat er daar ENORM veel te doen was. Ik ga proberen zo veel

mogelijk een blow-by-blow verslag te geven van wat een ongelooflijke week is geweest, maar

vergeef me als ik hier en daar iets vergeet.

Laat ik mijn verslag beginnen waar ik - denk ik - vorige keer ben gestopt. We waren niet uitgenodigd voor het papers committee dinner zoals ik dus wel dacht te zijn (viel een klein beetje tegen, maar ik heb me gelukkig niet in genante situaties gewerkt, jeej), waardoor ik gewoon naar de Student Volunteer Orientation kon gaan. Dat is gewoon een gigantische meeting met alle SV's waar ze alle uitleg geven over wat we moeten doen etc. Die orientation was op zich niet zo'n big deal, gezien ik dat toch allemaal vorigjaar al had meegemaakt. Wat wél cool was was de speciale sessie met DreamWorks-mensen die erna kwam, en waar we uitleg kregen over diverse recruteringsmogelijkheden bij DreamWorks, en zelfs een kleine sneak preview van Madagascar 2. Teleurstellend aan die meeting was het nieuws dat ze bij DW zowel werken aan Madagascar 2, Shrek 4 en Kung Fu Panda 2. Sequeltown dus bij DW, maar toch, het zou een enorm coole plek blijven om te werken.

Toen kwam maandag, met een lunch aangeboden door... DreamWorks. Ze waren de hoofdsponsor van het SV programma dit jaar, vandaar. Dit keer echter geen recruiting lady, maar wel de regisseur en de producer van Kung Fu Panda, met wie ik achteraf nog een babbeltje ben gaan doen. That's right, de regisseur en de producer van een echte Hollywood-film, en ik heb er mee gepraat. Niet alleen gepraat, career advice van gekregen. Ik heb hen gezegd dat mijn echte passie regie/story is, en gevraagd wat je moet doen om daarin werk te vinden. Basically is school een goed plan (jeej Rits!), maar gewoon al zoveel mogelijk schrijven en storyboarden is zeker ook een goede hulp. Dus heb ik ondertussen een boek over storyboarding gekocht, en beginnen schetsen. Want je moet helemaal niet goed kunnen tekenen om een goede storyboarder te zijn, dat is zowat mijn grootste les van deze week.

Goed, dat was het coole ding van maandag, nu naar dinsdag. Daar was zowat het coolste ding dat ik gedaan heb denk ik een van de beroemde theepotten van Pixar gehaald. Die delen elk

jaar op SIGGRAPH een limited edition wandelende theepot uit (voor degenen die dit niet weten, een theepot (de Utah Teapot om precies te zijn) is zowat het eerste en meestgebruikte model uit de Computer Graphics). Dit jaar is het een hommage aan 20 jaar Renderman (de in-huis door Pixar ontwikkelde software die ook door zowat elk bedrijf in de filmindustrie wordt gebruikt). Er zijn 3500 exemplaren van dat ding en ik heb er dus eentje. Een van de andere zaken die je kon vinden op de exhibition was een Rubik's Cube van Disney. Nu ben ik altijd ongelooflijk slecht geweest in die dingen, dus heb ik maar eens besloten op te zoeken hoe je dat nu eigenlijk oplost. En ik kan trots melden dat mijn huidig record (van de enige keer dat ik het effectief getimed heb) 5min 29s is.

Woensdag was dan het grote moment voor Toon (mijn thesisbegeleider) aangebroken, hij mocht zijn talk over 'Porous Flow in Particle-based Simulations' geven. Ik was er uiteraard bij (hij heeft mij al genoeg zien zenuwachtig zijn voor presentaties, tijd om de rollen om te keren), en ik moet zeggen dat hij het goed gedaan heeft. Buiten dan de uitspraak van het woord 'parameter', maar vergeleken met de Chinees die voor hem kwam was dat absoluut geen probleem.

Woensdagavond hebben Jef (de andere KULler hier aanwezig) en ik geprobeerd binnen te geraken op een exclusieve party van Disney. We moesten eigenlijk reserveren, maar we wisten

dat niet dus hebben we onze kans zo maar gewaagd. Toen we aan de deur kwamen zeiden twee ongelooflijk sympathieke dames ons dat we moesten terugkomen nadat alle andere geregistreerde gasten waren ingecheckt, en dat ze ons dan zeker zouden binnenlaten. "Score!" dachten we beiden meteen, maar helaas bleef er maar een hoop volk aankomen, en nadat de rij oningecheckte mensen na anderhalf uur nog even lang was, hebben we het maar opgegeven en zijn we naar huis gegaan.

Goed, ondertussen heb ik even het schrijven van deze blogpost gepauzeerd om Burger King te gaan halen. Op de terugweg kwam ik langs een vrij normaal ogend gebouwtje waar erg luide muziek uit kwam. Het bleek een latino kerkje te zijn. Bij ons vind je in slechte buurten hoerenkoten vermomd als huizen. Hier vind je kerken vermomd als flatgebouwen.

Maar terug naar mijn SIGGRAPH verhaal. Vanaf hier kan ik trouwens ook de coole momenten een beetje illustreren met foto's, zoals je hiernaast ziet. We zijn ondertussen donderdag aangekomen. Dat was de dag van de Award ceremony op het SIGGRAPH computer animation festival, waar de hoofdprijs gewonnen werd door het uitstekende Oktapodi. Die film wordt nu, dankzij die 'Best of Show Award', automatisch ingestuurd voor de oscars, dus duimen voor Oktapodi.

Eveneens in dat Nokia Theater waar die awards zijn gehouden was er donderdagavond een screening van Star Wars: the Clone Wars, een dag voor de officiële première. Vandaar dat er een aantal Star Troopers aanwezig waren.

Donderdag is ook de traditionele dag van de receptie op SIGGRAPH. Doorgaans is dat een uitstekende kans om je even tussen de groten der Computer Graphics te mengen en wat rond te horen, te socializen, en dat alles over een lekker hapje en (één) gratis drankje, dit alles in een exotische setting. Dit jaar echter werd er gekozen voor een ander format. Deze receptie was niet zozeer een receptie dan wel een (zij het extreem coole) extra voor de SIGGRAPH attendees. De receptie vond dit jaar namelijk plaats in het stadion van de LA Dodgers, tijdens een (baseball)wedstrijd. Ik heb dus een wedstrijd van de LA Dodgers (die gewonnen zijn) tegen de Phillies bijgewoond. Meer zelfs, een sympathieke Canadees heeft ons ook nog wat uitleg gegeven zodat ik nu dat spel effectief snap. Veel simpeler dan voetbal. (ik kijk naar u, idiote buitenspelregel!) Groot nadeel is wel dat ik nu al twee dagen met dat liedje van tijdens de 7th Inning Stretch in mijn hoofd zit. En noedels, taco's, kipsaté's en carne eten tijdens een baseballwedstrijd is niet gemakkelijk, moest u het zich afvragen.
Goed, ondertussen zijn we dus vrijdag, een dag waarop er niet te veel meer gebeurt. Er zijn nog de SV Awards, waar ik een boek (The Non-Designers Book of Design) en een instructie-DVD (Animating Walk Cycles in XSI) gewonnen heb, en natuurlijk het grote afscheid van alle mensen waar je de voorbije week mee hebt rondgehangen, samen gewerkt, hebt leren kennen, ... Toch altijd weer een bizar emotioneel moment, ik kon mezelf er niet goed toe brengen om te vertrekken.
Maar gelukkig heb ik dat wel gedaan, want ik ben dan namelijk naar Hollywood getrokken, om naar de "Behind the Emerald Curtain" tour van Wicked te gaan. Voor de niet-musical-savvy mensen onder u (foei): Wicked is zowat de meest succesvolle musical van dit moment, die ik binnen anderhalve week ook effectief ga zien. Die BtEC tour is basically een uitleg van hoe die productie in mekaar zit, en hoe eender welke Broadway productie werkt, en een hoop coole museumachtige exhibits van de show, waaronder een aantal van de kostuums (die elk zo tussen de $2000 en de $5000 kosten), en een gedetailleerde maquette van de hele scène. Plus, wat je daar vooral te zien krijgt is het ongelooflijk mooie Pantages Theater, dat vroeger een bioscooppaleis was van de studio RKO (destijds een van de groten maar zwaar in verval geraakt tot een erg klein studio'tje nu waar haast niemand van gehoord heeft). Hiernaast staan maar een paar van de foto's die ik daar genomen heb, omdat ik voort moet gaan met het verhaal, maar ik zal er in een volgende post nog wel enkele plaatsen (ik vind de manier van uploaden in blogger net een beetje te irritant om er hier nog een ganse avond mee bezig te zijn).
Nu, dat theater waar Wicked te zien is ligt in hartje Hollywood, op de Hollywood Boulevard, aan de Hollywood Walk of Fame. Nu, die gaan we pas echt fatsoenlijk verkennen eens de bMoeder hier is, maar ik heb toch al een aantal bekende en gewoonweg enorm coole sterren gezien, waaronder Bette Davis (icoon uit de Hollywood-gloriejaren, oa bekend van All About Eve), Joseph L. Mankiewicz (schrijver-regisseur van All About Eve), Vincent Price (de onbetwiste horror-koning van de jaren '70-'80, oa bekend van de originele House of Wax) en Buster Keaton (de andere grote komiek ten tijde van Charlie Chaplin, wiens carrière helaas sneller bergaf is gegaan dan die van Chaplin).
Goed, en nu ga ik eens slapen, om half elf 's avonds hier. Dat is zoals u waarschijnlijk wel weet, uitzonderlijk vroeg voor mij, maar het gaat me deugd doen. Het is een lange week geweest, deze eerste van drie weken in de VS, en morgen wordt een heerlijk rustig dagje. Zeker blijven uitkijken naar de volgende post, want daarin krijgt u niet alleen meer foto's bij deze post, maar ook een aantal van de gekke borden die ik hier al ben tegengekomen. Stay tuned!

b. Your window to the New World.

USA 2008 - Part 1 (update 2)

2008-08-10T01:53:00.003+02:00

/* Nota: dit deel van deze post is geschreven tijdens mijn shift gisteren (zaterdag). Hieronder wordt aangeduid vanaf waar het vandaag (zondag) geschreven is. */

Voor wie het nog niet door heeft: ik heb echt niks te doen op dit deel van mijn shift. Voor wie de eerste twee delen van dit reisverslag nog niet gelezen heeft: scroll eerst naar onder en lees die eerst.

Toen ik zei dat de reis grotendeels uneventful was, was dat toch een beetje minder waar dan ik dacht toen ik dat schreef. Zo zijn mijn iphone oortjes slachtoffer geworden van de trip nadat ik hen moest gebruiken om van de audio bij mijn in-flight movie (vrij te selecteren overigens) te genieten. Ze hadden de hele tijd in de zijkant van mijn stoel ingestoken, en blijkbaar heb ik er tegen gestoten bij het rechtstaan, de jack is stuk gegaan. Maar dat is eigenlijk niet zo interessant.

Wat wel interessant is, is dat ik een tussenlanding heb gemaakt in London Heathrow. Neen, dat is niet het interessante stuk, stay with me here. Daar moest ik van ticket veranderen, want hoewel ik mijn vlucht geboekt heb bij British Midland gebeurde mijn vlucht van London naar Los Angeles met partnermaatschappij United Airlines.

/* Einde van zaterdagstuk, hier moest ik terug nuttig gaan zijn*/

Tijdens dat aanschuiven, kwam ik een heel stoer ogende Amerikaan tegen. Tattoes, lang haar, vestje van Harley Davidson, ergens achteraan in de vijftig, begin zestig. Zo'n echte stoere biker. Na een klein gesprekje over onder andere Los Angeles en film, mezelf uiteraard in mijn stevigste Brits accent dat als sneeuw voor de zon verdween zodra ik voet zette in de VS (b: I'm gonna study film. A: Oh really, where, here in London? b: Oh no, I'm from Belgium, I'm going to study in Brussels. A: Seriously? Belgium? With that accent?) kwamen we op hét gespreksonderwerp der Columbianen. (let ook op de hoofdletters ;))

A: God will take care of it. So, are there a lot of Christians in Belgium?

b: No, not really. Most will call themselves christians, but we're mostly atheists and agnostics.

A: Oh really? How come?

b: I don't know, we still have a lot of catholic schools which are really good, but most of us just kind of stop really believing in god when we grow up.

A: That's a shame.

b: I don't think so, we manage fine without him.

A: Yeah, but I don't really get it, you can't prove He doesn't exist.

b: No we can't, but you can't prove that he does either.

A: Surely not, but I just see him everywhere.

b: I don't. With what I see, I think he's highly improbable.

A: Oh really? Well, anyway, you can't say you don't have a belief. Your not believing in God is a belief in itself.

b: Of course it is, I never said I don't believe in anything. I just don't believe in god. I believe in something.

A: Aha! So you admit that there might be something more out there huh?

b: That's not what I said, I said I believe in some things.

A:Then what do you believe in?

b: I believe in people. I've heard a lot of people like say that for them "God is Love" and stuff like that. That's pretty easy to say, then don't call it god, just call it love. Sure I believe in that.

A: Aha, but where does that love come from then?

b: People, obviously.

A: Erm, I don't know about that, I think there has to be something more.

En toen ging hij gewoon even over naar een aanbeveling van een boek geschreven door een journalist die ging aantonen dat god niet bestond, maar uitkwam bij het wel bestaan van god. Boek van Lee Stroble of zoiets, als u het wil lezen, be my guest. Maar het klinkt als een idioot, als je denkt dat je het niet-bestaan van iets kan aantonen ben je sowieso al fout bezig en snap je niets van enige vorm van bewijskracht, wat voor mij al eender wat die man gedaan heeft serieus ondermijnt. Nadat ik hem The God Delusion van Richard Dawkins had aangeraden kreeg ik gelukkiglijk mijn ticket en kon ik lustig weer op weg.

Toch weer zo'n typische cultuurshock op Amerikaanse bodem: maakt niet uit hoe stoer ze eruit zien, hoe veel tattoes ze hebben, ze geloven hier in god. En niet de god die we in Europa nog soms zien, een soort van zacht geloof waar mensen een beetje kracht in vinden en waar mensen al eens op terugvallen als het nodig is, maar de god die alles en iedereen controleert, en die je straft als je slecht bezig bent. Volgende keer misschien toch eens proberen de gay card boven te halen, zien wat ze daarop zeggen.

Speaking of which, onlangs zat ik in een Amerikaanse gay chat room, waar ook een kerel zat die probeerde iedereen in de chat room (gaande van mensen als ik die even wilden praten met gelijkgestemde zielen tot mensen die losbandige plas- en diarreeseks zochten met 27 hiv-positieve 14-jarige negermaagden gezeten op paarden die tevens voor dubbele penetratie zouden zorgen. Sorry voor dat grafische beeld, ik bedoelde Afro-Amerikaanse maagden.) te overtuigen om te vertrouwen in Jezus en het losbandige gedrag opzij te schuiven. Nadat ik hem heel subtiel mijn standpunt uit de doeken had gedaan vond hij me een ongelooflijk sympathieke en intelligente jongeman, en hij vond het oprecht jammer dat ik zo ging branden in de hel.

Nog een heel coole zaak die ik trouwens niet verteld heb in mijn eerder verslag van mijn shift is het eten. Deze SIGGRAPH Asia PC shift komt namelijk met heel wat gratis voedsel. Gisteren was er ontbijt (spek, eieren, hash browns (heerlijke ontbijtaardappelen), heel wat fruit, en uiteraard iets lekker zoets om af te sluiten. Middageten was een lekker broodje met een slaatje ernaast, en een heerlijk koekje, dat een voorsmaakje was van het koekenbuffet dat we zouden krijgen later in de namiddag. En toen kwam het avondeten, een heerlijk driegangenmenu met kipfilet. Heel geslaagd dus, en na het bagle & muffin breakfast van deze morgen en de sandwichlunch van deze middag staat me vanavond nog het grote committee dinner ter viering van het einde van het beslissingsproces te wachten. Nodeloos om te zeggen dat ik er nog goed opsta met deze shift dus.

Goed, normaal zou ik nu op 'bericht publiceren' drukken, maar het internet hier in het convention center is niet zò goed en momenteel zit ik zonder. Ik hoop dus dat ik tegen straks kan publiceren, anders moet ik alweer een update gaan schrijven omdat ik dan het committee dinner al achter de rug heb... en ik wil stilaan wel over naar USA 2008 - Part 2. Nu, deze post vind ik ondertussen wel lang genoeg om zijn eigen afsluitertje te verdienen.

b. Your window to god*.

Actual spotting of god highly unlikely.

Uw blogger - regisseur

2008-08-10T01:33:00.002+02:00

Zoals ondertussen wel vrij algemeen bekend is neem ik aan ben ik van plan om volgend jaar te gaan studeren aan het RITS. Daarom moet ik ook deelnemen aan een artistieke toelatingsproef van 1 tot en met 5 september, en daartegen moet ik een filmpje van 3 minuten maken. Dit alles heeft u misschien gelezen in een vorige post, maar een beetje situering kan nooit kwaad.

Goed, dat is ondertussen gefilmd vorige week dinsdag, en moet enkel nog gemonteerd worden. Dat moge dan een ongelooflijk vermoeiende dag geweest zijn, het heeft me enkel maar gesteund in mijn motivatie.

Eigenlijk moet ik, vooraleer ik dat verhaal vertel, eerst vertellen over de dag ervoor. Toen hebben we namelijk het revue recruteringsfilmpje gefilmd (dat te vinden is hier, en mede geschreven, geregisseerd en geacteerd is door yours truly, en dus een absolute aanrader sowieso). Ook die dag hebben we ons rot geamuseerd, maar dat is iets waar we binnen revue ondertussen wel heel wat ervaring mee hebben, comedy. Diepgaande emoties zijn iets waar we ons veel minder mee bezig houden, en dus ging het een hele uitdaging worden om dat te doen in Het Licht van mijn Straat, mijn toelatingsproject.

Een van de opgaven daarin was om de juiste acteur te vinden, en twee acteurs binnen revue hadden zich opgegeven, waardoor ik een van de moeilijkste dingen aan het filmmaken moest doen: audities houden. Als u ondertussen het revue filmpje gezien heeft weet u ook waarom dat ironisch was. Dat is iets dat helemaal niet makkelijk is, niet alleen omdat je de juiste beslissing moet nemen voor jouw film, maar ook omdat je natuurlijk bezig bent met echte mensen, die in dit geval ook allebei heel goeie vrienden van mij zijn. Dat maakte het dus tot een moeilijke opgave, en toen ik mijn keuze gemaakt had was ik niet zeker of het de juiste was. Ze hadden allebei hun zwakke kanten, en hun goeie kanten, doorgaans ook zonder overlap.

Waarom ik dat erbij vertel is dat ik hierdoor ook echt de acteerprestatie van de acteur in kwestie heb zien evolueren van iets waar ik wel vertrouwen in had maar toch mijn twijfels, naar iets dat me, zelfs in de ruwe beelden, al echt kan pakken. Zou ik dat met de andere acteur niet gehad hebben? Geen idee, waarschijnlijk wel, die jongen heeft ook genoeg kwaliteiten. Maar daar gaat het niet om. Wat dat mij heeft doen inzien is dat iets in een film nooit het werk is van één persoon. Een acteur wordt beïnvloed door de regisseur, zijn mede-acteurs, zelfs eventueel de camera crew. Maar op diezelfde manier wordt een regisseur ook enorm beïnvloed door iedereen met wie hij samenwerkt. En dat is nu net het mooie aan het filmmaken. Er zijn zo veel lagen, zo veel interactie tussen zo veel mensen die iets moois willen maken en afleveren. En ik hoop dat dat lukt nadat ik klaar ben met de montage. Aan mijn acteurs zal het alvast niet liggen: ik ben heel erg trots op hen.

Redefining film. Since 1986.

Be The B

MP8

2008-08-10T01:30:00.002+02:00

Blijkbaar heb ik concurrentie op http://betheb.blogspot.com. Dat zou ik niet erg vinden, moest dat ding niet volstaan met extreemrechtse republican crap. Het is al niet meer geüpdatet sinds april 2006, maar een mooi staaltje volgt:

Rights for ILLEGAL Immigrants???
Makes me want to scream at these protestors. What part of illegal don't you understand?? What the hell is wrong with these protesting kids?

I would bet, if we put a man on the street, and asked these kids to explain to us what this hullaballoo is all about, they couldn't give us an intelligent honest answer. I would bet that if we drill down to their motives it would come down to two things;
They just want an excuse from not going to class.
They are being motivated by the likes of LULAC and other racist communistic groups.

Enfin, dus eventjes duidelijk maken: dat is niét mijn werk, en ik heb er niets mee te maken.

USA 2008 - Part 1 (update)

2008-08-10T01:26:00.002+02:00

Oke klein dingetje dat ik bijna vergeten te vermelden was in mijn vorige post:

Op de douane werd ik min of meer weer geselecteerd voor een secondary check, en moest ik dus mijn bagage openmaken. Daarbij moest ik ook mijn laptop openmaken, en inloggen zodat de douaniers konden checken op kinderporno. Natuurlijk allemaal geen probleem, maar toen ze het hiernaaststaande communism logo zagen kreeg ik het toch even warm, en toch maar snel gezegd 'that one's a joke!', waarop ik geruststellend 'Oh yeah, no problem, as long as it doesn't say "Kill Bush" or anything.' te horen kreeg.

USA 2008 - Part 1

2008-08-10T00:12:00.002+02:00

Oke, eindelijk nog eens eventjes tijd om te bloggen. Het zou misschien opportuun zijn moest ik besluiten om dan één blogpost te maken en geen drie tegelijkertijd, maar dat moet nu maar even zo.

Deze post gaat over mijn Amerikaanse avonturen. Na een reis van zo'n 22 uur alles bij mekaar genomen ben ik namelijk gisteren (vrijdag) aangekomen op mijn hotel in Los Angeles. Die reis zelf was een heel pak minder eventful dan vorig jaar. De vlucht viel goed mee, weinig problemen gehad met de douane, ... Enkel met het ophalen van de huurauto eventjes een probleem, omdat de auto op de naam van de bMoeder stond, terwijl die helemaal niet aanwezig was, en ik moet bijbetalen omdat ik onder de 25 ben. Daarna moest ik mij spoeden naar het Los Angeles Convention Center voor een emergency meeting voor de shift waaraan ik vandaag (zaterdag) ging moeten beginnen. Van die meeting wist ik trouwens nog maar van vlak voor ik op het vliegtuig stapte, en ik geraakte er ook maar net op tijd. Maar, geen nood, we zijn er dus geraakt, met de huurauto en al.

Grotere schrik had ik voor het hotel. Ik had namelijk al op the internets heel wat slechte tot enorm slechte reviews gelezen, variërend van slechte wifi over ontbrekend toiletpapier tot schimmelplekken en kakkerlakken die uit de pizza kropen. Gelukkig was hier niets van waar: de wifi werkt perfect, er was ongeveer 1,2 rol toiletpapier, enkele gewone plekken op de muur die ik eerder zou zien als gewoon eventjes niet-zò-goed gepoetst, en op een klein spinnetje buiten na nog geen vieze beesten gezien. Dus zou ik zeggen, so far we're covered.

Het hotel ligt naar het schijnt wel in een redelijk slechte buurt, maar ook daar nog geen last van gehad. Oke, het is geen Beverly Hills, maar nu ook bijlange na nog niet verkracht geweest door een ruige bende negers. Jammer, maar we're working on it. Integendeel, over de ligging heb ik eigenlijk niet te klagen. Ik ben direct in het convention center, er is een ontbijtplek vlak bij het hotel met een minimart ernaast, burger king verderop in de straat, en een hele hoop andere eetgelegenheden. Bovendien maar enkele mijlen van Hollywood, dus: we're good.

Oké, dan nu de grote reden waarom ik in LA ben: SIGGRAPH. Ik weet niet of ik het hier al gepost had, of iedereen het al weet of niet, maar ik doe het grootste deel van mijn shifts vandaag en morgen. Maandag heb ik nog een klein shiftje van 3 uur, en dan ben ik vrij om rond te lopen op de conferentie waar en wanneer ik maar wil.

Maar vandaag en morgen moet ik dus twee shifts van 12 uur doen. Nu, tot aan die meeting van gisteren had ik totaal geen idee wat dat ging inhouden, en was ik toch wel een beetje nerveus over wat het allemaal zou inhouden. 12 uur is LANG, zeker als het over werk gaat. Nu blijk dat ik hier bij het comité werk dat de papers die zijn ingediend voor SIGGRAPH Asia 2008 moet beoordelen. En als student volunteers staan wij er hier voor in dat de zaken die geheim moeten blijven (wie welk paper heeft beoordeeld, wie precies wat heeft ingebracht tegen welk paper, etc.) effectief geheim blijven. Ik heb net enkele uren doorgebracht met het naar binnen en buiten gidsen van de mensen die een conflict hadden met een paper dat besproken werd.

Het is wel een beetje indrukwekkend hier te zijn, tussen de crème de la crème van de computer graphics. Heel wat van de mensen in het comité hebben papers of zelfs handboeken geschreven die ik al gelezen heb, hier is volk van o.m. Microsoft, Pixar, ... En ze staan hier allemaal broederlijk naast mekaar aan het urinoir.

Heel erg grappig werd het trouwens toen ikzelf even de zaal moest verlaten, omdat mijn promotor (Phil Dutré) mee had gewerkt aan een van de papers die op dat moment besproken werd. Zo moest ik mezelf buiten laten, en moest een van de andere student volunteers me terug binnenlaten achteraf. Straks mag ik nog eens even niet in de kamer zijn. Ik weet dus enkel dat dat paper niet aanvaard is voor SIGGRAPH Asia, maar heb geen idee waarom of wie dat gedaan heeft. Van de papers waarvan ik dat wel weet mag ik dat trouwens absoluut niet zeggen, dat moet binnenskamers blijven. Het proces mag ik wel beschrijven, maar ik vrees dat dat de niet-toegepaste wetenschappers onder u toch niet echt zou interesseren. Moest het wel zo zijn, plaats het in een comment, dan leg ik het wel uit.

Momenteel zit ik op een ander deel van dezelfde shift: ik bewaak nu het eten en de mensen van mensen die niet in het papers committee zitten. Het eten omdat dat nogal snel gestolen wordt, dat is erg aantrekkelijk, de mensen om hen te beschermen van zichzelf om toch maar niet over dingen te praten die echt niet onthuld mogen worden. Maar gezien hier amper iemand voorbij komt die niet in het comité zit, heb ik dus amper werk, vandaar dat ik nu probleemloos kan bloggen.

Anyway, u merkt dat ik ben aangekomen op het huidige punt, en dus kan ik moeilijk verder schrijven aan deze post. Maar, ik heb nog andere dingen te vertellen, dus ga ik maar eens meteen doorgaan met een andere post. Er komen ongetwijfeld zeer binnenkort nog andere reisgerelateerde posts, dus check back in here for more soon!

b. Your window to the New World.

De vernieuwing

2008-08-05T03:14:00.005+02:00

Af en toe gebeurt het dames en heren, dat uw blogger zijn inspiratie op geraakt. Soms uit zich dat in het minderen van de hoeveelheid blogposts, maar soms ook in het feit dat de limiet van de uitdrukkingsmogelijkheden van zijn kleine slogans onderaan elke posts stilaan bereikt is. De varianten op

Live - Dare - Express
Be The B

Redefining Superiority. Since 1986.
Be The B

raken stilaan op, en daarom is het tijd voor iets nieuws. En daarbij hoort uiteraard meteen ook een nieuw logo. Bij deze stel ik u dus voor:

b. Your window to the world.

Antwoord van de Koning

2008-07-29T00:39:00.002+02:00

Bij deze kan ik melden dat ik vandaag een brief van de Koning (ja, zoals de titel van de Nederlandse film die momenteel in de bioscoop loopt) heb ontvangen. U weze gewaarschuwd: ik heb al MP's geschreven die langer waren. Hier komtie:

Mijnheer,

Ik heb de eer door de Koning gelast te zijn ontvangst te melden van uw schrijven van 15 juli 2008 over de toekomst van ons land.

De Vorst nam kennis van de inhoud van uw mededeling en dankt u ervoor.

Met hoogachting,

J. Van Ypersele

Kabinetschef van de Koning

Redefining the Monarchy. Since 1986.

Be The B

MP7

2008-07-26T20:41:00.002+02:00

Natuurlijk zijn jullie allemaal hevige Be The B'ers, die altijd proberen mijn tips voor een beter leven ter harte nemen en altijd proberen om zo veel mogelijk op jullie grote idool, mezelf, te lijken. Af en toe is er eens eentje waarbij dat heel goed lukt, en als die persoon mij dan vraagt een beetje reclame te maken kan ik dat natuurlijk niet laten.

Koen, indien u niet irl bekend waarschijnlijk dan toch gekend van zijn reacties op dit blog, heeft heden ten dage zelf een blog, te vinden op http://koengh.blogspot.com. Ik heb geen idee wat we daar kunnen verwachten, maar ik word genoemd in zijn inleiding, dat is voldoende. En gezien de jongen nu in Mexico zit, kan dat niet tegenvallen zou ik zo zeggen. Allen daarheen dus!

Busmeisje

2008-07-20T23:10:00.003+02:00

Liefdesverhalen zijn zever. Alles loopt er altijd perfect, en iedereen leeft nog lang en gelukkig. Iedereen die al verliefd is geweest weet dat het lang niet altijd perfect loopt, en iedereen die al getrouwd is geweest weet dat lang en gelukkig ook niet zo simpel is. Maar zelfs als het al zo zou bestaan, zijn dat niet de mooiste verhalen. Perfect is saai, lang en gelukkig slijt. Daarom geloof ik niet in liefdesverhalen. Tot ik vandaag op de bus stapte.

Ik moet eerst uitleggen dat ik normaal vanuit Leuven een rechtstreekse trein naar huis kan nemen, maar dat ik de bus die mij net op tijd op het station zou brengen net gemist had. Dus zou ik moeten overstappen in Aarschot, wat ervoor zorgde dat ik niet bepaald gelukkig was toen ik een dik half uur later de bus opstapte samen met de zwerver en oudere man die mijn gezelschap hadden uitgemaakt in het bushokje.

Dat was echter gerekend buiten de jongedame waartegenover ik me zette op de bus. Een meisje met het type schoonheid dat je nooit in films ziet. Ongeschminkt, onopzichtig kapsel, een decolleté die minder diep was uitgesneden dan de mijne. Maar een mysterieuze melancholische glimlach, bolle kaakjes, en ogen die elk een universum leken te verbergen.

Ik hoor u verbaasd zijn over het feit dat ik het over een meisje heb. Wel, mijn beste lezer, u heeft al eens gehoord dat liefde kleurenblind is. Ik kan u zeggen dat liefde ook geen oog heeft voor geslacht. Natuurlijk zal ik sneller vallen voor jongens, maar hey, who cares als ze me gelukkig kan maken...

Dus daar zat ik, op de bus, te verstomd door haar schoonheid om iets te zeggen. Een kwartier heeft de busrit geduurd, een kwartier hebben we stilzwijgend doorgebracht. Wat ik tijdens dat kwartier heb gedaan weet ik niet, waarschijnlijk een perfecte, openmondige imitatie van een goudvis geleverd. Wat zij heeft gedaan, weet ik dan weer wel. Acht keer met haar vingers door haar haar gestreken (waarbij ze erg mooie, zilveren oorbellen liet zien), drie keer op haar horloge gekeken, drieëntwintig keer uit het raam gekeken (haar hoofd naar rechts draaiend), en twee keer haar benen ontkruist en weer omgekeerd herkruist. Het was een zalige busrit.

Maar toen kwam de realiteit van échte liefdesverhalen weer boven. De bus stopte aan het station, zij stapte voor mij af. Strategisch van mezelf, zo kon ik haar zien lopen. Haar gang paste - natuurlijk - perfect bij haar. Sierlijk zonder sierlijk te willen zijn, vrouwelijk zonder koketterie. Even had ik een goede hoop dat mijn ingebeelde liefdesverhaal zich zou kunnen voortzetten op de trein naar Aarschot, en wie weet van daaruit zelfs nog verder op die naar Antwerpen. Een illusie die ik snel verloor toen zij spoor 1 opvluchtte naar de Brussel-Brugge van 22u02, een trein die ik enkele minuten later vanuit mijn L-trein naar Aarschot van 22u05 op spoor 8 zou zien wegrijden.

Zo moest het zijn, zei ik tegen mezelf. Ze had me een moment van verliefdheid geschonken, en zo mijn avond gemaakt. Meer kon ik niet van haar vragen. Ze moest nu wegrijden, het verhaal moest hier eindigen. En toen overwoog ik, op mijn eenzame L-trein, of ik dit verhaal zou neerschrijven. Misschien wel, omdat ik het best wel mooi vond, maar anderzijds was het ook banaal en onbenullig in de grotere orde der dingen. Dus besloot ik om het maar niet te doen, en misschien zelfs mijn busliefde - het enige goede dat De Lijn mij ooit had gebracht - maar zo snel mogelijk te vergeten.

En zowaar, dat was me al bijna gelukt op het moment dat ik Aarschot binnenreed. Ze was nog een vervagende herinnering op het netvlies van mijn hart, niet meer dan dat. Ik moest me overigens een beetje haasten naar spoor 2 om de IC-trein naar Antwerpen nog te halen, de trein vanuit Leuven had vertraging gehad. Een vertraging tijdens dewelke ik eens zoveel tijd had om haar te missen nadat ze zo abrupt richting Brugge was gereden.

Maar toen ik bovenkwam aan spoor 2 vanuit de catacomben van het Aarschotse station, zat daar, balancerend op de leuning aan de trap, mijn busmeisje. Ik kon mijn verbazing amper bedwingen, en mijn glimlach al helemaal niet. Niet alleen was ze me, op een of andere manier, toch gevolgd tot in Aarschot, van daaruit zou ze nog eens dezelfde trein nemen ook. Ik besloot haar niet nog eens zomaar uit mijn leven te laten rukken, en stapte op haar af.

"Hey," zei ik. Ik ben nooit een kei geweest in openingszinnen. "Hey," antwoordde ze. Zij wist blijkbaar ook niet goed wat zeggen, het schiep een band.

"Ik zat tegenover je daarstraks op de bus, in Leuven."

"Ik weet het," zei ze. Daar was die glimlach weer waardoor ik in de eerste plaats verliefd was geworden op haar. "Je zat daar met je mond open." Giechel, maar niet het puberende uitlachgiecheltje. Eerder een giechel die precies hetzelfde voelde als wat mijn buik me op dat moment probeerde te vertellen.

"Euh, dat doe ik soms." Tweede en derde zinnen zijn ook niet mijn sterkste punt. Vanaf daar begint het te gaan. En vandaag al helemaal, want vanaf toen begonnen we te praten. Niet over koetjes, kalfjes en het weer, zoals het in dat soort situaties hoort. Nee, wij hebben gepraat over liefde. Ik moest namelijk snel zijn, na elf minuten moest ik weer van die trein af. Ik geloofde niet in mooie liefdesverhalen, zij geloofde niet in mooie liefdesverhalen. Het was te perfect om waar te zijn.

"Ik ben verliefd op je," flapte ik eruit, zo'n vijf minuten voor ik zou moeten afstappen. Het was toen of nooit. Weer die glimlach.

"Ik ben al verliefd," zei ze, "ik heb een vriend." Het kon me niet schelen.

"En ik ben homo." Ik wist dat het haar ook niet zou kunnen schelen. "Dat is wie we zijn buiten deze trein Kelly. Jij hebt een vriend, ik ben homo. Maar hier, in deze trein, in deze wagon, op deze tweede klasse zetels, naast deze vlek, is het enkel ik en jij. Nu is er enkel dit moment. En ik ben verliefd op je."

Ze keek me aan met die diepe ogen van haar, en een blik die ik in mijn 22 jaren nog nooit gezien had, en die ik denk nooit meer te zullen zien. Het was een blik die me zei "je bent gek. Dit kan niet, wat jij nu net zegt kan niet. Natuurlijk is er een wereld buiten deze trein. Ik heb wel een vriend, en jij binnenkort ook. Jij kan niet verliefd zijn op me. En ik kan niets voelen voor jou. Ik weet dat dat allemaal niet kan, en dat je ongelijk hebt. Maar hier zit jij, op dit moment, verliefd te zijn op mij, en hier zit ik, in deze trein, verliefd te zijn op jou. Oké, we nemen dit moment, ik en jij, deze treinrit zal voor eeuwig en altijd de onze zijn. Dit ene moment is van ons, en dan verdwijn jij, zien we mekaar nooit meer terug, zodat dit moment altijd perfect, zuiver en puur kan blijven. Zonder sleet, ooit." Allemaal in één blik.

En toen kusten we mekaar, zij en ik, gedurende de minuut die er nog restte voor de trein Heist-op-den-Berg zou binnenrijden. Onze lippen verlieten mekaar net voor de trein echt stopte, zodat we van die remschok nog een keer, héél even, tegen mekaar zouden worden gegooid door ònze trein. En toen stapte ik af, met de perfecte liefde en de perfecte kus op zak.

Ik zal haar nooit meer zien. Ik weet niets van haar, enkel dat ze Kelly heet. Maar ik moet haar niet meer zien, omdat ze altijd bij me zal zijn. Ze heeft haar naam getatoeëerd op mijn lippen, De Lijn fungeert vanaf vandaag als eyeliner voor haar heelal-omvattende ogen, en ik zal elke keer ik van Aarschot naar Heist-op-den-Berg spoor haar glimlach zien. En dat is genoeg voor mij.

Redefining Love. Since 1986.

Be The B.

MP6

2008-07-18T09:20:00.004+02:00

Hoofdkop van De Standaard Online 18/07/'08:

Koning kiest voor trio

Het moest ervan komen met twee koninginnen in huis.

P.S. Mijn excuses voor het Geert Hoste gehalte van deze post, maar het moest er uit. Ik zal het nooit meer doen. En we weten allebei dat dat laatste gelogen is.

MP5

2008-07-17T22:28:00.002+02:00

bVader: Ik vind het toch straf, nu met heel die crisis hebben ze Jean-Marie Dedecker nog niet één keer laten praten.

B: Meent ge dat nu? Natuurlijk niet, die heeft de laatste weken zijn televisietijd voor de komende drie jaar opgebruikt!

Bloggers

2008-07-17T19:48:00.002+02:00

Bloggers zijn speciale personen. Uw eigenste blogger incluis. Ze vinden zich, en hun mening, soms onterecht belangrijk. Natuurlijk, dit blog vormt daarop de uitzondering, mijn mening is écht belangrijk. Ik heb naar de koning geschreven for crying out loud.

En toch, een m

ens zou al eens beginnen twijfelen. Mijn brief naar de koning is namelijk ook verstuurd geweest naar de vijf grote Vlaamse kranten (de Standaard, Het Laatste Nieuws, Het Nieuwsblad, DeMorgen en de Gazet van Antwerpen), en totnogtoe is hij ook in geen enkele van die kranten gesignaleerd. Toegegeven, ikzelf heb enkel in de Standaard kunnen kijken, als iemand van u in de andere kranten kan kijken, gelieve het me te laten weten.

Maar dat is niet de enige reden dat een mens al eens twijfelt. Kijk, er zijn periodes geweest dat ik weinig gepost heb, dat ik commentaren krijg waarin dat gebrek aan posts mij verweten wordt. Wel, tijden veranderen. Nu wordt u, mijn favoriete lezer, overspoeld met posts, en u bent ongetwijfeld gelukkig. En daarom zit ik al 6 posts zonder comments. Wel beste lezer, precies zoals u geniet van dit blog, geniet ik van reacties. Het is tijd om iets terug te geven aan uw arme blogger, die zich zo uitslooft zodat u kan genieten van zijn hard meningvormend werk.

U krijgt er een leuke cartoon bij.

Reacting to Superiority.

Since 1986

Open brief aan zijne Majesteit Koning Albert II, Koning der Belgen, Prins van Luik en in naam van de koning de Heer Jacques van Ypersele de Strihou, v

2008-07-15T16:10:00.001+02:00

Herenthout, 15 juli 2008

Zijne Majesteit Koning Albert II, Koning der Belgen, Prins van Luik,
In naam van de koning, de Heer Jaques van Ypersele de Stryhou,
Hoofd van het Departement,
Kabinet van de Koning
Brederodestraat 16
B-1000 Brussel

Sire,

Op 14 juli heeft de premier van dit land, de heer Yves Leterme, zijn ontslag aan u aangeboden, omdat in de woorden van de eerste minister “het blijkt dat de tegengestelde visies tussen de gemeenschappen over het noodzakelijk tot stand te brengen nieuwe evenwicht in onze staatsinrichting vandaag niet te overbruggen zijn. Dit toont aan dat het overlegmodel op louter federaal niveau zijn limieten heeft bereikt.” U houdt uw beslissing nog in beraad, op zijn minst op het moment van schrijven van deze brief.
Ik zou u willen vragen, in naam van alle Belgen, in ’s lands belang, dit ontslag zo snel mogelijk te aanvaarden. Ons land staat immers op een keerpunt. Meneer Leterme heeft gelijk dat de dialoog zoals die op dit moment wordt gevoerd tussen de spelers in het beleid van het federale België verder onmogelijk wordt gemaakt door het federale overlegmodel zoals dat momenteel wordt gehanteerd. Spelers van een democratische minderheid van 40% kunnen alle eisen en vragen van een democratische meerderheid van 60% blokkeren met een simpele non. Dit is frustrerend voor deze Vlaamse meerderheid, die om begrijpelijke redenen voelt dat zij in dit België geen stem meer hebben, en niet het beleid kunnen voeren dat nodig is voor haar bevolking. En dit bemoeilijkt al jaren de dialoog, tot we op het punt zijn gekomen dat Vlamingen niet langer exuberante toegevingen willen doen (zoals vroeger zo vaak het geval is geweest) aan Franstaligen om hun vragen ingewilligd te zien, waardoor dit land in een crisis van nooit eerder geziene omvang is geduikeld.
Sire, ik benijd u niet. U heeft een land te gidsen door deze moeilijke dagen, en u moet dit reeds doen de voorbije dertien maanden. Uw koningschap is niet het makkelijkste geweest. Toch heeft u nu de kans om initiatieven te nemen die dit land, uw België, kunnen redden.
Er zijn immers drie mogelijke wegen die voor ons liggen. Een eerste mogelijkheid is het behoud van onze instellingen zoals ze zijn, en zoals ze niet functioneren. We verkeren reeds dertien maanden in de onmogelijkheid om een federale regering met slagkracht te vormen. Door de problemen rond Brussel-Halle-Vilvoorde kunnen geen nieuwe verkiezingen georganiseerd worden, waardoor het democratisch proces in België stilligt. Deze optie, het status quo, is duidelijk de slechtste. De situatie is nu reeds onhoudbaar, de verschillen en geschillen nu reeds quasi onoverbrugbaar. Verder doen op dit palmares zou een verdere uitholling van de Belgische staat en de verhoudingen tussen de gewesten en gemeenschappen inhouden tot een punt waar het land helemaal niet meer kan bestaan.
En misschien is het reeds zover. Een tweede optie voor de toekomst van dit land en zijn burgers is namelijk de splitsing en het voortbestaan van de gemeenschappen en gewesten als aparte landen in het verenigd Europa. Een optie die zeker voordelen heeft voor de burgers van dit land – er zal om duidelijke redenen een beleid kunnen worden gevoerd op basis van de individuele noden van elke gemeenschap, op het beslissingsniveau van de regio’s. Ook de solidariteit zal, in een andere vorm namelijk de Europese, behouden blijven, en samenwerking over de (taal)grenzen heen zal zeker niet tot het verleden behoren in een Europese context. Maar het is begrijpelijk dat u, en vele anderen met u die gehecht zijn aan België en haar geschiedenis, dit niet graag zien gebeuren.
En dat brengt mij bij de derde optie, Sire. Dat is een grondige hertekening van dit land. Bijna een herstichting zelfs. We hebben ons vastgereden met het federale model zoals we dat totnogtoe hebben gehanteerd. Het werkt niet meer, de staat is geërodeerd, de verhoudingen zijn verzuurd. Als dit land levensvatbaar wil blijven is het nu tijd dat we overgaan naar een nieuw model om de verschillende burgers van ons land, met hun zeer verschillende behoeften, alles te kunnen geven wat zij nodig hebben, in een context van solidariteit en vooral wederzijds begrip. België kan niet langer functioneren zoals het nu het geval is Sire, ik kan het niet genoeg benadrukken. Het is hoog tijd dat alle spelers in dit land, op het federale niveau, op niveau van de gewesten en gemeenschappen, ja zelfs op het Hof, nadenken over hoe het verder moet. Een staatshervorming is niet haalbaar, hebben de laatste dertien maanden aangetoond. Op zijn minst niet de staatshervorming die dit land nodig heeft. Daarom vraag ik u, in het belang van dit land, om België in zijn huidige vorm op te geven. Dit België is dood, en het is aan u om de architecten van het nieuwe België rond de tafel te roepen als u gelooft in de heropstanding van uw land.
Dit land is door de jaren heen, door de verschillende staatshervormingen die niet altijd even goed waren uitgewerkt, vervallen van een mooie villa naar een huis zonder fundamenten, door het constant heen-en-weer schuiven van steunmuren en pilaren. Het staat op instorten, en wat nieuw geschuif van pilaren en een stutbalk hier en daar kan misschien tijd kopen, maar instorten doet het toch. Het huis moet afgebroken worden, Sire. Afgebroken tot op de grond, zodat een nieuw huis kan worden opgebouwd, nog groter en magnifieker dan de villa die er 178 jaar lang heeft gestaan. Als u wil dat de instellingen ooit terug gaan functioneren, dan moeten België en haar instellingen opnieuw worden ingericht van op de grond. Met een goede aandacht voor de communicatie tussen de verschillende bevolkingsgroepen, en hoe deze kunnen samenleven in het grotere België. Een nieuw model voor ons land waar geen minderheid kan worden uitgesloten, maar geen meerderheid evenmin. Waar elke bevolkingsgroep het gevoel kan hebben dat naar hen geluisterd wordt, dat hun noden even belangrijk zijn als die van de andere, maar vooral waar de democratie opnieuw kan regeren. En zorgen dat dit herontwerp gebeurt is uw taak, als koning van dit land. Sire, wees snel in uw daden in deze periode van crisis, anders zal België onvermijdelijk barsten.

Hoogachtend,
Ben Verhaegen

Uw onderdaan

MP4 (als in micro-post 4, niet het bestandsformaat... ik had precies mijn afkorting een beetje beter moeten kiezen)

2008-07-14T14:27:00.002+02:00

Net gehoord in de Ronde van Frankrijk:

- Vandaag is D-Day.

- Ja, één van de D-Days natuurlijk.

Creatief omspringen met unieke gebeurtenissen, men kan het alleen maar aanmoedigen.

MP3 (als in micro-post nr. 3, niet het bestandsformaat)

2008-07-14T00:39:00.004+02:00

Taalsurfen

Net via aibohphobia (angst van palindromen) in de Canvascrack van 7/7/'08 gesurft naar hippopottomonstrosesquipedaliophobia (angst van lange woorden) naar zandseepsodemineraalwaterstralen (langste woord van de Nederlandse taal) naar de taalpagina van KidCity (waar zandseepsodemineraalwaterstralen vermeld wordt) waar het woord lippennegerin behandeld wordt als volgt:

Een lippennegerin is een negerin die haar lippen met een schijf uitrekt. Uitgerokken lippen heten dan weer schotellippen.

Zoek de taalfout op de taalpagina van KidCity, de eerste die de fout vindt en post in een comment krijgt een kus/knuffel (schrap wat niet van toepassing is) van mezelf.

De grote staats(her)vorming

2008-07-13T20:01:00.002+02:00

Het is al lang geleden dat het hier nog eens over politiek gegaan heeft. Maar ondertussen zitten we stilaan bijna op de vooravond van 15 juli, de mythische regeringsverklaringsdag, de dag waarop het tweede pakket van de staatshervorming zal worden voorgelegd, net als heel wat andere beleidszaken van onze huidige bijna-regering. Hoog tijd dus om het nog eens over politiek te hebben.

Over politiek praten is trouwens in. Onlangs zat ik op de trein bij een kerel die er duidelijk zin in had. Doorheen heel de wagon was te horen hoe zinloos hij partijpolitiek wel vond, hoezeer we de echte belangrijke dingen in het leven missen omdat niemand wat inzit met Brussel-Halle-Vilvoorde, en hoe fout studenten wel zijn door zich bezig te houden met zaken als 'gij doet pol&soc' en 'gij doet sportkot'. Verenig u en doe iets dat echt een verschil maakt! Enfin, het was zeer amusant om verwonderde blikken te delen met mijn medereizigers.

De jongen in kwestie was bovendien een geadopteerde Aziaat (ik ken zijn levensverhaal ondertussen, heb ik u al vermeld dat hij niet bepaald discreet was?), en was het hier zo grondig beu dat hij erover dacht terug te keren naar zijn land (precies waar dat was heeft hij geen enkele keer geschreeuwd, verbazingwekkend genoeg). Hij vond ook dat de regering gehinderd wordt door dingen als mensenrechten. Een regering moet kunnen doen wat ze wil, als ze dat niet goed doet, wordt ze wel afgestraft door de kiezer. Gelukkig voor hem zijn er in Azië geen mensenrechten. (Opzettelijke veralgemening, u weet over welke landen ik het heb, en mijn punt is gemaakt.) Jammer genoeg voor hem echter ook geen (eerlijke) verkiezingen. Oeps!

Toen ik afstapte ik naar zijn vrouwelijke gesprekspartner - die overigens tijdens heel het gesprek niet minder dan 3 (drie!) zinnen had gezegd - klopte haar op de schouder, en zei 'gij zijt een heldin.', waarna ik gestaag maar zeker wegliep. Nieuwe instappers heb ik ook aangeraden een andere wagon te kiezen. Misschien iets te overtuigend, een dame was bijna van de trein gesprongen.

Maar goed, dat was een ander zijn mening, en sinds wanneer interesseert de mening van anderen mij? Juist. Terug naar onze mythische 15de juli, de dag die in de sterren geschreven staat om de nieuwe nationale feestdag te worden. Who cares about de kroning van Leopold I? Op 15 juli 2008 zal Yves Leterme erin slagen om zijn volkeren weer bijeen te brengen, met magische oplossingen voor al onze kleine en grote problemen.

Zo zal hij ervoor zorgen dat de Franstalige burgemeesters in de rand de wet niet meer overtreden, en dus zonder probleem benoemd kunnen worden. Daarbij zal het ook geen probleem vormen dat deze drie heerschappen tegenwoordig niet alleen de taalwetgeving niet meer respecteren, maar ook de vrijheid van meningsuiting een halt willen toeroepen. Zij willen namelijk de nakende Gordel enkel toelaten als hier geen Vlaamse vlaggen te zien zijn, evenals geen t-shirts of andere zaken met slogans als 'Splits B-H-V'. De betoging in Brussel voor de solidariteit is geen probleem, maar laat u alstublieft niet via een t-shirt uw mening kennen, u zou mensen kunnen choqueren.

Nu, het moge allemaal goed nieuws zijn. De Aziaat had namelijk gelijk: B-H-V is een idiote kwestie, die weinigen buiten B-H-V aanbelangt. De koopkracht is belangrijker. De sociale zekerheid is belangrijker. Gezondheidszorg is belangrijker. Daar heeft hij gelijk in, daar heeft verdorie Mieke Vogels gelijk in. Maar daarbij vergeten we één ding. We kùnnen het niet hebben over die belangrijke zaken, omdat we eenmaal zitten met B-H-V, en bij uitbreiding met een Belgische staat die niet werkt. Dat merken we na 398 dagen zonder regering. Dus zijn er twee mogelijkheden: ofwel geven we die Belgische staat op en zetten we ze bij het huisvuil zoals ze is, ofwel is het dringend tijd om een nieuwe Belgische staat te vormen, die wél werkt. De VS kunnen federaal werken, Duitsland kan het, dan moeten wij het ook kunnen.

Yves Leterme gaat in elk geval proberen het laatste te doen. Natuurlijk zal hij het niet zo noemen, maar wat hij wil is een nieuw België dat wél werkt. Maar het zal niet lukken, omdat met een beetje staatshervorming de problemen al lang niet meer op te lossen zijn. Beschouw het als een verbouwing van een huis dat op instorten staat, de gammele steunmuren een beetje verschuiven gaat het niet plots een prachthuis maken, het vergroot integendeel het risico op instorten. Dan kan je het beter slopen en er twee compacte nieuwe huisjes zetten die op zich staan, of een nieuwe villa, dit keer met warm water. Enfin, u begrijpt de beeldspraak.

Opmerkelijk stil in heel het na-10-junisch discours is trouwens de gekkenaampartij, het vroeger Spirit, het huidige VlaamsProgressieven. Het enige dat je van die mensen hoort is, nja, een naamsverandering. Zo bleef er van het vroegere Spirit enkel nog de jongerenafdeling Jong Spirit over, maar ook die is van naam veranderd. Als u dacht dat het niet erger kon dan VlaamsProgressieven, bereid u dan maar voor... op L². Spreek uit el-kwadraat, staat er dan bij in de krant. Laat ik al dit zeggen: als een naam een handleiding nodig heeft, is het geen goede naam. Het is bovendien de formule voor de oppervlakte van een vierkant, wat op zijn minst een gekke naam is voor een politieke organisatie. En in het Engels is het L Square, en square heeft nu niet bepaald een positieve connotatie. Al bij al zou ik dus zeggen... mooie poging om nog eens op te vallen, maar schromelijk mislukt. Breng op zijn minst Geert Lambert terug wat meer in beeld, die mens wist pas echt hoe opvallen.
Maar goed, nu is het dus aftellen geblazen tot 15 juli, en de grote regeerverklaring die het land gaat redden, verbouwen, terug opbouwen, anyway verhinderen dat er ooit twee prachtige huisjes staan gebouwd op de ruïnes van een instortende vesting, met buren die mekaar vriendelijk goeiedag zeggen en suiker lenen als het nodig is. Nee, 15 juli zal het huis overeind laten, met alle verzuurde huisgenoten erin. Met nog steeds geen positiever beeld over ons in het buitenland. Het lijkt wel het Big Brother huis.

Of hoe ik mijn huis-metafoor veel te ver gedreven heb.

Live - Dare - Don't Be Square
Be The B

P.S. Als ik met deze post geen commentaren zal uitlokken weet ik het ook niet meer :p

Verborgen schatten

2008-07-08T14:25:00.002+02:00

Operatie M-O 009 is bijna compleet. Met operatie M-O 009 bedoel ik de grootste opruim die mijn kamer ooit heeft gezien. En met die opruim zijn er heel wat prachtige schatten al naar boven gekomen. Verloren gewaande foto's, stukjes revue die nooit zijn opgevoerd, inleidingen voor verhalen die nooit geschreven zouden worden, en een gedicht dat ik mij niet meer herinner, maar dat me echt pakte toen ik het teruglas. Hopelijk mag het dat bij u ook doen. Het heeft geen titel, en ik respecteer mijn vroeger werk altijd door er niets meer aan te wijzigen. Het zal dus altijd naamloos blijven.

Dit is het lied van een stervende ziel

Het is een afscheid, een welkom

Van en aan de wereld

Ik zag u graag

ik zag u bloeien

ik zag u bloeden

en deed met u mee

maar 't is gedaan, volbloeid en uitgebloed

ik laat u

maar vergeet u nooit

ik mis u

ik verlang naar uw omhelzing

pleng een traan die groeit

mij opslokt, meevoert naar een nieuwe wereld

Ik kom wel terecht.

Vaarwel

Bedankt.

MP2

2008-07-03T15:41:00.002+02:00

Ik kwam net op cw voorbij een kantoor waar ik Russisch hoorde. Het bleken West-Vlamingen te zijn.

Gezien op een bus: een sticker 'Non-Discriminatie', met als logo een vierkant in een cirkel. Zeer gestileerde non als u het mij vraagt. Overigens wel voor, non-discriminatie.

Timmy's Great Quest

2008-07-03T05:54:00.003+02:00

Ik had al een tijdje zin om ne keer een kortverhaal te schrijven, en nu kwam het plots allemaal vrij vlot... maar in het Engels, om een of andere reden. U zal het mij moeten vergeven.

Timmy's Great Quest
Timmy tore up the piece of paper on which he had written his confession, and swallowed the pieces. He thought to himself "I shall take this to the grave with me, my heinous actions, my dark secrets, my... sin."
After that, he took his jungle knife out of his suitcase, tucked it underneath his belt, and decided it best to abandon the rest of his worldly posessions. He would have to go on by himself, facing the world alone, fighting for what he held true, even if it would kill him.
It was so that Timmy embarked on his great adventure, his quest for redemption. It was a very strange thing for him to do. You see, Timmy had never been an adventurer. He had always been a very demure youngperson, kept mostly to himself, and fled away to his own world that he found in his books, or even much better, his own imagination.
But then the day came that changed it all. One day, as he was playing in the yard, pretending to be the great Pirate King Yarblesnout fighting Smith the Royalist Scum, Timmy heard a rustling through the bushes. For a moment he paused and pondered, but as he realized there were no bushes on his pirate ship he had had no choice but to come out of his fantasy world and deal with the unexplained sound in the real world.
As Timmy went over to investigate, a vicious beast leapt out of the bushes, teeth bared, claws extracted, ready to kill. It jumped upon Timmy, who at that moment feared for his life had pleaded to all the deities he knew (which were precious few, as Timmy was 6 at the time) that the beast would spare him and attack someone else. And, as by wonder, the beast had obeyed his prayers. It had let Timmy go without so much as a scratch.
Of course, I don't have to tell you how relieved Timmy was by this. He had been saved from a horrendous death as, as Timmy remembered it, the Beast had at least 14 claws and two sets of jaws each featuring at least 95 teeth sharp as razorblades. But, by now you've gathered that Timmy had an overactive imagination, so we don't know how much to believe of that description.
The sad thing however, is that during his prayers Timmy never stopped to think what exactly would happen when the beast decided to go after someone else. And it was so that while Timmy was rejoicing in his conquest of death himself, he lived, heard and saw the following as if in slow-motion: the beast snuck out of the garden and into the house, he heard a scream, a reddish-brownish liquid he had last seen when he fell with his bike splotched all over the kitchen window, the beast snuck out of the house again licking the same liquid from its face, Timmy ran - still in slow-motion - toward the house, he saw his mother lying motionlessly on the kitchen floor, he wept, and he fainted.
When he woke up again, his neighbour was hugging him, his father was a huddled mass in the far corner of the room, and a white blanket covering something was to be seen in the kitchen. Timmy realized what it was, and what had happened, even though he did not want to. Young and inexperienced though he was, he was wise enough to realize that he did not want to think about what had happened, any more than he wanted the inevitable realization to sink in that it was all his fault. If he hadn't acted so selfishly, placed his own need in front of that of anyone else, the beast would perhaps have slain him, but his mother would still be alive.

This story was what changed his life, and which, weeks later, would ultimately lead him to embark on his solitary adventure to redemption. His first thought was to go out, find the beast, and slay it to avenge his mother. But then he realized that this would hardly bring his mother back, neither would it give him redemption. On the contrary, it would put another murder in his hands.
So for a very long time, Timmy mulled things over. He did his research (which, for a six-year old takes quite a while, if you remember how hard reading was for you when you were six), and ultimately found a story about a temple where a monkey lived. It was a buddy-monkey. (In the real story this was of course a buddhist monk, but if you knew the word buddhism when you were six you'll remember how hard you found it.) And the buddy-monkey had the power to help you undo one mistake in your life, and make the right decision. And this was precisely what Timmy felt he needed.
His mother had read this story to him before. Yet, she said that it was just that: a story. Nobody had the power to help you undo mistakes. Mistakes are something you live with, she used to say. But, Timmy thought, she had also always said that monsters and beasts only existed in stories, but there she was (well, technically, there she was no more), killed by a beast that wasn't supposed to exist.
And so he set out on his journey to the monkey, armed only with the precious jungle knife he had inherited from his uncle Stanley, who had explored the jungle of Brazil and married a Toïstor woman. It was not an easy journey he was about to undertake. And Timmy realized this, because suddenly, even though he really did not want to, he started to cry. He cried for the first time since his mother died.
Yet, just as his purpose hit him again and he was about to embark on his epic journey, teary-eyed or not, he heard an ominous, creeping sound, and saw a sudden flash of light. He knew that his time had come, and the final stance was near.

His mother opened the door and flicked on the light. "What are you doing honey? And why do you have that toy knife uncle Stan bought in that Brazilion toy store tucked under your belt? ... Timmy, sweety, have you been crying?"
And at that moment Timmy just had to let it all go. In one of those crying hiccoughs you're probably quite familiar with, he accidentally coughed up part of the paper on which he had written his confession. On this piece, his mother could read "sEllfIs", by which Timmy had of course originally meant "selfish". If you had tried to write selfish when you were six, well, it's just not an easy word.
His mother stared at the piece of paper for a second, and Timmy saw comprehension dawn on her face.
"Oh Timmy, are you still upset about that money you took from my wallet when you found it in the bushes two weeks ago? Oh honey, we discussed this, yes it was a bit greedy from you, but you won't let that little green-eyed monster well up inside you again, now will you? And well, the important thing is that you were very honest, and you gave everything back."
And she hugged him, and said "it's okay," padding him on the back and telling him to go play nicely outside.

It was as King Yarblesnout finally defeated Smith that Timmy realized his mother had in fact always been wrong about the buddy-monkey. It is possible, and he did exist. And he found the monkey in her that day.

Kwalijk

2008-07-03T04:11:00.005+02:00

Geen vragen... Ik voel mij kak en dit kwam eruit.

Kwalijk

Jij kijkt in mijn ogen

en neemt het me kwalijk

Met jouw kwalijkste ogen

Ik weet het schat, ik weet het

ik had het niet mogen doen

maar het leek zo...

logisch.

Ik weet dat ik voor jou niets

verkeerd kan doen, hoe kwalijk

je het me ook neemt

met je arsenaal aan kwalijke ogen

Maar toch branden ze telkens weer

een klein stukje in mijn hart

Tot jij er stilletjesaan

stukje per stukje

met je lieve kwalijke ogen

je initialen op hebt gebrandmerkt

It's Gay-time!

2008-06-30T19:43:00.002+02:00

Zo, het is vandaag de laatste dag van Gay Pride Month. Jaja, wij homo's hebben een hele maand nodig om trots te zijn op onszelf. Maar, juni zit er op (hoe passend toch weer dat ik in Gay Pride Month geboren ben (niet dat dat toen al bestond, maar toch)), en nu deze maand voorbij is kunnen we weer overgaan naar ons absoluut miserabel voelen, en ons wentelen in zelfbeklag.

Want, moest u het niet weten, dat is wat homo's een heel jaar door doen. Die musicals, Village People, de Bee Gees, Abba-verering, het songfestival, allemaal maar een façade voor hoe miserabel we ons echt voelen. De enige homo waar echt op af te lezen staat wat ie voelt buiten die ene maand dat we trots zijn is Elio Di Rupo. En dat is dan een Italiaan, dat telt niet eens echt.

Ach kom, laten we eerlijk zijn, het is allemaal overdreven. En als de homo dat zegt, is het erg. Ik ben ruimschoots content met een gay pride dag (dat is overigens vandaag, met als hoogtepunt uiteraard de pride in San Francisco). Maar neen, sommigen onder ons kunnen echt overdrijven en hebben een hele maand nodig. Anderzijds is januari ook 'Black History Month'. Als u zelf een maand wil uitroepen voor uw eigen minderheid: snel bij zijn, er zijn per slot van rekening maar 12 maanden, waarvan er nog maar 10 vrij zijn. Oeps, 9, ik roep juli uit tot One-Winged-Penguin Month. Het wordt dringend tijd dat we eens awareness kweken voor al die arme pinguïns die in een tragisch ijsbeer-ongeval een vleugel zijn kwijt geraakt. Ja, natuurlijk weet ik dat ijsberen op de noordpool zitten en pinguïns op de zuidpool. Precies daarom zijn er zo weinig pinguïns die in een tragisch ijsbeer-ongeval een vleugel zijn kwijt geraakt. En precies daarom is het dringend nodig dat we voor dié sukkelaars een eigen maand creëren. Juli dus. Geen nood, pinguïns die een vleugel zijn kwijtgespeeld in een tragisch zoölogisch of gletsjer-gerelateerd incident krijgen ook onze steun.

Maar goed, ik ga eens mijn laatste uurtjes van gay pride month doorbrengen met een pornografische musical gebaseerd op de eurosongliedjes van ABBA met fabuleuze leren kostuums en een gastoptreden van Bart Kaell. Ingeleid door Kurt Van Eeghem. Oh pardon, u zegt dat de bedoeling van gay pride month precies is cliché's te doorprikken? Nou, dat lukt altijd wel goed op die pride-parade...

Out and Proud. Since 1986.

Be the Queen.

MP1

2008-06-30T02:37:00.002+02:00

Bij deze de eerste MP, zoals aangekondigd in vorige post.

Het is blijkbaar de blog, niet het blog, volgens www.woordenlijst.org. Overal waar ik het in het verleden gehad heb over het blog en dit blog, hoort het dus de blog en deze blog te zijn.

Of nee wacht, ik heb altijd gelijk, én een eigen taal. Mooi, dit blog gaat dus gewoon voort met het blog te zeggen.

Écriture Automatique

2008-06-30T01:54:00.002+02:00

Doorgaans schrijf ik een post omdat ik iets heb om over te schrijven. Soms is dat iets heel klein, soms is dat een uitgebreid verhaal. Maar ik begin aan een post met een idee. Heel soms gebeurt het echter dat ik aan een post begin zonder dat ik iets te zeggen heb. En dat is nu het geval.

Dan schrijf ik een post met het idee van 'we zien wel waar we uitkomen'. Het is nog nooit gebeurd dat ik echt nérgens kwam en het ding dan maar heb weggeschreven. En dat zal ook nu niet gebeuren. Eens je aan het schrijven bent blijft er namelijk altijd wel iéts komen. Zo schrijft Herman Brusselmans columns. Dat is natuurlijk niet noodzakelijk goed. Zo schrijft Geert Hoste columns. Maar er komt iets uit, in geletterde vorm, en dat is al lang goed genoeg voor dit blog.

Denk nu niet dat dat wil zeggen dat ik u als lezer niet hoog inschat. Want dat doe ik wel. Soms iets té hoog zelfs. En ook dat bedoel ik natuurlijk niet minachtend. Wat ik ermee wil zeggen is: soms schrijf ik iets te lang niets omdat ik schrik heb dat ik u teleur stel met zo'n post die over niets gaat. Zoals de deze. Terwijl (de meesten onder) jullie dat even graag lezen.

Daarom heb ik mij iets voorgenomen. Ik ga een nieuwe categorie blogposts invoeren. De micro-post, ofte MP. In die MP's ga ik mezelf beperken tot kleine observaties, zonder verdere uitleg, zonder verhaal, zonder zelfs een superiority- of lde-signatuur. Korte, secce berichtjes, zodat uw honger toch tijdelijk gestild wordt. Dat zullen dan dingen zijn die lang niet goed genoeg zijn om er een hele post over te vullen, vandaar. Of wel goed genoeg, maar op een moment dat ik de tijd niet heb om er een hele post over te vullen. Dan kan het wel eens zijn dat ik er later op terugkom.

Overigens heb ik nog een kleine melding: dit is mijn elfde post deze week. Dat maakt deze juni-maand meteen mijn drukste maand ooit, waarme het vorig record in januari 2008 van 10 posts doorbroken wordt. Driewerf hoera voor mij! Gelukkig durf ik posten over niets, anders waren we lang zo ver niet geraakt. Het is namelijk niet dat mijn leven plots interessant geworden is deze maand, integendeel.

Achja, het is denk ik stilaan tijd om ermee op te houden. We moeten niet overdrijven in de nutteloosheid. En uiteindelijk is het toch al een langere post geworden dan ik vermoed had toen ik hem begon te schrijven, dat is altijd positief.

Redefining Nonsense. Since 1986.

Be The B

P.S. Het is de gewoonte dat ik, als er iemand overlijdt voor wie ik veel respect heb, hier een kort eerbetoon aan die persoon schrijf. Vorige week is Johan Akkermans, mijn muziekleraar uit het middelbaar, overleden na een korte, maar intense ziekte. Hij was een ongelooflijk pianist, een clichématig grappig pedagoog, en een stralende, altijd lachende persoon. Mijn pianoleerkracht heeft me piano leren spelen, hij heeft me muziek leren maken. Ik heb hier ontelbare partituren liggen van nummers die ik van hem ken, met hem gespeeld/leren spelen heb, of partituren die door hem zijn geschreven.

Het is amper voor te stellen dat zijn lokaal - waar hij, as far as I was concerned back then, woonde - hem nooit meer zal zien, zonder hem achter de piano, dat zijn spinnenfluiten nu gewoon reserve blokfluiten zijn voor mensen die de hunne vergeten zijn, dat geen enkele toets nog mickey mouse- of pinokkiovraagjes zal hebben.

Johan (hij kon het niet uitstaan dat afgestudeerden zijn achternaam bleven gebruiken, en zéker niet dat ze hem 'meneer' bleven noemen) was een zeer gelovig man, dus moge hij rust vinden bij God.

Het ga je goed Johan.

B's reisadvies

2008-06-24T15:11:00.003+02:00

De zomer zit eraan te komen, de nog examenplichtigen onder ons zitten ook stilaan aan hun laatste beproevingen, en het tijdperk van reizen breekt ook weer aan. Voor diegenen die nog niet beslist hebben wat ze gaan doen, is er uiteraard altijd de helpende hand van uw favoriete blogger. De basisregel is: u gaat gewoon waar u graag naartoe gaat. Maar B raadt enkele bestemmingen af. Dat zijn de volgende:

Jamaica

Voor Jamaica geldt een volledige bReisverbod. Dit land staat namelijk bekend als het meest homofobe land ter wereld (in nauwe competitie met de twee volgende landen). Er gebeuren regelmatig moorden op homo's, onlangs is er een tienerjongen bijna gestorven nadat hij zich geout had en zijn vader daarop prompt een lynchgroep had uitgenodigd om zijn eigen zoon te komen vermoorden, en de politie doet met dit alles lustig mee. De bron van dit geweld zou trouwens de overheersende ruwe reggae-cultuur zijn.

Ook aan hetero's wordt dus afgeraden naar Jamaica te reizen, al was het alleen maar om solidair te zijn.

Iran

Iran is een beetje de stoute jongen van de wereld van vandaag: niet alleen zijn ze haast even homofoob als Jamaica, ze hebben ook nog eens hun nucleaire dreiging, hun sterk islamregime, en hun hondsdolle leider met onuitspreekbare naam. Daarenboven is er de naderende oorlogsdreiging met de VS. Ook hier geldt dus zeer zeker een bReisverbod.

Saudi-Arabië (of hoe je dat land ook schrijft)

Nog een land dat zo homofoob is als het groot is. Een heel sterk islamland, waar je best geen roze hemdje aandoet, en al zeker niet met je partner over straat loopt. Ook niet als hetero. Vraag dat maar aan de Franse president. Ook hier een bReisverbod dus.

Polen

Polen blijft zo'n beetje het poepegaatje van Europa. En de vorige paus is daaruit gekomen. Wat de islam is voor de twee landen hierboven is het katholicisme voor Polen: een overdreven devotie aan een gevaarlijke godsdienst die het onleefbaar maken voor andersgezinden. Het is ook een land waar je als homo niet te veel sympathie moet verwachten, en laat ons eerlijk zijn, ze pikken toch maar onze felbegeerde bouwvakkersjobs in. Daarenboven sturen ze altijd slechte liedjes naar het eurovisie songfestival. Hier geldt een negatief bReisadvies.

Utah, Texas, Wyoming en Illinois

Over het algemeen zijn de VS nog een goede vakantiebestemming (eens je door de Auschwitz-douane geraakt). Deze vier staten vormen echter een uitzondering: Utah is het bolwerk van de mormonen, en dus eigenlijk zo'n beetje het Polen van Amerika, Texas loopt vol met gun-crazy republikeinen, die badges dragen als 'If Barack Obama becomes president, do we still call it the White House?', Wyoming is ondanks zijn prachtige natuur af te raden wegens homofobie en dus algeheel boycot, en Illinois is de thuisbasis van Barack Obama, en ik ben nog steeds niet geheel over de - onterechte - nederlaag van Hillary. Voor deze vier staten geldt dus een negatief bReisadvies.

Nederland

Tot slot in dit lijstje krijgen we nog Nederland. U zou denken, wat hebben die ons nou misdaan, die zijn toch hartstikke gesjellich? Wel, dat waren ze ooit. Ondertussen willen ze dat wij terug bij hen komen, en zijn de eerste gevallen van Vlaming-kidnapping al bekend. Naar verluidt worden de gekidnapte Vlamingen wel goed verzorgd in tulpentuinen, met soft-drugs à volonté, en een miniatuur windmolentje om hen koelte toe te wuiven. Take that, Wallonië! Maar toch, een negatief bReisadvies.

Er zijn nog wel landen waar ik iets tegen heb, dus deze lijst gaat nog ooit uitgebreid worden. Dus ook niet panikeren als het land dat jij niet kan uitstaan er niet tussenstaat, dat komt waarschijnlijk nog wel.

And now for something completely different: ik ben nog eens in de ouwe doos gedoken, ik heb namelijk mijn vorig blog (beter bekend als mijn MSN thingy) nog eens terug opgerakeld. Voor de geïnteresseerden, dat is nog steeds te vinden op http://thebblog.spaces.live.com. Dat dateert nog van voor de tijd van het afsluiten met toespelingen op Live-Dare-Express of Redefining Superiority. Daar sloot ik elke blogpost af met een e-mailachtige groet. Good times. Meer terugbeschouwingen volgen nog wel.

Anyway, tot de volgende,

Ben

Travel - Meet - Survive

Be The B

P.S. fijn dat ik blijkbaar een nieuwe schare volk aantrek. Hesling lijkt inderdaad wel een beetje op Jack Nicholson.

The End of an Era

2008-06-20T12:18:00.003+02:00

Zo, het zit erop. Het laatste examen van mijn universitaire carrière (ICT-recht) is achter de rug. Nu enkel nog een kleine, 70-paginalange formaliteit, en ik studeer af. En boy, does it feel weird.

5 jaar heb ik erover gedaan om tot dit diploma te komen, en nu zit het erop. Mijn dagen in Leuven wonende zijn geteld. Ik moet me stilaan beginnen voorbereiden op mijn nieuwe leven. Gelukkig heb ik een zachte overgang gepland met een nieuwe studiekeuze. Maar ook dat duurt maar vier jaar, en dan is het écht zo ver, dan moet ik beginnen aan het grotemensenleven.

Er is geen betere manier om gevoelens te beschrijven dan op basis van een musical met poppen. Daarom wens ik mij te beroepen op mijn citaatrecht, en met u de lyrics te delen van het nummer 'What Do You Do with a B.A. in English?' uit de musical Avenue Q. Voor zij die het niet weten, een B.A. staat voor een bachelor of arts.

What Do You Do with a B.A. in English?

What do you do

with a B.A. in English?

What is my life going to be?

Four years of college

and plenty of knowledge

have earned me this useless degree

I can't pay my bills yet

'cause I have no skills yet

The world is a big scary place

But somehow I can't shake

the feeling I might make

a difference to the human race

Perfect hoe ik me voel: waar heeft het allemaal toe gediend, waar zal het allemaal nog toe dienen, hoe zal mijn leven eruit zien binnen pakweg tien jaar...

Andere lyric in dat verband uit dezelfde musical:

When I was little,

I thought I would be

A big comedian

on late night TV

But now I'm 32 and as you can see...

I'm not.

Maar toch. Er is reden om feest te vieren. Voor één dag, vanaf morgen moet er stevig worden gethesist. Maar vanavond gaan we lekker eten. Ik heb ondertussen ook al mijn traditionele post-examen-shopping spree achter de rug (die iets minder was dan gewoonlijk gezien ik op mijn examen een schuldeiser ben tegengekomen, die potentieel banden heeft met de Russische mafia), en dan gaan we er morgen maar tegenaan.

Vandaag feest dus. Ingezet met een dutje.

Dan twee maanden thesis.

Dan drie weken VS.

Dan artistieke toelatingsproef.

Dan twee weken existentiële crisis waar ik nu geen tijd voor heb.

En dan... het begin van mijn nieuwe dagen.

Vooruitzichten die, op de reis en het dutje na, allemaal scary as hell zijn. Gelukkig zijn jullie er nog.

Terrified at life. Since 1986.

Be The B

De vete van de week: Deo

2008-06-19T14:24:00.003+02:00

Ik had beloofd het concept vete van de week te zullen uitbreiden naar dit blog, zodat u hier altijd met wat meer tekst en uitleg kan lezen waarom ik vetes uitroep over bepaalde zaken.

De vete van de week is deodorant. Niet omdat ik dat een goor product vind, in tegendeel. Één busrit in de zomer en je weet dat de uitvinder ervan eigenlijk de nobelprijs voor de vrede verdient. Maar helaas: ik ben er sinds enkele dagen/weken allergisch voor.

Ondertussen al naar de huisarts geweest, het is vrij moeilijk om precies te bepalen tegen welk bestanddeel ik precies allergisch ben, omdat het er zo veel zijn. Dus nu is het een beetje experimenteren met deosticks, hypo-allergene deo's en anti-zweetvloeistof (wat ik best goor vind klinken om een of andere reden), om een combinatie te vinden waar ik heerlijk door kan geuren zonder dat ik de vel van mijn oksels moet krabben.

Tot dan ben ik wellreekingly yours,

Redefining bodily odors. Since 1986.

Be The B

P.S. Er valt op weinig te reageren vrees ik :( valt me dat effe tegen, ik was er zo aan gewend geraakt...

Tennis

2008-06-18T17:58:00.002+02:00

Velen hebben me opgemerkt dat mijn post van gisteren mijn meest homo post ooit was (homo is hier gebruikt als adjectief, for want of a better one, gezien je een post moeilijk homoseksueel kan noemen, en iedereen weet dat ik walg van het woord homof**l. Nul, als ge dit leest, pas op met uw comments.). Anyway, als compensatie krijgen we er nu eentje over sport.

Voor degenen die het niet weten, ik volg tennisles. Al even. Niet dat het vooralsnog veel resultaat heeft opgebracht, maar nu wéét ik toch al hoe fout ik mijn gemiddelde bal sla.

Kom, ik mag niet zo hard zijn voor mezelf, er is wel degelijk beterschap. Af en toe slaag ik er eens in om een stevige rally aan te houden, en er is zelfs een occasionele ace en gamewinst bij. Sets winnen voorlopig nog niet, en matches al helemaal niet, maar mijn tijd komt nog. Ooit wordt de bMamums 60 en dàn zal ik toeslaan.

Over Moe Mobiel gesproken, het is met haar dat ik tennisles volg. En onze tennisleraar, een hippe 65'er met schuim in zijn mondhoeken, een marcelleke dat je door zijn tennis-outfit doorziet en die vingernagels als 'vingerenaas' uitspreekt, vindt haar steevast de betere leerling. Het is natuurlijk ook wel zo, maar dat wil nog niet zeggen dat je daar de aandacht op moet vestigen. Bovendien zijn mijn backhands doorgaans beter dan die van haar, wat amper te demonstreren valt als hij mij steeds maar forehands laat oefenen. Nouja, venten.

Hij heeft daarenboven ook nog eens de gewoonte ontwikkeld om op subtiele wijze met de bMoeder te roddelen over uw blogger. Hij fluistert haar dan vragen toe als daar zijn 'heeft hij vroeger iets van sport gedaan?' en 'beweegt hij nog buiten de tennisles?'. Menigmaal is reeds door uw blogger's hoofd de gedachte 'ik sta hier hoor' geschoten.

Edoch, maandag maakte hij het me te bont. Ik zei - waarheidsgetrouw - dat mijn tennis steeds beter is als ik voor punten kan spelen. Waarop hij zei dat ik nog niet voor punten MAG spelen, omdat ik de ballen nog niet binnen KAN houden. Correctie. Ludo, even kalm doen. Niemand, maar echt NIEMAND zegt aan Ben Verhaegen wat hij wel of niet mag, en zeker niet wat hij wel of niet KAN. (Sorry voor het hoofdlettergehalte totnogtoe, ik voel me net Mark Peeters.)

Dus zeg ik hem, in een verwoede doch stilaan falende poging kalm te blijven, dat ik dat wél kan, als ik voor punten speel. Waarop hij - met een blik van 'jong geweld, tijd om u op uw plaats te zetten' - mij uitdaagde om een aantal ballen voor punten te spelen. Toen het 2-2 was gaf hij op omdat hij moest toegeven dat ik gelijk had.

Ik had deze post totnogtoe gerust op maandag kunnen schrijven. Maar ik wist dat er een vervolg ging komen. Ik wist dat ik ooit nog eens ging tennissen buiten de lessen, alwaar ik voor punten zou spelen, en dat hij het zou opmerken. Dus ben ik vandaag met Moe Mobiel gaan tennissen.

Rally's, deuces, aces, u kan het amper geloven. De setstand loog er niet om: 6-0, 1-1. Wel voor de bMoeder, maar daar waren best een aantal games bij die ik in een deuce verloren had. Dus geen (of amper) schaamte daar.

Op de terugweg moesten we echter voorbij Ludo, onze schuimbekkende leraar, die op dat moment aan een aantal kindjes aan het lesgeven was. Toen hij zag dat we weggingen zei hij 'Maar jullie hebben voor punten gespeeld!', waarop ik hem de eerste zin uit vorige paragraaf citeerde. Daarop gaf hij dan toch toe dat het belangrijkste is dat we ons geamuseerd hebben. Game, Set and Match: BB.

Pas op, ik schilder hem nu vrij onsympathiek af, maar onze Ludo is best een gezellige mens hoor. Hij vergeet alleen soms mijn aanwezigheid.

Advantage Verhaegen. Since 1986.

Be The B

P.S. Goed, tijd voor de commentreacties.

Nirvana, Walhalla, who cares.
Het hele schoengebeuren is niet noodzakelijk gedaan in bed. Ik herhaal: een knappe man die enkel schoenen draagt: kwijl. Dus als het even van mij afhangt... u snapt mijn punt.
Hoe het zit met die accijnzen weet ik niet precies, maar als ik mij niet vergis mag de BTW eigenlijk niet verlaagd worden gezien dat een Europese bevoegdheid is.
De Witte mars was iets geheel anders dan de betogingen die we de laatste jaren gezien hebben: daar ging het om een massaal geschokte maatschappij, een algeheel falen van justitie, en werden er geen holle slogans gescandeerd. In tegendeel, dat was een mars in alle sereniteit, om steun te betuigen aan de ouders, en als aanklacht tegen de gruweldaden van één man. Zulke symbolen mogen van mij gerust, maar verberg u dan niet achter dingen als 'wij betogen tegen zinloos geweld'. Het hele punt is dat er moet betoogd worden voor of tegen concrete dingen. Ik geloof dat mijn punt stilaan wel gemaakt is, daar zal ik dan ook niet meer op terugkomen, hetzij na een volgende zinloos geweldige mars.

B and the City

2008-06-17T23:49:00.002+02:00

Ik ben pas terug van de cinema. (Waw, dit is denk ik mijn slechtste openingszin sinds ik dit blog ben opgestart, mijn excuses daarvoor.) We hebben Sex and the City gezien. Oorspronkelijk was het de bedoeling met drie meisjes te gaan (om dus een echte posse van... nja, 4 meisjes te bekomen, net zoals in de serie), maar er was er eentje afgehaakt. Om bij haar vent te zijn. Laat ons zeggen dat dat de Charlotte van de groep was.

Eentje heeft het nog altijd wat moeilijk met haar recente breuk van wat een goede relatie leek, maar achteraf beschouwd verre van rozengeur en maneschijn was. Laten we haar de plaatselijke Miranda noemen.

De andere vrouw was... de bMoeder. Laat ons zeggen dat zij de Samantha van de groep is. Nu zonder het gerotzooi, maar wel vocaal als het op seks aankomt. Uw blogger kan het geweten hebben. Niet dat ik zo onvocaal ben, maar ik moet het van ergens hebben nietwaar.

En ik? Ik ben Carrie. Zonder de schoenobsessie. Hoewel, laat ik dat laatste meteen corrigeren: ik heb wél iets met schoenen. Maar niet om ze zelf aan te hebben. Ik koop per seizoen één paar schoenen, dus twee paar per jaar. That's it, ik wissel nooit van schoenen, draag gewoon heel het seizoen door dezelfde, tot ze versleten zijn. Mooie schoenen, dat wel, maar ik heb geen kast vol. Maar de schoenen van andere mannen, dàt is wel belangrijk. Ik kan een man afschrijven op zijn schoenen. Onlangs zag ik in het station van Leuven de man van mijn dromen. Knap, goed gekleed, klein beetje stoppelbaard, goddelijk lichaam... en flipflops. Teenslippers, inderdaad. Weg droomman, weg fantasie van hem onder een Tahitiaanse waterval, weg gsm die ik al klaar had om een stiekeme foto te nemen. Meteen afgeschreven.

Niet alleen dat, de juiste man met de juiste schoenen kan ongelooflijk sexy zijn. Een knappe gast op een warme zomerdag in het park met mooie sportieve-maar-net-geen-loopschoenen. Rowrrr. Of zelfs mooie sneakers (niet alle sneakers zijn mooi, maar soms toch echt wel). En een mooie naakte man met enkel schoenen aan? Nirvana. De vikinghemel, niet de rockgroep.

Maar goed, ik ging u zeggen waarom ik Carrie ben. Nu, eigenlijk heeft u het al door na het lezen van de vorige paragraaf. Ik schrijf. Over mannen (onder andere, ik ben ook best welbespraakt over andere dingen). Mannen die ik nooit vind, en misschien nooit zal vinden. Ik heb mijn eigen mister Big, in vele vormen. Mannen die ik doodgraag zie of heb gezien, maar die voor eeuwig onbereikbaar zijn. Zucht.

Mijn excuses aan de mensen die nooit een aflevering van Sex and the City hebben gezien, voor hen zal het voorbije deel ongetwijfeld onbegrijpelijke onzin zijn geweest. En ik kan me voorstellen dat dat het grootste deel van mijn mannelijke lezers zal behelzen. Zeker als het publiek in de cinema representatief was voor de Sex and the City kijker. Ik was een van de weinige mannen die in de zaal te zien was. Hetero mannen waren er al helemaal niet te bespeuren, op de enkele ongelukkige na die duidelijk door zijn vriendin was meegesleurd.

Voor ons zat dan ook een homokoppel. Soms werkt mijn gaydar wel, en bij hen was het nou toch wel een beetje duidelijk. De ene was razend knap en welgeschoeid, de andere zeker vijftien jaar ouder en kalend. Cupid works in mysterious ways.

Ach, ooit vindt uw blogger zijn knappe, welgeschoeide man. Tot dan schrijf ik er hier wel over.

Redefining Love. Since 1986.

Be The B

P.S. Het wordt een gewoonte, kleine reacties op comments hier. Beste meneer Keynes, ik ben er mij van bewust dat de regering bepaalde middelen heeft om de koopkracht te beschermen. Het punt dat ik trachtte te maken (en tevens gemaakt heb) is dat betogers zich al te vaak verschuilen achter holle slogans of doelen, in plaats van te betogen tegen concrete zaken. Zo had men kunnen betogen voor indexering van de belastingsschijven, wat veel zinvoller was geweest. Of minstens een agenda naar voren schuiven.

Ik kijk al uit naar volgende comments waarop ik kan en zal reageren.

P.P.S. Maandag een examen gehad, het was oké :)

Gevloek

2008-06-13T12:48:00.003+02:00

Fuck. Ja, een mens mag al eens vloeken. Heck, dit is mijn blog, ik doe hier wat ik wil. Pis. Kak. Neh. Probeer me maar eens tegen te houden. Piemels.

Natuurlijk, u kent mij, ik vloek nooit zonder reden. Helaas heb ik quasi op elk moment van de dag wel een reden om te vloeken. En als ik even geen reden heb, kan ik daarvoor terugvallen op mijn vete van de week.

Iemand heeft ooit geklaagd dat ik mijn vetes van de week hier niet uitleg. Bij deze zal ik daar even verandering in brengen. De huidige vete van de week is wereldverbeteraars. Nou, ik denk dat die mooi staat uitgelegd in de vorige blogpost. Echter, ik heb ook een vete met terugwerkende kracht uitgevaardigd tegen De Lijn. Ik denk dat dat zowat de vierde is, het gaat nu niet lang meer duren of De Lijn zit financieel volledig aan de grond.

De reden van deze heropflakkering van de oudste en meest gegronde mijner vetes is dat de bus die ik elke zondagavond neem van het station van Leuven naar mijn kot, is afgeschaft, waardoor ik zondag j.l. het volle half uur naar mijn kot heb moeten wandelen. Gelukkig was het toen deftig weer. En dat verschafte mij ook een singuliere reden om blij te zijn dat mijn kotdagen er voorgoed op zitten.

Maar die vetes zijn niet de reden dat ik in het begin van deze post heb gevloekt. Klerezooi. Mijn excuses, ik kreeg even een heropflakkering. Neen, ik heb eergisteren mijn inschrijving voor de artistieke toelatingsproef aan het RITS op de bus gedaan, zoals ik denk ik vermeld had in mijn post over het examen filmgeschiedenis. (Even zorgen dat mijn cross-references in orde zijn.) Nu, vandaag heb ik de brief gekregen waarin mij de voorbereidende opdracht voor die toelatingsproef verder wordt toegelicht. Ik moet een film maken van max. 3 minuten (dat wist ik al), met als onderwerp te kiezen uit volgende drie titels:

Het licht van mijn straat
Mijn droom wordt stilaan een nachtmerrie
In tegenstelling tot mijn vader/moeder...

Nou, over lagere-school-opsteltitels gesproken. Then again, voor twee van de drie heb ik al wel een klein ideetje hoe ik het nog min of meer artistiek verantwoord kan aanpakken. Dus, het zou erger kunnen vermoed ik. Edoch, niet meteen wat ik verhoopt had.

Die twee ideeën die ik heb ga ik hier trouwens niet plaatsen, ik hoop dat u me dat vergeeft. Andere kandidaten zouden dat namelijk kunnen lezen, en ideeën zijn niet auteursrechtelijk beschermd. En zulkse diefstal uit mijner hoofde zou aanleiding geven tot...

Hatsekideej.

Cursing away. Since 1983. Shit, godverdomme, mistypt, 1986! Opnieuw!

Cursing away. Since 1986.

Be The B

P.S. Enkele publieke reacties op comments die de laatste dagen zijn gepost:

Ik ben geen tegenstander van het stakingsrecht, maar er zijn grenzen. De één zijn vrijheid eindigt waar die van een ander begint, en het is onaanvaardbaar dat men voor relatief kleine grieven zoals een loonsverhoging of een conflict met een van de bazen het spoorverkeer of zelfs de nationale luchthaven lam legt.
Ik doe anders tijdens de blok ook andere dingen dan heelder dagen pornofilms kijken. Tenzij er iets nieuws met Pierre Fitch of Matt Woods uit is.

Betoging! Nu!

2008-06-12T19:47:00.002+02:00

Het wordt tijd dat ik mijn nieuwe communistische inslag maar eens ga tentoonspreiden. Het wordt tijd voor een betoging.

Tegenwoordig kan je namelijk voor en tegen alles gaan betogen. Zolang het maar niets inhoudt dan toch. Kijk, vroeger kwamen mensen nog op straat voor concrete dingen. Voor Nederlandstalig onderwijs in de universiteiten, voor holebirechten, als eerbetoon aan kinderen en ter veroordeling van hun monsterlijke moordenaar, voor meer geld voor de medische sector, ...

Maar dat zijn we afgeleerd. Neen, vandaag de dag betogen we voor holle termen. Hoe holler de term, hoe meer volk er op afkomt. We hebben vandaag een nieuwe betoging gehad voor meer koopkracht. We hebben al betogingen gehad tegen zinloos geweld en voor solidariteit. Zulke betogingen zijn voor sukkels. Waarom? Mijn koninkrijk voor iemand die mij tien mensen kan vinden die TEGEN meer koopkracht en solidariteit zijn, en VOOR zinloos geweld. Je kan net zo goed op straat komen tegen tandpijn, tegen vampirisme, en voor de kinderglimlach. Het zal even veel uithalen.

Want we betogen dan ook nog eens voor en tegen issues waar niemand iets concreet aan kan doen. De koopkracht daalt... nou, pech, dat heet een economische crisis. Solidariteit is iets anders dan geldstromen, en je kan moeilijk zeggen dat de regering zinloos geweld uitlokt (buiten door de tronies van Joëlle Milquet en Bart Somers herhaaldelijk op tv te laten komen). Maar nee, niets dat een goeie betoging niet kan oplossen.

Dus, beste bLezers, gaan wij betogen. Het zou logisch zijn dat ik nu een oproep lanceer om te gaan betogen tegen zinloze betogingen. Maar, zeg nu zelf, het zou eens iets kunnen uithalen, en dat willen we niet. Neen, wij gaan betogen voor meer vrolijkheid. Ik ben lang niet vrolijk genoeg (dat heeft misschien wel iets te maken met die zinloze betogingen), en ik wil vrolijker zijn. Heck, iedereen wil vrolijker zijn. Dat de regering daar eens iets aan doet. En dat dekt ineens al die vorige ladingen. Ik word vrolijk van mijn koopkracht. Ik word vrolijk als mensen solidair zijn met mij. Ik word niet vrolijk van zinloos geweld. Huppakeej, een flinke basis voor een betoging zou ik zeggen.

Waar? Maakt niet uit. Wanneer? Maakt niet uit. Wie maakt de spandoeken? Maakt niet uit. Of de wereld van onze betoging hoort? Maakt niet uit. De enige manier waarop de betoging gaat bijdragen tot meer vrolijkheid, is als je toevallig vrolijk wordt van betogingen. Ik heb dat toevallig, dus ga ik vrolijk worden van die betoging. En is dus het opzet geslaagd. En bovendien krijgen we dan nog eens dat heerlijk wereldverbeterende gevoel. Daar kunnen we dan ook weeral op teren totdat we onze kinderen moeten vertellen dat zij helemaal geen koopkracht meer hebben doordat wij er hun olie hebben doorgedraaid, als we hen zeggen dat hun beste vriend zinloos is vertrappeld op een betoging voor meer kleur in de wereld, als we hen die snee brood geven die onze Waalse broeders uit solidariteit aan ons geschonken hebben na ons economisch verval.

Pessimistisch? Misschien een beetje. Zullen we gaan betogen tegen pessimisme?

Fighting the World. Since 1986.

Be(toog) The B

Boodschap van de partij - euh, van de blogger

2008-06-11T15:05:00.002+02:00

Bij mijn vorige blogpost van 7 juni kreeg ik een reactie op mijn Hillary-banner. Ik had de persoon in kwestie toen gezegd dat, als hij daar zo'n bezwaar tegen had, ik er niets mee in zat er een 'I love Stalin' banner bij te zetten. Dan ging hij het echt niet meer lezen, zei hij. Vandaag staat de Hillary-banner er echter nog steeds, en de reactie was dezelfde. Daarom kon ook mijn wederreactie uiteraard niet uitblijven.

Ik vond echter geen I love Stalin banner. Viel dat even tegen. Gelukkig heb ik trouwe fans, die voor niets terugdeinzen om uw blogger bij te staan in zijn wereldverbeterende queeste. In een mum van tijd was de nieuwe banner, die u vanaf heden hier rechts ziet staan, gemaakt. Met dank. Geen nood, u bent niet in het nieuwe Stalinistische partijhoofdkwartier terechtgekomen. Hoewel het, met al dat Russisch uit de vorige post, misschien niet altijd even duidelijk is. Neen, u staart naar een manifest van de vrije meningsuiting.

En u en ik zijn daar trots op.

Redefining free speech. Since 1986.

Be The B

P.S. Blijven lezen Al, het is maar om te lachen ;)

Kuleshov en de zijnen

2008-06-11T12:37:00.002+02:00

[nvdr: een deel van deze blogpost is gisteren op de trein geschreven. Omdat ik niet het type ben dat zijn schrijfsels achteraf aanpast om ze in een hedendaags kleedje, wordt dat deel hier weergegeven zoals het geschreven is van op het moment van opstappen in Leuven tot het moment van afstappen in Berlaar. Het einde van dat deel zal als volgt aangeduid worden: "[*]". Vanaf daar gaat de vertelling dus verder over de gebeurtenissen van gisteren, maar vanuit een vertelstandpunt van vandaag. Mijn excuses voor de potentiële verwarring.]

Zo, mijn eerste examen zit er ook weeral op. Het was filmgeschiedenis, gegeven door een gezellige Hollander genaamd Wilhelmus Hesling. Auteur trouwens van de quote ‘In Rusland werd een filmschool opgericht, dat was toen ongezien. Nu kennen we dat natuurlijk wel, en uitgebreid, zeker hier in België. Een waar filminstituut hoor, België... Nu nog een filmindustrie zou ik zeggen.’ Gezellige mens.
Maar goed, dat examen dan. Ik heb gisteren mijn meest briljante inval ooit gekregen. Zo ben ik voorstander van het principe ‘razzle-dazzle ‘em’. Dat houdt in dat je je publiek – in geval van examens je prof dus – een act moet voorschotelen met zoveel flashy zaken erin, dat ze blind worden voor je kleine imperfecties. Dus heb ik besloten om te zorgen dat ik alle namen van Russische filmmakers én hun belangrijkste films in het Russisch kon schrijven. Afijn, in het Cyrillisch alfabet dus. Zo gezegd zo gedaan, heel wat werk in gekropen, maar ik kon Sergei Eisenstein (en zijn Staking, Pantserkruiser Potemkin én Oktober), Dziga Vertov en zijn ‘Man with a Movie Camera’, Lev Kuleshov en Vsevolod Pudovkin schrijven, in het Cyrillisch. Bovendien kon ik ook nog wat vertellen over die mensen, anders was het hele gedoe een oefening in futiliteit geweest.
Goed, ik dus naar de Willem, en ik kreeg twee kaartjes met vragen. Nu, de man heeft twintig vragen (die algemeen bekend zijn), en er mag dus precies tien man tegelijk binnen. Je hoort mekaar examen afleggen (dat vind ik altijd erg charmant, andermans stommiteiten horen), en dat is geen probleem, want je hebt toch andere vragen. Hoewel er vaak een kleine overlap tussen zit, zodat je toch nog ideetjes kan opdoen. Maar anyway, ik trok dus de vragen ‘Geef de grote krachtlijnen van de Amerikaanse filmindustrie tussen 1907 en 1918’ en ‘Bespreek de rol van Vertov en Kuleshov in de ontwikkeling van de revolutionaire Soviet-cinema.’ Ik denk ‘boejah, ik ga mijn cyrillisch kunnen gebruiken.’. Ik blij.
Goed, nadat ik dan mezelf verrast had met de hoeveelheid tekst die ik op beide vragen geproduceerd had – gemiddeld genomen twee pagina’s per vraag, bij die Russen iets meer – ging ik vol zelfvertrouwen naar Hesling, die zeer goedkeurend knikte tijdens mijn relaas over de oorlog tussen de Motion Picture Patents Company en de independents, die cumuleerde in een overwinning voor de independents en een verhuis naar Hollywood, en de bouw van ware filmpaleizen doorheen heel de VS.
Na een kort quiz-achtig bijvraagje (en hoe groot denk je dat die filmpaleizen waren?) (Het correcte antwoord was 5- à 6000 zitplaatsen, ik had ‘duizenden zitplaatsen’ geantwoord, hij knikte opnieuw goedkeurend) begon hij dan maar mijn Sovietvraag te lezen (blijkbaar was het antwoord op mijn eerste vraag zo lang en voldoend dat er geen uitleg nodig was bij mijn Sovietvraag). Hierin had ik dus onder andere enthousiast Дзига Вертов, Чесовек с киноаппаратом en Лев Кулешов verwerkt. Opnieuw veel geknik, ditmaal doorspekt met veel ‘prima’ en ‘ja prima’, tot plots de vraag ‘wat studeer je eigenlijk?’ kwam. Vol angst dat dit een vermomde bijvraag was besloot ik me, na een half jaar angstvallige vermomming in pollensok-land, te outen als burgerlijk ingenieur. Het ulterior motive van Hesling was echter goedbedoeld, want al snel kwam de tweede bijvraag ‘Ja ik zie dat je hier een aantal Russische tekens tussen hebt staan, hoe komt het dat je dat kan?’. Toen wist ik dat mijn opzet geslaagd was. Ik had indruk gemaakt. Ik besloot zijn indruk te beantwoorden met deelse eerlijkheid: ik heb een interesse in vreemde alfabetten meneer. Dat stuk van het indruk maken heb ik maar achterwege gelaten.
Dan ging hij verder met zijn goedkeurend geknik en ge-‘ja, prima’, tot hij op het einde was aangekomen, waar iets stond in de trand van ‘... Сергей Ейзенстейн (Sergei Eisenstein), die het Kuleshov-effect ten top dreef in zijn ideologische montage in Броненосещ Потёмкин (Pantserkruiser Potemkin).' Hierop schoot hij in de lach, en zei 'ja, omdat je het hier nu staan hebt, spreek het maar uit'. Een laatste test van mijn superieure kennis. Na guitig 'Bronenosets Potyomkin' te hebben gezegd, waarop Hesling glimlachte als een kind dat net een glimmende nieuwe knikker gekregen heeft.

[*]

Ik mocht gaan, Wilhelmus was tevreden. Ik ook trouwens, altijd fijn als je een prof aan het lachen kan brengen met niet-foutgerelateerde zaken. Maar goed, ik heb al vermeld dat ik mensen kon horen examen afleggen. Nu, dat heeft zo zijn charmes, zeker bij al die pollensokkers. Ik heb namelijk nog maar één universitair mondeling examen afgelegd van een vak in de humane wetenschappen, filosofie in mijn eerste kan, maar daar zat de prof apart in een lokaaltje en kon je dus niet volgen. Nu wel. En jongens toch, heb ik me geamuseerd.
Ik voelde me namelijk bij wijlen echt beland in een aflevering van de slimste mens ter wereld. Een van de jongedames kreeg een vraag over de Duitse expressionistische cinema. Haar antwoord ging ongeveer als volgt: 'Euh, ze werkten in studio's, hadden heel indrukwekkende decors, euh... op die decors schilderden ze ook hun schaduwen, euh... het ging over diepe, pessimistische thema's... het was dus een uiting van het expressionisme, euh... ... stop.' De stop is uiteraard een verzinsel van uw auteur, maar u kan er zich iets bij indenken. Ik kon er mij ook iets bij indenken, namelijk een rood-gele achtergrond en een aantal wazig gemaakte termen onder het kind haar gezicht. En uiteraard een *ping* geluidje op studio's, decors, schaduwen en pessimisme. Hesling lijkt zelfs een beetje op Erik Van Looy. Tenminste als je zijn baardje, kalendheid, restanten lang haar, bril en Hollands accent wegdenkt. Dan is de gelijkenis echt treffend.
En de communicatiewetenschappers maakten het steeds bonter en bonter. Het hoogtepunt van mijn dag in pollensokland was de ietwat oudere dame die een zin (tegen een prof, op een examen) begon met 'ik vroeg mij af' (het ging over een shot dat ze gezien had in een moderne film, en ze vroeg zich af of het een hommage was aan een cameratechniek van D.W. Griffith. Hesling keek bedenkelijk, vooral gezien het effect in de moderne film gecreëerd was door middel van een fysiek object en het bij Griffith om een cameratechniek ging.), en de jongedame die zowat elke zin begon met 'dan denk ik aan...'
U mag vooral niet denken dat ik seksistisch ben in mijn selectie van grappige momenten. In tegenstelling tot bij de burgies zitten daar namelijk meer meisjes dan jongens. In de tijdspanne dat ik examen heb gedaan heb ik daar 15 personen zien passeren, mezelf incluis, waarvan 2 jongens (mezelf niet incluis). En een van die twee was toch ook maar een bedenkelijk type, hij kwam een mondeling examen afleggen in short en teenslippers. Als ik mij niet vergis heeft zowat elke prof ons ooit gezegd 'ge moet voor mij niet per se in kostuum komen, maar strandkledij nu ook niet echt'. Wel, dat zeggen ze blijkbaar in pollensokland niet. Er moet een wet komen op fashion crimes zeg ik u.

Maar goed, ondertussen zijn we daar dus vanaf, en wordt het tijd voor twee open boek examens rechten. Meer bepaald Recht van de Intellectuële Eigendom en ICT-recht. Daar zit nog wel ergens een verdediging van een projectje tussen, maar dat komt wel in orde. En dan zit mijn universitaire examencarrière (no rhyme intended) er op. Dan nog die thesis in september (of januari...) en dan zijn we volledig klaar voor het rits. Ondertussen is mijn inschrijvingsformulier daarvoor trouwens opgestuurd, en zal ik wss één dezer dagen te horen krijgen welke titels ik als toelatingsproef zal moeten verfilmen. Enfin, een van die titels. I'll keep you posted!

жить - отваживаться - курьерский
Будьте Б

It's that time of the year again.

2008-06-07T13:53:00.003+02:00

We gaan iets afspreken, u en ik. Doorgaans, als het weer even lang geleden is dat ik nog eens een post heb geplaatst (zoals nu bijvoorbeeld), maak ik daar een intelligente toespeling op, waardoor u weet dat het mij spijt dat ik u zo lang in de kou heb laten staan. Laten we er bij deze van uitgaan dat u gewoon altijd weet dat het mij spijt, en dat ik in elke post na een lang interval impliciet mijn excuses aanbied. Ik kan immers niet eeuwig blijven creatieve excuses verzinnen.

Bij deze. Dan kan ik nu beginnen aan de eigenlijke post.

Zo'n 365 dagen geleden (dat is net geen jaar, gezien we in een schrikkeljaar zitten) plaatste ik hier een gedicht. Een gedicht met een aftelling als het ware, ik weet niet of u zich dat herinnert. Ik telde erin af naar mijn verjaardag, en beschreef u in detail de onmiddellijke effecten van dat moment.

Ondertussen is het weer bijna zover, en op het moment dat ik deze zin schrijf heb ik nog exact tien uur, 2 minuten en 15 seconden te gaan voor ik 22 word. (We ronden af, eigenlijk is het om 10u15, maar ik ben niet kieskeurig over het precieze moment waarop ik verjaar. Ik vier het al jaren van middernacht tot middernacht, en daar ga ik dit jaar niet mee stoppen.) Maar de spanning is ondertussen wel een beetje van het hele verjaar-gebeuren af.

Er valt namelijk niets nuttig meer uit te halen. Al mijn privileges zijn behaald, en ruimschoots benut. Ik mag al zes jaar officieel sex hebben (een van de ruimst benutte rechten totnogtoe), ik mag al vier jaar met de auto rijden (ook al vaak gebruikt, vooral op momenten dat ik zin heb in een ijsje) en stemmen (iets minder vaak gebruikt, maar wel elke keer goed benut), en ik mag al 365 dagen alcohol drinken én aan de toog zitten in alle staten van de VS (hoewel dat voor de Californiërs niet altijd even duidelijk is gezien ze daar 8/6/1986 lezen als 6 augustus, zeer vervelend als je op 5 augustus aan de toog wil gaan zitten in een bar genaamd bikini girls, anyway, privilege 2 keer gebruikt). Ik mag overigens ook vanaf die dag in de Kamer zetelen, een recht waar ik totnogtoe geen gebruik van heb gemaakt. Misschien binnen een paar jaar.

Maar vanaf nu valt er dus niets meer uit te halen. Ja, binnen 13 jaar zou ik president kunnen worden van de VS, moest ik daar geboren zijn. Maar dat ben ik niet, dus pfoeh. Neen, vanaf nu gaat het eerder bergaf. Binnen drie jaar verlies ik al mijn jongerenrechten. Geen Go-pass meer, geen gratis toegang tot Parijse musea, ... Dan moet ik écht volwassen worden. Een gruwelijk vooruitzicht.

En ondertussen blijft die aarde maar verder rond de zon draaien. Met uw nederige blogger er ergens op. Ondertussen heb ik het al 22 keer gezien, ook dat ken ik ondertussen wel: lente, zomer, herfst, winter, lente, ... (telkens in meerdere of mindere mate uitgesproken), en zo gaat het maar door. En uw nederige blogger blijft daar maar ergens tussen lopen, op dat kleine ronde planeetje, dat ook zal blijven draaien zonder die blogger.

En toch. Zou die wereld hetzelfde zijn zonder dat ene nederige persoontje dat het grootste deel van zijn dagen een klein stipje op het noordelijk halfrond ergens in het uiterste westen van Europa is? Voor het grootste deel van de mensheid waarschijnlijk wel. Enfin, vooralsnog dan toch, daar brengen we nog wel ooit verandering in. Maar stel u eens voor hoe anders ùw leven zou zijn zonder die blogger.

Dat is dan waar we trots op zijn. Dat is waar die 22 jaar (excuus, 21 jaar, 365 dagen, 3 uur en 57 minuten) goed voor zijn geweest. En dat is waarom u mij nog steeds binnen luttele uren enorm zal verblijden met uw verjaardagswensen en, facultatief, uw cadeaus. Maar vooral met uw immer wederkerend vertoon van affectie voor uw blogger, dat kleine puntje op zijn planeet, die tot in der eeuwigheid gelinkt is met honderden andere, even kleine, maar even onmisbare puntjes.

Ik zie jullie ook graag ;)

Redefining sentimentality.

Since 1986.

Be The B

Deze blogpost verdient een kleine voetnoot. Het zijn namelijk examens, en daar wordt een mens al eens sentimenteel van. Vooral als een mens zijn verjaardag daar ook nog in valt, een probleem waar ik reeds jaren last van heb. Niet te veel op letten dus ;)

Lezersbrief 't Pallieterke

2008-05-03T14:36:00.002+02:00

Beste lezer,

yours truly is er nog eens in geslaagd zijn mening wereldkundig te maken: er is een lezersbrief die ik enkele weken geleden gestuurd heb naar 't Pallieterke gepubliceerd, inclusief antwoord van de aangevallen redacteur. Altijd fijn als die mensen antwoorden, maar helaas is het antwoord dat ik hem had gestuurd niet opgenomen. Daarom krijgt u hier de volledige publicatie van woord, wederwoord en wederwederwoord.

De originele lezersbrief

Beste Pallieter, doorgaans erger ik mij bij het lezen van uw, overigens gemiddeld genomen zeer entertainende, blad blauw aan de vaak ongefundeerde, door lege demagogiek geïnspireerde reacties van uw lezers. In enkele eigen lezersbrieven heb ik hier dan ook reeds op gereageerd. Het spijt mij daarom ten zeerste dat het bij deze een van uw eigen redactieleden is die uw blad, zichzelf en vooral ons als lezers onrecht aandoet. In het artikel van Jan Neckers over de - inderdaad jammerlijke - dood van Charlton Heston schrijft de man over de ongeziene grootheid van het epos 'De Tien Geboden' (op het gebruik van die titel kom ik straks nog terug). Groots was de film zeer zeker, maar meneer Neckers kent duidelijk niet te veel van filmgeschiedenis: het in 1939 gefilmde Gone With the Wind was minstens even groot opgezet, bevatte ongeveer evenveel figuranten als The Ten Commandments, etc. Bovendien was haast dezelfde monumentaliteit reeds in D.W. Griffith's 'Birth of a Nation' uit 1915 én Intolerance uit 1916. Maar dat is veruit de kleinste fout die meneer Neckers in dit artikel maakt, want ieder beetje filmkenner moet uiteraard toegeven dat The Ten Commandments inderdaad een mijlpaal uit de geschiedenis is. Het is in diverse naamgevingen dat er het felst uit de bocht wordt gegaan: heel wat films worden om onduidelijke redenen een Nederlandstalige titel toegedicht ('De Apenplaneet', 'De Omega Man', ...). Films dienen aangeduid te worden in hun oorspronkelijke taal, tenzij de titel geschreven is in een schrift dat het moeilijk maakt om dit te doen (dan denk ik aan dronenosjets potemkin (pantserkruiser potemkin), shichinin no samurai (the seven samurai), etc.). Toon voor de rest het respect voor de filmmakers en het intellect van uw publiek door films met hun oorspronkelijke titel aan te duiden. Anders moeten we het maar meteen ook over The Alzheimer Case, Everybody Famous en Character gaan hebben. Verderop in het artikel heeft Neckers het over de film 'The Gladiator'. Ik ga ervan uit dat hij hiermee de film 'Gladiator' bedoelt, waar dus inderdaad geen 'The' in te bespeuren is. Mooie poging tot gebruik van de oorspronkelijke titel echter. Op het einde van het artikel legt Neckers correct uit dat de Amerikaanse wapenlobby de N(ational) R(ifle) A(ssociation) is, maar refereert voor de rest van het artikel aan de NAR. Ook hier vraag ik me af of dit een misplaatste poging tot vernederlandsing is, of een zesmaal herhaalde typfout. Het grote probleem is echter een onderschatting van de politieke fouten van Charlton Heston. Hij was een groot acteur maar weigerde zijn verontschuldigingen aan te bieden nadat hij op een school waar zonet een jong kind was doodgeschoten ging pleiten voor meer wapenbezit. Hij was notoir homofoob: in Ben-Hur (nog een misspelde filmtitel) hing er een zekere seksuele spanning tussen het personage van Heston en Messala, zijn jeugdvriend gespeeld door Stephen Boyd. Heston kwam hiertegen in opstand, zodat het gros van de uitdieping van de relatie tussen die twee personages van Boyd moest komen. Hier is Heston's houding dus niet alleen als mens maar tevens als acteur dubieus; stel u voor dat Anthony Hopkins uit morele overwegingen weigerde Hannibal Lecter als kannibaal neer te zetten... Dus ja, Charlton Heston was een groot acteur, maar laten we hem niet overglorifiëren: hij was een man die ook zeker zijn fouten had. Maar uiteraard over de doden niets dan goeds.

Het wederwoord, doorspekt met mijn commentaren (schuingedrukt)

Beste meneer Neckers,

het doet mij plezier dat u een van de zeer weinigen bent die zijn lezers en hun brieven serieus genoeg neemt om hen van antwoorden te voorzien. U vergeeft mij ongetwijfeld dat ik u dan mijn wederwoord schenk.
mijnheer verhaegen,

met plezier heb ik uw boze brief gelezen.

Ach kom, zo boos wassie toch niet...

1. Ja; ik ken Grifftith's 'Geboorte van een natie' en ik heb 'Gejaagd door de wind' nog zelf gedraaid enz enz maar daar gaat het niet om in mijn stukje.

De kans leek me eerlijk gezegd klein dat u deze films niet zou kennen, maar het ging me ook om de vergelijking.

Ik heb duidelijk geschreven dat ik (en NRC-columnist Frits Abrahams) zo onder de indruk waren van 'De tien geboden' omdat wij kinderen waren toen deze film verscheen. Ik geloof graag dat in 'Gejaagd door de wind' evenveel figuranten rondstruinden en misschien waren twaalfjarigen toendertijd ook onder de indruk maar ik was het niet want ik bestond nog niet. En wat nu uw belangrijkste oprisping betreft: mijn nederlandse titels. Iedere flm had indertijd een Nederlandse titel. Op de affiches stond dwars in grote letters de ..Franse titel en onderaan in een afzonderlijk strookje de Nederlandstalige titel. Ik heb jarenlang een vriend geholpen die de uitbater was van cine Rio in Kontich en daar draaiden we De Apenplaneet en niet 'Planet of the Apes', enz; al was het maar omdat tot in de jaren zeventig zeer weinig mensen Engels kenden. Gezien ik dus jeugdherinneringen ophaal, gebruik ik de Nederlandstalige titels die indertijd iedereen kende. En ik vind het inderdaad leuk om Engelstaligen een koekje van eigen deeg te geven want zij zullen wel degelijk over The Alzheimer Case spreken.--

Daar ben ik mij ook volledig van bewust, dat het destijds zo gebeurde. Maar dat wil niet zeggen dat ik dat niet jammer mag vinden. Ik erger me dood als ik een Franse dvd-winkel binnenstap, en daar haast films als The Horse Whisperer oversla omdat ik enkel l'homme qui murmurait à l'oreille des chevaux zie staan. Eveneens erger ik me dood als ik na de bekendmaking van de oscarnominaties een half uur moet zoeken naar originele titels voordat ik weet welke films nu eigenlijk genomineerd zijn. Zoals destijds met Everybody Famous en moest The Alzheimer Case genomineerd geweest zijn was die inderdaad ook vertaald. Maar nogmaals, het is iets waartegen ik zeker in opstand kom, u zal mij bijvoorbeeld nooit horen spreken over het zevende zegel van Bergman, maar wel over Det Sjunde Inseglet. Nooit over the seven samurai van Kurosawa, wel over shichinin no samurai. Een wereldburger kijkt wereldfilms in wereldtalen.

[Jan Neckers] 2. Acteurs kunnen alleen 'goed' of 'slecht' of 'middelmatig' acteren en of ze nou politiek 'fout' zijn of 'dubieus' doet niets terzake. Daar rekent men een acteur niet of af ; alleen politiekcorrecten hanteren zulke normen en 't Pallieterke is per definitie niet politiekcorrect.

En dat is wat we allemaal appreciëren aan 't Pallieterke.

Overigens vraag ik me af waar u uw mosterd over die zoon van Hur-toestanden hebt gehaald.

Gore Vidal heeft dit jaren na datum bij een aantal verschillende gelegenheden gezegd, u mag het nalezen met referenties op http://en.wikipedia.org/wiki/Ben-Hur_%281959_film%29#Purported_homosexual_subtext.

Ik heb bijna 50 jaar geleden niemand gekend die in de scene Judah-Messala homofiele ondertonen zag. Mannen die elkaar kusten zoals we soms bij de RTBF zagen; mannen die gearmd rondliepen zoals in sommige documentaires uit Italië; ja daar stelden we ons een vraagje over maar die twee gekruiste armen van Judah-Messalah deden we zelf. We gaven ook elkaar een sneetje in de arm en drukten onze bebloede armpjes tegen elkaar maar daar zag niemand iets homo-erotisch in.

Uiteraard niet. Temeer omdat Vidal dus - zoals ik reeds zei - worstelde met Hestons homofobie en dit aspect van het verhaal onmogelijk kon aanbrengen. Vidal heeft de regisseur echter wel gevraagd om Boyd (Messalah) te instruëren er deze subtekst in te leggen. Wat uw andere voorbeelden betreft: natuurlijk zijn er zo tal van voorbeelden van vriendschap zonder homo-romantische of homo-erotische ondertoon. Maar dat wil niet zeggen dat er geen voorbeelden mét zijn.

Er zit dus niets homofiels in die Hur-film temeer omdat Gore Vidal in tempore non suspecto heeft verklaard dat hij Hestons homo-afkeer kende en dus niets homo-vriendelijk kon of wou schrijven want de acteur had het niet genomen. En hij niet alleen want in alle VS-Staten en in het VK was homofilie indertijd een misdaad.

Zie opnieuw de referentie. En het misdaad-argument houdt geen steek: kannibalisme is ook een misdaad, maar dat heeft Silence of the Lambs niet tegengehouden.

En in tegenstelling tot wat u denkt probeert iedere acteur een scenario naar zijn of haar hand te zetten. Dat gebeurt bij 'De Kampioenen' en dat gebeurde zeker in Hollywood 3.

Er is een groot verschil tussen een script proberen naar de hand te zetten en omwille van persoonlijke/geloofsovertuigingen weigeren bepaalde aspecten van een personage uit te werken. En ik hoop van harte dat u de vergelijking tussen Heston en De Kampioenen niet te ver wil doordrijven, dat heeft de arme man ook niet verdiend.

En met die NAR hebt u gelijk. Dat moet dus de bekende Freudiaanse verschrijving zijn.

Dat hoopte ik.

De groeten in Herenthout. Lang geleden dat we er geregeld bij Stan broodjes kochten.

Hartelijk bedankt, al heb ik geen idee wie Stan is... de vloek van de jeugd ongetwijfeld...

BV

Responding to idiocy. Since 1986.
Be The B

Facebook: de grote evaluatie en "The Latest News from the Exciting World of bComputer Graphics"

2008-04-18T16:47:00.003+02:00

Ondertussen heb ik reeds zo'n drie weken een facebook account, en is het tijd voor de grote evaluatie.

Oké, het concept heeft zijn charmes. Het is tof om er mensen te leren kennen, mekaars prikbord volkladden is leuk, en er staan genoeg belachelijke foto's van bekende mensen op om u uren de slappe lach te doen krijgen. Er zijn wel een aantal toffe applicaties, met name de neverending movie quiz, hoewel die (althans in safari, nog geen andere browsers geprobeerd) toch een aantal glitches vertoond.
Al deze dingen zijn argumenten die me ooit aangehaald zijn om een facebook account aan te maken. En dat is allemaal goed en wel. Maar niemand heeft mij hét voordeel aan facebook verteld: je vindt mensen terug die je vermoedde nooit meer terug te zien. Zo heb ik vorig jaar op SIGGRAPH een boel mensen leren kennen wiens adreskaartje ik gekregen had, maar - u kent mij - ik ben ondertussen die adreskaartjes kwijtgespeeld. Serieus probleem, want daar waren toffe mensen bij. Wat blijkt: er is een SIGGRAPH 2007 groep op facebook, waar ik toch een aantal mensen heb teruggevonden. Meer over SIGGRAPH verderop trouwens.
Voor de rest biedt facebook eerder een aantal nadelen. Het grootste nadeel dat ik totnogtoe heb ondervonden is dat mijn fans nu een nieuwe manier hebben om mij te porren om nieuwe blogposts te schrijven. Een gevaarlijk precedent. Dit zal mij bij elke nieuwe account voor eender wat dat ik aanmaak twee keer doen nadenken alvorens ik effectief een account aanmaak. De dag dat ik op mijn www.HotSMSlavesLookingForMasters.com profiel een vraag krijg om dringend een nieuwe blogpost te schrijven, koop ik een eersteklas ticket naar Antarctica, om daar te gaan hopen dat pinguins geen blogs lezen.
Een ander nadeel is dat je niet alleen voor blogupdates, maar gewoon algeheel constant langs alle kanten gepord wordt. Zo ben ik al gevraagd voor races, spelletjes met ratten, virtuële bloembolverplantingen, en het ongezouten uitschelden van mijn vrienden (uiteraard ook virtueel). Nu heb ik tegen geen van die dingen iets per se, maar als je er zo 5 op een dag krijgt is het er toch wel wat over, en staat je homepage op den duur vol met overtollige dingen. Maar je durft niet zo goed weigeren om geen mensen voor de borst te stoten. Daarom weiger ik nu tegenwoordig zowat al die applicaties.

Maar goed, tijd om u nog eens over wat andere dingen in mijn leven op de hoogte te stellen. Het belangrijkste is dat ik opnieuw naar SIGGRAPH mag, de computer graphics beurs die dit jaar van 11-16 augustus in Los Angeles loopt. In concreto wil dat zeggen dat ik ofwel van zowat half juli in de VS ga zitten, ofwel tot zowat eind augustus.
Normaalgezien zouden we zeker nà SIGGRAPH in de VS gebleven zijn, edoch mijn thesis is tweede zit, met deadline op 21 augustus. Dus heb ik nu twee alternatieven: ofwel leg ik mijn eigenlijke thesisdeadline op 8 augustus, en blijf ik gewoon na mijn SIGGRAPH verblijf in de VS, ofwel ga ik voor SIGGRAPH en heb ik nog vijf dagen serieuze stress te gaan als ik terugkom. Ik zou ook gewoon énkel naar SIGGRAPH kunnen gaan, maar dat is uiteraard de minst aangename optie.
Een ander probleem is wel dat ik geen housing heb gekregen voor tijdens mijn werk op de conventie. Ik moet dus nog een extra motelverblijf vastleggen, wat toch al gauw op 300 euro extra komt. Uiteraard verre van ideaal, maar het zij zo. Het is nog wel mogelijk dat ik alsnog housing krijg, dat laat men mij nog weten.

Goed, bij deze rond ik deze nieuwe blogpost af, en zeg ik u: tot de volgende!

Reculturing the USA. Since 1986.
Be The B

Facebook en iPhone

2008-03-29T16:56:00.004+01:00

Ik heb in mijn leven reeds vele coole dingen gedaan. Dat is dan ook de reden dat u allen als grote fans van dit blog aan mijn voeten ligt, en zo hevig meedoet aan de Be The B-beweging. Edoch, zonet heb ik een van de minst coole dingen uit mijn leven gedaan. Dat gebeurt ook al eens, dat ik niet-coole dingen doe. Toegegeven een pak minder vaak dan dat ik coole dingen doe, maar hey, ik ben ook maar een mens. Een coole mens, uiteraard, maar niettemin een mens.

U voelt het al aankomen. Ik heb een facebook account geopend. Tja, wat doen we daaraan. Velen onder u zullen nu denken dat ik eindelijk gezwicht ben voor de druk die jullie al eeuwen uitoefenen op mij. Niets is echter minder waar. De werkelijkheid is dat ik sinds donderdag de trotse bezitter ben van een iPhone. En Facebook heeft een speciale, iets coolere site voor die enorm coole iPhone. Maar om van die coolere site gebruik te maken heb je natuurlijk nog steeds een Facebook account nodig, dus heb ik bij deze een Facebook account. U kan me vinden onder Ben Verhaegen. Ik raad u dat af, want Facebook is niet cool, maar goed.

Wat die iPhone betreft, dat was nog geen sinecure. Ik heb hem op 2 maart jl. gekocht op een kleine familie-internetzaak die, geloof ik, ebay.com heet. Tof klein siteje, maar dat doet nu niet terzake. De verkoper in kwestie had mijn iPhone verzonden op 6 maart, wat wil zeggen dattie tegen 18 maart ten laatste hier moest zijn. En dat was niet het geval. Nog vele dagen issie weggebleven, en ik had al een verzoek tot tracking ingediend bij de post, toen ik eergisteren een brief kreeg. Ik dacht 'zo dun is die iPhone nu ook weer niet, laat ik de enveloppe maar eens openen om te zien wat er in zit.' En zo gezegd, zo gedaan.

Toen ik de brief opende, bleek er een brief in te zitten. Een brief waar opstond dat mijn iPhone was tegengehouden door de douane, en dat ik invoerrechten en BTW diende te betalen. Bovendien was mijn iPhone niet correct aangegeven, waardoor ik tevens een boete diende te betalen van 10x BTW plus 4x invoerrechten. Omdat er echter wel vaker problemen opduiken met postcolli's hadden ze besloten om mijn boete te versoepelen tot 2x invoerrechten + 50% van de BTW. Dat bleek neer te komen op 289 euro.

Omdat ik uiteraard niet nog eens een week wilde wachten tot de Post dit alles in orde had gebracht, besloot ik naar de douanepost te trekken. Met de auto is dit zo'n 47 minuutjes rijden, dus vermoedde ik dat dat ook met het openbaar vervoer wel zou meevallen. Niets was minder waar, na 2 uur was ik aangekomen op Brussel-Nationaal-Luchthaven. En toen moest ik nog op de cargo-afdeling zien te geraken. Gelukkig werd ik opgepikt door een sexy buschauffeuse die een keer in de piercingwinkel gevallen bleek te zijn, die me - gratis op de koop toe - naar BRUCARGO bracht.

'Mooi, we zijn er,' denkt een mens dan. Tot blijkt dat die douanepost daar niet aangegeven is. En dat zelfs de mensen van de post hem niet weten zijn. Gelukkig had ik al de hele dag telefonisch (dus niet via mijn iPhone, maar via mijn oude krellige QTek-PDA) contact gehouden met Anita, mijn vriendelijke douanière die me zodadelijk de 289 euro zou aftroggelen. Zij kon me dan uiteindelijk een kwartiertje later toch naar haar gebouw gidsen. Ze was zelfs al zo vriendelijk geweest mijn postpakket daar te krijgen zodat ik de postbeamte niet zou missen wegens te laat door openbaar vervoer.

Toen ik haar kantoor binnenstapte keek ik uiteraard glunderend naar mijn postpakket, binnen hetwelk zich een heerlijke iPhone bevond die op mij zat te wachten om bepoteld te worden. En toen zag ik het label, waar opstond... $500. De waarde was dus wel degelijk correct aangegeven, wat ik natuurlijk meteen meldde aan onze lieftallige Anita. Ze zei 'hemeltje, dat is waar' (niet in precies die woorden, maar ik vond dat het Jommeke-gehalte van dit verhaal dringend de hoogte in moest), en besloot prompt mijn boete te laten vallen. En zo moest ik dan "slechts" 141 euro betalen, en was mijn dag, dankzij onze allerliefste Anita, toch nog goed, en kon ik op weg naar huis reeds veel spelen met mijn gloednieuwe mooie iPhone.

Waarop dus ook Facebook cooler is dan normaal.

Vandaar de Facebook account. Omwille van de iPhone. Niet omwille van mijn vrienden.

Grtz,

Redefining coolness. Since 1986.

Be The B

Fit. Nah.

2008-03-28T22:58:00.005+01:00

Bon ja, het is weer effe geleden. Ik geef dat grif toe. Ook een en ander aan de hand gehad, thesis die niet zo vlot loopt enzo, revue waar veel werk in kruipt, maar stilaan kom ik terug. Naar goeie gewoonte start ik zo'n periode van heropbouw na lange afwezigheid met een placeholderken: een post die eigenlijk niet speciaal voor hier geschreven is, maar waar u toch weer effe zoet bent tot ik een van de dagen erna iets deftig uit mijn mouw schud.

Vandaag ga ik met mijn placeholder de controversiële toer op. Geert Wilders (voor wie het allemaal niet gevolgd heeft, een Nederlands politicus) heeft gisterenavond zijn film Fitna, een kritiek op de koran en moslimfundamentalisme, online gezet. Vandaag is daar enorm veel reactie op gekomen, hebben Wilders en zijn provider bedreigingen ontvangen, heeft de Nederlandse regering zich in allerlei diplomatieke bochten moeten wringen die erg doen denken aan de Deense cartoons enige tijd geleden, en is de film alweer offline. Uw blogger heeft hem gezien, en kan u zeggen dat het allemaal zo erg nog niet is.

Waar de Deense cartoons effectief beledigend konden zijn (er was er eentje die Mohammed als hond (een onrein dier voor moslims) afbeeldde), is Fitna niet meer dan een aaneenschakeling van nieuwsbeelden, koranverzen, en krantenkoppen over de islam, en meerbepaald uiteraard de minder fraaie kant van de islam (opgehangen homo's, oproepen tot steniging, fatwa's, dood aan joden, en zulks wel meer). De enige subjectiviteit die in de film zit is de selectie van de beelden, en in vijf narratieve regels op het einde van de film waarin gezegd wordt dat de islam een gevaar vormt en net als het nazisme en het communisme gestopt dient te worden. Een mening waar ik me bij aansluit, en die ik, zoals u allicht weet, uitbreid naar alle religies.

Wil dat zeggen dat ik alle religies bronnen van kwaad vind? Wel, ja en neen. In elke religie zijn er uiteraard de gematigden, die geen vlieg kwaad doen. Iedereen hier heeft wel een Jos en José om de hoek die uiterst brave mensen zijn, devote christenen die elke week in de kerk zitten, en ne keer voor u bidden als ge een been breekt. Het soort mensen dat nog sterkte kan putten uit een geloof, en dat op zichzelf beleeft. Dat vind ik hooguit jammer en een verspilling van de kritische denkcapaciteit, maar Jos en José zijn nu eenmaal brave mensen.

Erger is dat ook elke religie zijn uitersten heeft. Radicale moslims kennen we allemaal, het ligt aan de radicale christenen dat de Amerikanen het Israëli-Palestijns conflict zo blijven voeden (er moeten joden in Israël zijn opdat Jezus kan terugkeren), wetenschap wordt de deur uitgegooid in Amerikaanse scholen die door evangelische christenen worden opgelegd het creationisme te onderwijzen, homohaat wordt in stand gehouden door zowat elke religie op boeddhisme na (en zelfs die zijn er niet zooo happig op), en er zijn genoeg oorlogen te noemen die ofwel tegen de joden zijn gericht of door joden zijn veroorzaakt. Dan zijn we een pak beter af zonder religie, als u het mij vraagt.

Maar dit ging een placeholder worden, en is ondertussen aan het uitgroeien tot een ware blogpost. Dat mag natuurlijk niet. Wat ik hier eigenlijk ging plaatsen, is een reactie van mezelf op een reactie op Fitna, die te lezen was op www.standaard.be. U krijgt eerst de reactie van de man in kwestie te lezen, en dan mijn reactie op de zijne. U kan dan op de mijne reageren via het bekende procédé.

Reactie van Tony Van Acker:
Ik zie geen verschil tussen ENERZIJDS Bush in Irak en Israël tegen Palestijnen en islamofobie en ANDERZIJDS Al Quaida in New York, Spanje en Londen. Bekijk het AANTAL SLACHTOFFERS. Bij die westerse waarden heb ik zeer zware bedenkingen. 99% van de islamvolgers zijn voor een zeer aanvaardbare islam. 1% is voor terrorisme. De onaanvaardbare BLUNDER van Geert Wilders is dat 1% uit te smeren tot 100%. Men zou zo ook kunnen zeggen dat de westeuropeanen een gevaar zijn voor de wereld want ze ontduiken belastingen...

Reactie van uw blogger:
Er is wel degelijk een verschil: de Irak-oorlog komt van bovenuit, het is een initiatief van een regering, een minderheid die slecht bezig is en hiervoor kan worden afgestraft bij democratische verkiezingen. Moslim-fundamentalisme en hiermee gepaard gaand terrorisme komt van beneden uit, van het volk en is daarmee an sich van een kwadere aard: het is een volk dat zich tegen een ander volk keert.
Uiteraard denken niet alle moslims zo, dat weet elk weldenkend mens. Maar ook niet alle Duitsers waren tegen de joden in 1935, en we weten hoe dat is uitgedraaid. Het gaat hem hier om het inherent gevaar aan een aantal - en dat aantal zou wel eens groter kunnen zijn dan u en ik denken - onruststokers die haat prediken ten opzichte van de wereld waarin zij komen leven. Als wij als groep Vlamingen emigreren naar Saudi-Arabië en daar gaan preken dat de Islam een schandelijke godsdienst is, krijgen we de internationale gemeenschap op ons dak. Moslims die hier komen verkondigen dat homo's de doodstraf verdienen moeten we aanvaarden. Is dat niet een beetje gek?
Wat Fitna zelf betreft, vind ik het hele gebeuren toch wel zwaar overroepen. Zoals te verwachten was zijn de reacties van moslims overal, en de linkse kant van Vlaanderen en Nederland zwaar overdreven. Het enige dat Wilders te verwijten valt is een gebrek aan nuance. Maar het feit dat hij de koran aanvalt op gefundeerde wijze - met historische beelden, effectieve koranverzen en krantenartikels, alles mét bronvermelding - neemt enig recht op kritiek van onwaarheid weg. Als u een Amerikaan Fahrenheit 9/11 toont, krijgt u ook geen doodstraf over u uitgesproken, dan zal de persoon in kwestie zich hoogstens verdedigen (als het een Republikein is) of in een verontschuldigend snikken uitbarsten (als het een Democraat is).
Dàt zou de gepaste reactie zijn van de moslimwereld: 'Mea culpa, we weten dat er gigantische rotte appels in onze rangen zitten die ons geloof gebruiken voor verschrikkelijke acties, en onze grootste wens is met u strijden naar een wereld waarin we allemaal deftig kunnen samenleven, zonder haat voor mekaar en zonder angst.' In de plaats daarvan reageert men met geweld, op een wijze die enkel de film van Wilders bevestigt: dreigingen aan het adres van Wilders, de web provider die de film hostete, en de Nederlandse regering.
Dus ja, Wilders heeft (deels) gelijk in zijn film, en heeft het bewezen ook.

P.S. Het spreekt tegen u als u uw mening kracht moet bijzetten door het gebruik van HOOFDLETTERS. Het getuigt van weinig respect voor de netiquette, en nog minder voor de lezers van uw post. Laat ons het beschaafd houden, en niet beginnen schreeuwen. Als uw mening volume nodig heeft om gehoord te worden, is het misschien niet de beste mening.

Bon, bij deze heeft u dus onverwacht toch een deftige post (waarmee ik een post van een deftige lengte bedoel, over de deftigheid van de post oordeelt u zelf) gekregen. Ik zou zo zeggen laat de reacties en de fatwa's maar komen.

P.S. moesten er moslims zijn die na het lezen van deze post een fatwa over mij willen uitspreken: ik ben ook nog homo.
P.P.S. moest ik het woord fatwa fout gespeld hebben, aarzel niet om daarvoor een fatwa over mij uit te spreken.

God - Allah - Jahweh
are being the B
(especially Buddah)

† Heath Ledger

2008-01-22T23:43:00.000+01:00

Even een korte in memoriam voor Heath Ledger. De acteur, genomineerd voor een oscar voor beste acteur in 2005, is vandaag overleden, naar alle waarschijnlijkheid aan een overdosis. Wij (de filmfans) zullen hem herinneren voor uitstekende vertolkingen in films als Brokeback Mountain, The Patriot, en 10 Things I Hate About You. Hij was een goed acteur, en holebi-icoon na zijn rol in Brokeback Mountain. Hij zag er goed uit, en kon nog goed acteren ook.

Heath, het ga je goed jongeman.

"I wish I knew how to quit you."

De Awards - 2008 (3)

2008-01-22T14:54:00.000+01:00

En het is zover, de oscarnominaties zijn bekend! En naar ondertussen echt wel aloude gewoonte krijgt u hier de beste analyse!

Vooreerst toch dit voor ons belangrijke nieuws: hoewel we al lang wisten dat Ben X niet genomineerd ging zijn (en de rest van de genomineerden voor buitenlandse film sowieso kak ging zijn) hebben we toch een Vlaamse nominatie: Tanghi Argentini, voor Best Live Action Short Film. Een dikke proficiat aan Guy Thys en de hele cast!
De grote kanshebbers zijn No Country for Old Men, There Will Be Blood en Atonement, met respectievelijk 8, 8 en 7 nominaties
Genomineerden voor Beste Film zijn Atonement, Juno (dat is toch een beetje een verrassing, niet echt zo'n award-kanon totnogtoe), Michael Clayton, No Country for Old Men en There Will Be Blood. Deze films zijn ook allemaal genomineerd voor beste regie, buiten Atonement, deze is vervangen door Le Scaphandre et le Papillon. Als Atonement beste film zou winnen is het van 1989 (Driving Miss Daisy) geleden dat er nog eens een film dé oscar wint zonder genomineerd te zijn voor regie.
Grote verrassing is ook het aantal nominaties van Ratatouille. Een oscar voor beste animatiefilm zat er voor de laatste pixar-prent al van mijlenver aan te komen, maar daarenboven heeft de film ook nominaties voor muziek (originele soundtrack), sound editing, sound mixing, én beste originele script.
Persepolis, een prachtfilm die helaas niet door de buitenlandse film-brolselectie is geraakt, is wél genomineerd voor beste animatiefilm. The Simpsons Movie (die voor zowel de BAFTA als de Golden Globe voor animatiefilm genomineerd was), is er dit keer niet bij. Het laatste nieuwe pinguin-epos 'Surf's Up' haalde het wel. The Academy heeft iets met pinguins: in 2006 won 'Le Marche de l'empereur' (March of the Penguins) beste documentaire, vorig jaar ging 'Happy Feet' aan het waggelen met de oscar voor beste animatiefilm. Hopelijk zijn de ratten dit jaar de pinguins alsnog voor.
Als u gisteren mijn Razzie-post gelezen heeft, dan weet u dat zowel Pirates of the Carribean als Norbit daar nominaties hebben gekregen. Wel, die twee films zijn ook genomineerd voor oscars. PotC kreeg twee nods in de categorieën make-up en speciale effecten, Norbit moest het stellen met enkel make-up.
Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street doet het hier lichtjes beter dan bij de BAFTA's: ook hier weer een magere kostuumnominatie, maar toch al een iets prestigieuzere nominatie met Art Direction (dat is de manier waarop alles in scène gezet wordt, en hoe de sfeer wordt overgebracht), en al helemaal prestige voor Johnny Depp, die een nominatie voor beste acteur in de wacht kon slepen.
Hairspray is dan weer minder goed vertegenwoordigd dan in the UK: geen enkele nominatie voor het haarspektakel met John Travolta.
Opvallend is ook de mate van (over)compensatie die hier heerst voor het misbaksel dat de Foreign Language Film lijst is geworden: drie in die categorie niet-genomineerde maar ijzersterke (althans, dat schijnt toch zo te zijn) films uit Frankrijk, Persepolis, Le Scaphandre et le Papillon, en La Môme zijn in totaal toch goed voor 8 oscarnominaties.
The Golden Compass, de slechtste film die ik heb mogen aanschouwen in de bioscoop vorig jaar, en Transformers, een film die razend slechte reviews kreeg in zowat elk magazine maar waar iedereen op Siggraph dol van was, hebben allebei ook oscarnominaties gekregen, 2 en 3 resp. Het gaat (gelukkig) wel om eerder technische categorieën als make-up, visuële effecten en geluid.
Ten slotte nog dit: in de categorie Beste Muziek: origineel nummer is Enchanted genomineerd... voor drie verschillende nummers. Het doet een beetje denken aan Dreamgirls vorig jaar, dat vehikel was ook drie keer genomineerd in die categorie. Het verschil is wel dat Enchanted een goede film met goede nummers was.

Zo, ik denk dat dit voorlopig wel kan tellen voor deze analyse. De volgende halte in mijn award-coverage is een pak minder prestigieus: op 26 januari worden de Wel Jong Niet Hetero Forum Movie Awards, waarschijnlijk de minst glamoureuze prijzen ter wereld, bekend gemaakt. Waarom zal ik ze dan toch coveren? Omdat ik er stemrecht in heb gehad. En omdat er sommige echt superfabuleuze categorieën bij zaten (zoals Hottest Male Performance ;))

Tot de volgende!

And the nominees for best blog-related picture are:

bTonement

Michael Blogton

No Blog for Old Men

The Blog Ultimatum*

There will bBlog

-------------

Be The B

*Het is onmogelijk een goeie pun te vinden op Juno. Te weinig letters.

De Awards - 2008 (2)

2008-01-21T18:41:00.000+01:00

Het is zoals u weet weer hoogseizoen voor uw meest vermaarde blogger. Niet alleen vliegen de award-shows ons weer om de oren, maar volgende zondag gaat ook nog eens het Nationaal Feest van de Wansmaak met Bart Peeters (beter bekend als Eurosong) van start. Het belooft weer spetterend afgrijselijk te worden, te oordelen aan de hoeveelheden Idool-cloon-restafval en de aanwezigheid van niemand minder dan Betty, onder de bescheiden naam 'Femme Fatale' (persoonlijk vind ik dat ìk meer recht heb om die naam te gebruiken dan zij, maar soit, in haar geval zou ik gaan voor Ugly Betty, dan hebben zenders ineens een reden om die zalige reeks ook hier uit te zenden). Maar daar zijn we nog lang niet, eerst nog twee nominatierondes.

Vandaag zijn namelijk de razzie-nominaties bekend gemaakt, traditioneel een dag voor - zoals zij het zeggen - the nominations for the Annual Giving Out of the Naked Golden Men, de oscarnominaties. De razzies, of Golden Raspberries, zijn de tegenhangers van de Oscars. Ze bekronen de slechtste films, acteurs etc. van het jaar met een award die $4.97 waard is (naar analogie met een oscar die ook kan ingeruild worden voor $50000. En naar goede gewoonte overloop ik die nominaties even met u, met minstens evenveel schwoeng als ik vorige week de BAFTA's heb verslagen, en met evenveel bravoure als ik u morgen van de oscars op de hoogte zal stellen.

De films die het absoluut het slechtst (of best doen, naargelang hoe u het bekijkt) zijn 'I Know Who Killed Me', een vehikel met Lindsay Lohan, 'I Now Pronounce You Chuck & Larry', een vehikel met Adam Sandler over twee hetero's die een homohuwelijk aangaan voor het financieel voordeel, vooral erg realistisch in een Amerika waar presidentskandidaten het homohuwelijk gelijkstellen aan bestialiteiten (*), en Norbit, het nieuwste exploot van de toch aan lager wal geraakte Eddie Murphy.
Die Eddie Murphy is trouwens ook sinds vandaag de absolute recordhouder qua persoonlijke nominaties in één jaar: de man heeft maar liefst vijf nominaties op zijn naam: Worst Actor als Norbit in Norbit, Worst Supporting Actor als Mr. Wong in Norbit, Worst Supporting Actress als Rasputia in Norbit, beide delen van Worst Screen Couple in Norbit en Worst Screenplay voor... jawel, Norbit.
Andere opvallende genomineerden: Orlando Bloom voor 'Pirates of the Carrob-Bean: At Wit's End' (Worst Supporting Actor), Jon Voight voor de 4 films waarin de man heeft meegespeeld dit jaar (Worst Supportin Actor), Nicholas Cage voor Ghost Rider, National Treasure 2 en Next (Worst Actor), Carmen Electra voor Epic Movie (Worst Supporting Actress), Jessica Alba (de mooie dame uit Sin City) voor 3 films (Worst Actress én de helft van Worst Screen Couple, de grote Diane Keaton voor Because I Said So (Worst Actress), Lindsay Lohan voor twee verschillende rollen in I Know Who Killed Me (Worst Actress x2), Jim Carrey voor The Number 23 en Cuba Gooding, Jr. voor Daddy Day Camp (beiden Worst Actor).
De genomineerden voor slechtste film zijn: Bratz, Daddy Day Camp, I Know Who Killed Me, I Now Pronounce You Chuck & Larry, en Norbit. Die vier laatsten komen ook terug in de categorie slechtste regie én slechtste script. Waarschijnlijk omdat de razzie-commissie ervan uitging dat Bratz zonder regie of script is gemaakt. In de plaats van Bratz komt Epic Movie bij slechtste regie, en Captivity voor slechtste script.
Er is ook elk jaar een novelty categorie bij de Razzies. In het verleden was dat bijvoorbeeld 'Worst Excuse for an Actual Movie', dit jaar is het 'Worst Excuse for a Horror Movie'. De genomineerden daar zijn Aliens vs. Predator: Requiem, Captivity, Hannibal Rising, Hostel: Part II, en - een totale verrassing - I Know Who Killed Me.
Omdat Prequels en Sequels, Remakes en rip-offs doorgaans buiten categorie slecht zijn, hebben deze ook twee eigen categorieën gekregen. Bij de rip-offs vallen vooral Bratz, Epic Movie en opnieuw die vervloekte I Know Who Killed Me op, de pre- of sequels zijn allemaal wel vrij bekend: Alien vs. Predator: Requiem (vervolg op Alien vs. Predator en elke film in beide reeksen), Daddy Day Camp (vervolg op Daddy Day Care), Evan Almighty (vervolg op Bruce Almighty), Hannibal Rising (prequel op Red Dragon, de prequel op The Silence of the Lambs) en Hostel: Part II (als u zich afvraagt waarop dat een vervolg is, gaat u dan alstublieft een dvd van FC De Kampioenen bekijken).

Zo, morgen ben ik er weer, met dé analyse van dit award-seizoen: de oscarnominaties!

Tot dan beste lezertjes!

And the nominees for Best Blog 2008 are:

Ben Verhaegen - The bBlog

Ben Verhaegen - Multiperspective Rendering, a thesis

Ben Verhaegen - De mediawatcher (as part of The bBlog)

Ben Verhaegen - bTaal

Ben Verhaegen - Award Coverage (as part of The bBlog)

Hillary

2008-01-16T09:32:00.000+01:00

Hey, even kort dit: ik zie net dat de Hillary-buttons er ondertussen wel staan, hoewel ik foutmeldingen kreeg bij het plaatsen ervan (ondertussen is er ook al eentje verdwenen, ik had er gewoon twee geprobeerd om te zien of ze allebei fouten gaven). Staat dat er al lang zo? Ik kom doorgaans niet op de hoofdpagina van mijn eigen blog, enkel op mijn Blogger Dashboard...
En tevens een dienstmededeling: natuurlijk post ik reacties op mijn open brieven hier meteen als ik ze krijg. Het probleem is dat van de zes ontvangers tot hiertoe (Filip De Winter, SBS Belgium, Mieke Vogels, Canvas, 3keys en Patrick De Witte) enkel SBS Belgium de guts gehad hebben om te reageren. Schaam op jullie, 5 andere personen/organisaties! Niet alleen waren jullie slecht genoeg bezig om een open brief van de wereldleider in superioriteit te ontvangen, jullie zijn ook slecht genoeg bezig om niet eens het lef of de durf te hebben jullie te verdedigen.
Wat ik wél gemerkt heb is dat enkele dagen na mijn beschimping over haar onwil samen te werken aan de linkse zijde in Vlaanderen, Mieke Vogels gepleit heeft voor een groot Links front. Toeval? Nou, dat dacht ik mooi niet. Als we vrijdag een leuk grapje over Phara en de staatshervorming krijgen in Spam Nieuws, weten u en ik vanwaar het komt (en krijgen 3keys, Patrick De Witte en Canvas opnieuw een open brief, ik heb Intellectual Property Right daarop).

Complain - Complain - Complain
Be The B.

De awards - 2008

2008-01-16T08:54:00.000+01:00

Het wordt hoog tijd dat ik u eens bericht over een aantal film-awards. De oscars zijn immers nog maar iets meer dan een maand weg (binnen 6 dagen en een paar uur kennen we de nominaties), de Golden Globes zijn vorige zondag uitgereikt - zij het zonder gala, op een doodgewone persconferentie, omwille van de WGA (Writers' Guild of America) staking - en zopas, tien minuten geleden op het moment dat ik dit schrijf, zijn de nominaties voor de BAFTA's (British Academy for Film and Television Awards) in de categorie film bekend gemaakt. Althans, tien van die nominaties, het is momenteel wachten op de volle lijst.
Laat ik u meteen een paar relevante analyses maken van de Golden Globes.

Er is in elk geval geen film die uitgesproken meer globes won dan een andere. Dat is goed nieuws voor de oscar-hopefuls. Dat is ook grotendeels te wijten aan de categorieën van de globes op filmvlak: er zijn maar 14 categorieën (tegenover 24 oscars), waarvan er ook nog eens drie exclusief voor dramas en drie exclusief voor musicals/comedies zijn.
Beste drama ging naar Atonement (dat ook beste soundtrack in de wacht sleepte), beste musical/comedy naar Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (dat ook een globe voor beste acteur in de persoon van Johnny Depp waard was)
Beste animatiefilm was (deuh) Ratatouille.
Beste comedyreeks (bij de tv-awards) werd gewonnen door Extras. Verder was zowat de enige tv-award die voor ons relevant is (een hele hoop series waar ìk nog nooit van gehoord had, en als ìk het - als mediawatcher - niet ken...) er eentje voor Glenn Close, die tegenwoordig van het toneel verdwenen leek. Dat laatste is echter maar illusie, ze speelt dus tegenwoordig hoofdrollen in series zo blijkt.

Over naar de BAFTA's dan. Het was te denken dat Atonement het goed ging doen, dat is een Britse film. En dat is het grote nadeel aan de BAFTA's. De oscars kan je dan verwijten veel te anglosaxisch gecenterd te zijn, de BAFTA's hebben dat nog een tikkeltje erger door Groot-Brittanië-gecenterd te zijn. Een voorbeeld: The Queen won vorig jaar beste film, terwijl dat - laten we eerlijk zijn - toch niet zò veel meer dan een leuk fait-divers was.
Ook dit jaar dus in zowat elke van de tien categorieën die publicly announced werden nominaties voor Atonement. Op het eerste zicht nog populair waren Charlie Wilson's War, No Country for Old Men en There Will Be Blood. Opvallend is ook dat er - in die tien categorieën - geen enkele nominatie te bekennen was voor noch Sweeney Todd, noch Hairspray, de twee grote musicals van dit jaar. Nochtans, en ik heb mijn research gedaan, waren ze allebei geldig voor nominatie (bij Sweeney Todd zou het er van afgehangen hebben, gezien die gereleased is in GB na 1 januari, waardoor speciale regels gelden). Nu, het is natuurlijk afwachten of er misschien nominaties bijzitten in de andere categorieën, en uiteraard volgende dinsdag op de oscarnominaties. Zoals gezegd kunnen die best wel eens anders uitvallen dan de BAFTA's.
Ondertussen is de volle lijst nominaties bekend, en jawel beiden hebben ze toch nog een paar nominaties: Hairspray in de categorie 'Make Up & Hair' (hoe toepasselijk), en Sweeney Todd in zowel 'Costume Design' als 'Make Up & Hair'. Toch een beetje een tegenvaller.
Ook Harry Potter and the Order of the Phoenix heeft maar een mager aantal nominaties: 'Production Design' en 'Special Visual Effects'. Hier moet wel worden bijgezegd dat Harry Potter films sowieso elk jaar wel min of meer een sweep zijn op de Children's BAFTA's, een aparte categorie awards die op een ander tijdstip wordt uitgereikt.
De Belgische hoop op een oscar slinkt overigens weer een beetje. Niet alleen was Ben X, onze inzending voor de oscar voor buitenlandse film, niet genomineerd voor de Golden Globes òf voor de BAFTA voor 'Film Not in the English Language' (een categorie waarvan de nominaties al op 4 januari bekend werden gemaakt), ook Tanghi Argentini, een kortfilm met onder andere Hilde Norga die op zowat elk festival stevig in de prijzen valt, is er niet in geslaagd een nominatie voor beste kortfilm te sprokkelen op de BAFTA's. Nu, voor de oscar voor beste buitenlandse film gelden wel speciale regels, dus er is nog een beetje hoop, hoe weinig ook.
Een opvallend feit bij die buitenlandse films is trouwens dat Das Leben der Anderen, vorig jaar winnaar van de oscar voor buitenlandse film, dit jaar genomineerd is voor een aantal BAFTA's (Film, Director, Original Screenplay, Film Not in the English Language, en Leading Actor (Ulrich Mühe)). Dat zorgt er dus voor dat het zeker een spannende strijd wordt met de winnaar van de Golden Globe in die categorie (Le Scaphandre et le Papillon - The Diving Bell and the Butterfly), die zeer goede kritieken krijgt, en ook al Beste regie in Cannes op zijn naam heeft. Die film is trouwens ook genomineerd in de categorie 'Adapted Screenplay'.

De volledige lijst van nominaties is hier te vinden. Het is nog te vroeg om me aan voorspellingen te wagen, ik heb nog veel te weinig van de genomineerde films gezien (daar wordt aan gewerkt). Wat ik u al wel wil voorspellen is dat het er zeer rooskleurig uitziet voor Atonement, en dat die film waarschijnlijk zowel 'Film' als 'British Film' zal wegkapen. Meer voorspellingen volgen later. Ah, en ook 'Animated Film' voorspel ik u met graagte voor Ratatouille (Shrek 3 was de naam Shrek ten schande, en The Simpsons Movie was nu ver van slecht, maar toch geen Ratatouille).
Een laatste dingetje misschien nog: de BAFTA's worden ook dit jaar weer uitgereikt door Jonathan Ross, de man met het grootste spraakgebrek sinds Elmer Fudd. Dat wil zeggen dat we ons weer kunnen verwachten aan van die leuke zinnen als 'Welcome to the Owange Bwitish Academy Fow Film and Television Awawds. Hewe to pwesent the awawd fow best Owiginal Scweenplay: Wussel Cwowe!'. Ik wou dat ik kon zeggen dat het een overdrijving is.

Zo, tot dusver de award-season coverage. Hierover volgt uiteraard binnenkort meer, naarmate de oscarnominaties bekend worden gemaakt (22 januari), de BAFTA's worden uitgereikt (10 februari) en natuurlijk de oscars worden uitgereikt (24 februari).

And the award for superiority goes to...
B. Be The B.

Open brief aan de heer Patrick De Witte, 3keys en Canvas

2008-01-12T03:12:00.000+01:00

Open brief aan de heer Patrick De Witte, bedenker van 'Spam Nieuws',
aan 3keys, productiehuis van 'Spam Nieuws',
aan Canvas, zender van 'Spam Nieuws'

Beste,

Ik was bijna mijn lokale depressie veroorzaakt door het gedrocht van een site die deredactie.be is, doorgekomen, toen ik vrijdagavond Spam Nieuws op mijn tv zag verschijnen. Ik ben al jaren grote fan van The Daily Show en The Colbert Report, fake nieuwsprogrammas van over de plas die een cynische kijk bieden op de echte issues van het moment, en die de feiten niet uit de weg gaan. Toen ik de beschrijving van Spam las, dacht ik dan ook meteen 'Ja! Eindelijk een Vlaamse versie van dit geniale concept!'. Mijn teleurstelling kon niet groter zijn. In plaats van een "The Daily Show" is het een "The Half Hour News Hour" geworden, de miskleun die Fox News ooit produceerde als reactie op "The Daily Show".
Maar ik ben niet iemand die dingen afkraakt zonder dat op een constructieve manier te doen, dus voeg ik bij deze een fijne analyse van precies wàt er mis was met dit programma.
Van in het begin al had ik het gevoel dat heel het programma niet natuurlijk overkwam. Sofie Lemaire, die nochtans drommels goed weet hoe ze een programma moet brengen gezien ze dat al geruime tijd doet op StuBru, zat veel te verkrampt haast te acteren op haar stoel. Dat geeft je als kijker meteen het gevoel dat dit geen nieuwsprogramma is. Dat is het natuurlijk ook niet, maar als je voor de look-and-feel gaat moet het compleet zijn. Ik zou aanraden om de presentatie een heel pak losser te doen. Dit is geen programma dat zichzelf serieus neemt, dus moeten we ook niet doen alsof. Als je de sfeer wat losser maakt gaat de kijker zich ook meer op zijn gemak voelen, en dat had ik ten zeerste nodig. Ik zat er de hele tijd met een gevoel van 'laat dit pijnlijke debacle asjeblief zo snel mogelijk voorbij zijn', een gevoel dat ik ongetwijfeld minder had gehad als er minder een serieux rond het programma hing.
Hoezeer ik ook constructieve kritiek zou willen geven op de twee volgende reportages (de ooglappen en de Waalwatcher), het lukt me niet. Bij de ooglappen weet ik niet wat er mis was waardoor de humor eruit gezogen werd, de Waalwatcher was gewoon te langdradig en té karikaturaal. De kunst is échte mensen te brengen, en die een beetje te vervormen tot een karikatuur van zichzelf. Een karikatuur van zichzelf, maar als het een karikatuur van die karikatuur wordt, zijn we te ver gegaan, en ik denk dat het dit is dat hier gebeurd is.
Bij de tussenkomst van Kamagurka was het hek al helemaal van de dam: een komiek die standup comedy doet met een camera is helemaal geen onderdeel van een (al dan niet fake) nieuwsprogramma. Het ìs echter mogelijk komieken op te voeren, The Daily Show doet dit ook in een stuk dat 'Back in Black' heet. Hier komt de komiek Lewis Black in een stijl die niet veel verschilt van die van Kamagurka, maar dan grappig, een eigenzinnige kijk geven op de actualiteit. Hij doet het echter wel in de studio, vlak naast de presentator, wat al heel wat aan de authenticiteit doet. Een standupper in een groezelig parochiezaaltje (zo zag het er tenminste uit) past gewoon écht niet in het programma. Daarenboven kunnen er dan een aantal casual wissels en kwinkslagen over en weer gebeuren tussen de presentator, wat weer bijdraagt tot het niveau van het programma.
Ook de waarzegster paste weer geheel niet in het programma. Ook hier is de tip: voer haar op als studiogast, als 'deskundige' die een uitleg terzake komt geven. Dat verhoogt de authenticiteit, kadert het segment en zal de humor erin sowieso opvoeren. Ook hier kunnen dan conversaties tussen de gastvrouw en de waarzegster gebeuren om meer mogelijkheden te openen. Het enige humoristische dat ik in dit deel heb kunnen vinden was de π euro per minuut belkosten...
De mediawatcher Gunter Lamoot tegen het einde van het programma was dan weer een aangename verfrissing. Dit stuk was écht grappig en gevat, met beelden waar mooi op werd ingespeeld. Dit is een format dat gerust kan worden uitgebreid naar de andere delen van het programma: er komt een video van een gebeurtenis in de actualiteit, die wordt helemaal fout gekaderd door de presentatrice, hilariteit. Heel simpel, maar doeltreffend.
Voor een programma dat beloofde een cynische kijk op de actualiteit te bieden heb ik vooral een eigen kijk gemist. Opiniestukjes, van de pot gerukte duiding, kortom een EIGEN kijk. Opiniestukjes zijn natuurlijk gevaarlijk. Je moet ervoor zorgen dat de opinie die je uitdrukt in het programma er een is die enkel de meest marginale geesten in de maatschappij zouden kunnen hebben, dat ze zo vergezocht is dat niemand je kan beschuldigen van een foute mening te hebben verkondigd, omdat ze zo fout is dat niemand ze in de eerste plaats kan geloven. Door dit dan ook nog eens te kaderen met een heel foute redenering achter die opinie, komen we opnieuw aan simpele doch doeltreffende humor. Mét een eigen kijk.
Ik heb geprobeerd die laatste twee principes te combineren in een soort demo-concept voor een onderdeel van Spam. U vindt hiervoor een script in bijlage. Het segment dat ik hier heb samengesteld duurt ongeveer 4:30 minuten. Het biedt een echte kijk op de actualiteit, speelt met beelden, en levert totaal foute opinies. Bij deze bied ik u dan ook mijn diensten als schrijver aan voor de toekomst. Met graagte wil ik meewerken aan een betere versie van de Vlaamse The Daily Show. Contactinfo in de .pdf in bijlage.

Met vriendelijke groeten,
Ben Verhaegen

P.S. Deze open brief zal tevens gepost worden op http://ldebetheb.blogspot.com

de .pdf die hier in bijlage wordt vermeld, kan u, de bLezer, ook bezichtigen op http://student.kuleuven.be/~s0104905/Spam.pdf .

Exit Interior Decorating, Enter Democratie

2008-01-06T01:15:00.000+01:00

Helaas, het heeft niet mogen zijn. U vond het niet mooi. Dat wil overigens niet zeggen dat het niet mooi was, maar dat u nog niet hard genoeg gewerkt heeft op uw Be The B-gehalte. Ik heb het natuurlijk over de nieuwe layout van dit blog, dat bij deze terug het oude uiterlijk heeft gekregen. Zucht... zo... 2007.

Maar u weet, ik ben democraat in hart en nieren (zolang de beslissing van de meerderheid me enigszins zint), en daarom respecteer ik uw wensen. Ik raad u enkel allen aan eens te googlen op 'how to deliver constructive criticism' ;)

Over democraten gesproken, de race voor het witte huis is ondertussen volop aan de gang. Ooit komt er wel een moment waar ik u volledig op de hoogte breng, momenteel volstaat het te weten dat de eerste caucus (een zeer ingewikkeld proces om kandidaten te selecteren, dat in sommige staten gehouden wordt in plaats van een verkiezing) in Iowa gewonnen is door Barack Obama bij de Democraten, en door Mike Huckabee (een evangelische dominee, en dan weet u meteen hoe ik er tegenover sta) bij de Republikeinen.

Ondertussen is er voor de GOP (de Republikeinen) al een tweede caucus geweest, die is gewonnen door Mitt Romney (een mormoon, en auteur van de uitspraak 'Some say we need to close Guantanamo. I say we double Guantanamo!') Wij steunen Hillary Clinton. Ik werk aan een banner hier, maar Blogger ondersteunt om een of andere duistere reden de standaard banners van vothillary.org niet... Anyway, meer hierover later!

Live - Dare - Vote

Be The B

Interior decorating

2008-01-02T21:50:00.000+01:00

Een nieuw jaar gaat niet alleen gepaard met een opfrissing van de blog-efforts van yours truly, maar ook met een nieuw kleedje voor dit blog. De kans is groot, gezien ik dit keer zelf het kleurenschema heb samengesteld en niet gewoon een van Google (waartegen ik per slot van rekening een twee-weken durende vete van de week heb gehad) heb genomen, dat er nog een hoop imperfecties inzitten, en als u tips heeft, ik kijk dan voornamelijk naar mijn lezer-architecten, zijn die uiteraard meer dan welkom.
Ook niet vergeten de lange post hieronder te lezen!
Update: ik vraag commentaar, ik krijg commentaar, daar luister ik dan ook naar. De vraag blijft uiteraard dezelfde: gelieve commentaar te leveren. (Dat het iets met rood wordt staat zo min mogelijk ter discussie, het is de precieze invulling die telt. Update ter: dat heeft een reden. Rood en grijs zijn de bKleuren, die ook al voorkomen in het bLogo. Suggesties om het rood te laten varen zijn dus zeer onpatriottistisch en worden zeer offensief opgevat. De suggestie om een grijsgradiënt te gebruiken was tot nog toe de beste, edoch onmogelijk te realiseren in het opmaakschema van Blogger... Als er nog een negatieve commentaar zonder constructieve suggestie komt zal het dus teruggaan naar de oude layout. Nog veel liever dat dan veranderen in groen! (Groen, I ask you, nadat ik net een fameuze vete heb uitgevochten met Mieke Vogels...) Einde update ter.) Bijvoorbeeld de achtergrond vind ik nu persoonlijk nogal... wit, maar ik had geen betere ideeën. Als u er wel heeft: gaan! Laat ze me weten! Samen maken we dit het mooiste blog op het web!

Redefining the way the web looks. Since 1989.
Be The B.

Update bis: Voor de duidelijkheid, de 1989 hier is geen fout, noch een verjongingskuur :) Het is een clevere verwijzing naar het feit dat het eerste iets dat het web genoemd werd in 1989 is opgedoken.

Open brief aan mevrouw Mieke Vogels, partijvoorzitster Groen!, aangaande politieke verantwoordelijkheid

2008-01-02T21:28:00.001+01:00

Het wordt tijd dat ik me nog eens moei op politiek vlak. Dat heeft doorgaans verscheidene functies als ik dat doe: u krijgt een verfrissende stem van waarheid, helderheid en realisme te horen - en dat is in het huidige politieke landschap niet echt gegarandeerd, ik kan kwijt wat er op mijn lever ligt, en ik kan de minder geïnformeerden onder u op de hoogte stellen van wat er in de actualiteit aan het gebeuren is.
Waar ik het vandaag met u over wil hebben, is de partij 'Sociaal - Progressief - Internationaal - Regionalistisch - Intern-democratisch - Toekomstgericht', beter bekend als SPIRIT. Hoewel, eigenlijk is dat niet de kern van de zaak, maar wel de aanleiding. Bear with me for a moment (die zin is een inside-joke, degenen die hem snappen, laat het me weten asjeblief).
Onlangs maakte de nieuwe voorzitster van bovengenoemde partij bekend dat ze niet veel zin meer heeft in de verderzetting van het kartel met de Socialistische Partij punt Anders. Dit omdat haar partijleden niet bepaald goede plaatsen krijgen op de lijsten voor de verkiezingen, en omdat de partij te fel beknot wordt door de grote zusterpartij (bijvoorbeeld, als de partij haar recht opeist om mee te praten over de staatshervorming wordt ze teruggefloten door de sp.a-top). Mevrouw Geysen (voorzitster dus van Spirit) liet vallen dat ze onder meer een kartel met Groen Uitroepteken zou overwegen.
Ondertussen heeft Mieke Vogels, de voorzitster van Groen! laten weten dat zij geen zin heeft in een kartel met Spirit, om een tweevoudige reden: ze ziet het nut niet in omdat het links-liberalisme zijn beste tijd heeft gehad, en bovendien heeft ze geen zin om over postjes en plaatsen op lijsten te praten de komende maanden.
De houding van mevrouw Vogels, niet alleen in deze, maar zowat sinds het begin van haar voorzitterschap is er een waar ik me op z'n zachtst gesteld vragen bij stel. Daarom heb ik besloten haar naar aloude gewoonte te bedelen met een open brief. En u weet, een open brief van BB is geen goed teken. Bij deze:

Geachte mevrouw Vogels,

Sta mij toe u eerst en vooral een gelukkig nieuwjaar en een voorspoedig 2008 toe te wensen, voor uzelf en de partij die u leidt.
Ik las zonet op www.vrtnieuws.net uw reactie op de overwegingen van Bettina Geysen om een kartel te vormen tussen Spirit en Groen!. Ik stel vast dat u nog steeds weigert een groot links front te vormen, en dat is niet alleen jammer, maar bovendien politiek onverantwoordelijk. Het spijt me om op te merken dat dat een houding is die ik de laatste maanden, sinds het begin van uw voorzitterschap, vaker heb opgemerkt in uitspraken van uzelf, en in de houding van uw partij.
De koers die Groen! is beginnen varen van bij uw voorzitterschap is, al zal u dat zelf niet willen toegeven en me het afgrijselijke woord kwalijk nemen, er een van de anti-politiek. Niet alleen weigerde u tijdens de regeringsvorming elke vorm van constructief gesprek om mee te werken aan een regering of staatshervorming op basis van eenvoudige, haast kinderachtige oneliners, u vond het ook nodig en wenselijk diegenen die werkelijke verantwoordelijkheid opnamen en dagenlang onderhandelden te beschimpen.
Uw discours tijdens de regeringsonderhandelingen bestond voornamelijk uit 'in wat nu op de tafel ligt hebben wij geen zin', en 'van die staatshervorming ligt niemand wakker, laat ons praten over de zaken die wel van belang zijn'. Die eerste uitspraak deed u meermaals zonder uit te leggen waar u dan wel zin in had, de tweede kan ik bij deze formeel ontkrachten. Ik ken best wel wat mensen, ook uit niet strikt Vlaams-nationalistische kringen, die Vlaamse autonomie belangrijk vinden, en die het niet vinden kunnen dat heel wat Franstalige zaken met Vlaams geld zonder meer worden gefinancierd zonder dat Vlaanderen daar enige zeggenschap in heeft (om u maar het voorbeeld van de inspectie in de Franstalige scholen in de rand te geven). Ik ken ook heel wat mensen die het niet vinden kunnen dat in Vlaamse gemeenteraden Frans wordt gesproken en de Franstalige kolonisten de taalwetten aan hun laars lappen omdat zij dat hun goed recht vinden.
U verwijt het Vlaams Belang dat ze enkel problemen signaleren zonder oplossingen te bieden, maar uw aanpak is nog veel erger: u doet alsof problemen niet bestaan, zodat u ook niet de moeite moet doen er constructieve oplossingen voor te formuleren. En als mensen dan bezig zijn met een ernstige oplossingen te zoeken voor de problemen die er zijn, doet u dat af als een politiek machtsspel, en Bart De Wever - wiens houding op geen enkel ogenblik extremer was dan die van Joëlle Milquet of FDF-voorzitter Olivier Maingain, zij het dan in omgekeerde richting - schildert u af als de grote staatsvijand van dit land, die door woord te houden aan de kiezer het einde zou betekenen van België. Persoonlijk hou ik meer van een standvastig iemand die geen kiezersbedrog pleegt, dan van een partij die problemen ontkent om toch maar goede vriendjes te blijven met de Franstaligen. Die laatste houding is gewoon politiek onverantwoord en onverantwoordelijk.
En dat is een houding die ik helaas ook terugvind in uw reactie op de eventuele plannen van mevrouw Geysen. De reden, volgens de VRT, dat u geen zin heeft in het kartel, is tweeledig: u wil niet discussiëren over postjes en plaatsen omdat de bevolking daar stilaan genoeg van heeft, en u ziet geen toekomst in het links-liberalisme.
Laat ik beginnen met de postjes-discussie waarvoor u de grootste politieke crisis die dit land in decennia heeft meegemaakt afdoet. Akkoord, er is van in het begin op gedrukt dat Yves Leterme premier zou worden in de constellatie oranje-blauw, iets wat denk ik geen onredelijke eis was voor een man met achthonderdduizend voorkeurstemmen. Voor de rest heb ik vrij weinig gemerkt qua postjesoorlog, enkel politieke onverantwoordelijkheid van alle kanten (zoals gezegd ook van uw kant, met een categorieke weigering tot constructief gesprek).
Uw volgende argument, de toekomstloosheid en onzin van het links-liberalisme, daar heb ik ook mijn twijfels bij, al zijn deze lang niet zo sterk als bij het andere argument. Ik zou denken dat u eerst zou willen nagaan in hoeverre uw partij en die van mevrouw Geysen overeenkomen, en een gezamenlijk programma kunnen uitstippelen, om vervolgens te zien hoezeer dit programma zou kunnen aanslaan bij de kiezer, alvorens het kind nog voor de bevruchting dood te verklaren. U weigert weer, nog voor u of uw partij een poging tot constructief gesprek heeft ondernomen. En ook dat is niet alleen jammer, maar politiek onverantwoord(elijk).

Het spijt me om te zien welke keuzes u in uw, nog relatief korte, loopbaan als voorzitster van uw partij heeft genomen. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat Groen! een belangrijke sociale, ethische en niet te vergeten ecologische rol en plaats kan in- en vervullen in het huidige Vlaamse (Belgische) politieke landschap, en het spijt me dus te zien dat u die rol weggooit om aan anti-politiek te doen.
U vond de koers van uw voorgangster te hoogdravend, de mensen snapten het niet meer: wel mevrouw Vogels, ik garandeer u dat de mensen ook niet iemand willen zien die politieke daadkracht, wil, en verantwoordelijkheid ontbreekt en zelfs uit de weg gaat, om zich te hullen in de anti-politiek en de wrok omwille van haar verleden en dat van haar partij. Want dat, het lot van Groen! bij de federale verkiezingen in 2003, is de enige verklaring die ik zie voor de bitsigheid waarmee u momenteel op het politieke strijdtoneel staat. Uw periode van rouw is voorbij. Elke kiezer die zijn stem aan u geeft levert u een mandaat. Gebruik dat mandaat om dingen te verwezenlijken, niet om destructief te kelderen waar anderen aan (willen werken) zonder enige vorm van constructief gesprek. Dàt is wat de mensen willen.

Met vriendelijke groeten,
Ben Verhaegen

P.S. Deze open brief zal ook worden gepubliceerd op http://ldebetheb.blogspot.com .

Zo. Wat ik haar ook nog verwijt, maar dat is dan op persoonlijk vlak, en dat ging ik nou toch net niet in de brief zetten, is dat haar kleindochter de naam draagt die ik voor mijn eventuele dochter zou willen, namelijk Arwen. Alsof het nog niet erg genoeg is dat mijn dochter de naam zal dragen van de kleindochter van Mieke Vogels, sprak mevrouw Vogels ook nog eens deze naam fout uit op Debby en Nancy: (in bSpiik) Arween. Precies een piraat die een bevel geeft, arrrr, ween! U dient het Arwen, of op z'n minst Arwcn uit te spreken...

Goed, bij deze, tot de volgende keer maar weer!

Update: Even voor de duidelijkheid, deze brief is effectief naar Mieke Vogels gestuurd. Net als trouwens elke open brief die ik hier voorstel. Als de posttitel begint met 'Open brief aan...' kan u er van uitgaan dat ik hem effectief heb gestuurd.
Bij deze krijgt u ook nog een kleine bTaal mee: het is geupdateD, niet geupdate. En dat is ook in het Nederlands zo.
Update bis: Mijn excuses, het is inderdaad ook niet geupdated, maar geüpdatet. De logica hiervoor is ver zoek. Geupdatet (zonder trema dus) is blijkbaar in de meest recente spelling ook toegestaan. De reden dat de logica ver zoek is is dat men de regel van 't fokschaap toepast, uitgaande van de t als laatste letter van de stam, terwijl uit vervoeging van het werkwoord updaten blijkt dat eigenlijk de e de laatste letter is, en dus technisch gezien een D hier logischer is. Als strever naar meer logica in de Nederlandse taal roep ik u dan ook op om dit voltooid deelwoord met D te schrijven, zonder trema. En bij deze is het dan toch nog een echte bTaal-tip geworden.

Bothering People with e-mails. Since 1986.
Be The B.

Nieuwjaar!!!

2008-01-01T14:04:00.000+01:00

Mijne heren en dames,

Eerst en vooral dien ik u de obligatoire (edoch in mijn geval ook geheel gemeende) woorden 'gelukkig nieuwjaar' uit te spreken, teneinde u dus tevens een gelukkig en voorspoedig 2008 toe te wensen. Ik wens u uiteraard ook een voorspoedig 2009, 2010, en alle jaren daarna toe, maar dat is op dit ogenblik niet meteen aan de orde. Die 2009, daar praten we binnen een jaar nog eens over. Binnen een schrikkeljaar nog wel, want dat is 2008.

Laat ik u eens iets moois vertellen. Het laatste mooie verhaaltje over 2007 eigenlijk. Gisteren heeft de wonderbaarlijk vindingrijke Artanis die hier al eens post, een quiz georganiseerd voor mezelf en de andere oudejaarsvierders die hier in de bCasa te gast waren. En, wonder boven wonder, mijn team (het Koninklijk BoerenVerbond) heeft die quiz gewonnen. Maar, zoals u allen wel weet, ik ben ver van een slecht winnaar, gezien het 173-170 was kunnen we natuurlijk absoluut niet zeggen dat het andere team slechter was. Bij deze wens ik dus het Team van de Froe feat. Sofie en de Joost nog eens proficiat voor hun tevens zeer goede prestatie.

En laat ik u, na al dat moois, nu eens iets afgrijselijks vertellen. Doorgaans mediawatch ik voor u, deze keer mediaparticipeer ik voor u. U zou denken 'hola, dat is een mooi stapje omhoog', edoch, dat is het niet. Integendeel, ik kom op Man Bijt Hond. Toegegeven, het is nog geen VTM, maar ik heb me wel serieus belachelijk gemaakt op TV. En het ergste van al is dan nog dat het geheel gewild was. Straks kan u yours truly dus in volle bewegende, Technicolor™ glorie bewonderen op Man Bijt Hond (1 januari 2008, 19u30).

Hoe is dat nu toch zover kunnen komen? Wel, ik keek onlangs ne keer op www.musicalsite.be (dat is een nieuwssite over... deuh, musicals), en daar stond een oproep van Man Bijt Hond. Ze zochten namelijk stevige fans van The Sound of Music. Ik heb dan maar een mailtje gestuurd, gezien ik toch wel een niet onfanatieke TSoM-fan ben, met onder andere een kruistocht om te zorgen dat iedereen in mijn entourage die film effectief heeft gezien. (Als u de film nog nooit gezien heeft, stuur me gerust een mailtje of reageer op deze post, dan spreken we wel eens af, bind ik u vast aan een stoel en hebben we 2u40m TSoM-jolijt.) In elk geval, ik kreeg een mailtje terug waarin mijn telefoonnummer werd gevraagd, en dat werd gevolgd door een aantal telefoontjes per dag van 'Joris van Man Bijt Hond', om me een paar vragen te stellen, en vervolgens om een datum vast te leggen en die continu te blijven verzetten, tot we gisteren uitkwamen om 10u 's ochtends.

Hier zou ik met veel graagte het opnameprocédé uit de doeken doen, maar ik wil absoluut geen spoilers vrijgeven, dus zal ik dat pas doen nà de uitzending. U zal dus nog even moeten wachten. Wat ik wél kan zeggen is dat nieuwjaarszingers meermaals voor kleine problemen hebben gezorgd, doordat die net in het midden van een vraag begonnen te zingen, en ik dus vanuit mijn geprivilegeerde interviewpositie moest opstaan om kindjes van centjes te gaan voorzien.

Zo, dat is zowat alles dat ik op dit moment te zeggen heb, maar we kunnen het jaar nou toch niet officieel laten beginnen zonder een 'Vrouw die...', dus bij deze:

Vrouw die the bBlog leest,

wees maar zeker dat BB feest!

Bij deze dus aan al mijn lezers, al mijn fans, en al mijn bewonderaars: een gelukkig 2008, moge het u vele blogposts brengen die u verheugen (ik doe mijn best :$)

Continuing to redefine superiority in 2008.

Be The B.

Update: bij deze de bewuste reportage:

Google

2007-12-03T22:49:00.000+01:00

Beste lezers,

ik dien u alweer te bedanken voor uw steun aan mijn adres. Jullie hebben geklikt op de advertenties op dit blog, en dat genereerde inkomsten. Edoch, Google apprecieert jullie niet, en heeft mijn account voor AdSense verwijderd (al zo'n twee weken geleden), omwille van 'invalid click activity'. Ik heb uiteraard een beroep ingediend om aan te tonen dat ik onschuldig ben en dat ik enkel een groepje vrienden heb die mij steunen, maar waar ik geen controle over heb. Ik heb daar zonet antwoord op ontvangen: mijn beroep is geweigerd, mijn account definitief opgeschort.

Dus bLezers: u bent allemaal bedankt voor uw steun, maar het heeft niet mogen baten. De tirannie van de wereldgigant overwint. Echter, de legerbenden sneven, één volk blijft bestaan: het bVolk.

Stomping on the feet of giants.

Be The B

P.S. Uit de reacties op mijn vorige post blijkt dat vrouwen niet kunnen spellen. Het is genoteerd.

Treinen

2007-12-03T01:07:00.001+01:00

Volgende post heb ik twee weken geleden geschreven op de trein, en sindsdien altijd vergeten te posten. Tijdsaanduidingen dienen dan ook relatief te worden beschouwd. Bij deze.

Het is weer zover. Ik zit hier rustig op de trein, minding my own business, rustig splines aan het bestuderen, en het is me weer niet gegund. Reden: vrouwen. Schuin over mij zit een jongedame met een Liers accent luidruchtig tegen haar vriendin (die er geen woord tussen krijgt op dezelfde manier als ik er geen gedachte tussen krijg) te praten over haar ervaringen op de voetbal. De twee dingen die mij het minst interesseren, vrouwen en voetbal. Gecombineerd in het onheilige, des duivelse principe van de vrouwenvoetbal. Die mensen doen in hun privéleven wat ze willen, maar ik moet het niet horen.
Bovendien is ze pollensokker. Het hoeft geen verbazing. Vrouwen die denken iets van politiek te weten zijn doorgaans sowieso fout. Ik had het kunnen weten.
Maargoed, laat ik proberen mijn treinrit er niet door te laten verknallen. Mijn poging mij te verdiepen in de fijnere principes van de splinecurves is al naar de kl*ten, maar dat heeft een hogere macht blijkbaar geprobeerd te verhelpen. De halte nadat ik ben beginnen typen werd er als door God gezonden een knappe gast naast mijn raampje geplaatst. Die vervolgens opstapte in mijn wagon, om in de coupé over mij te gaan zitten. Toegegeven, ik had hem liever op de bank over mij gezien, maar hij is nu ideaal geplaatst om over zijn reflectie in het verre raampje te kwijlen. Terwijl de dame in de coupé naast hem ook voortkwijlt uit breinloosheid. Ze heet trouwens Femke, en ze is blijkbaar met 5. Ik wil niet weten wàt ze met vijf gaat doen. Waarschijnlijk naakt dansen onder de volle maan badend in het zweet van 7 jonge maagden. Maak dat het zweet van 7 jonge burgies, dat is toch hetzelfde.
Bon, nu ben ik bezig, nu kan ik evengoed mijn tijd hier opvullen tot ik in Leuven ben. Dames en heren, we komen aan in Aarschot, nog twee haltes te gaan. Euhm euhm euhm ik begin verschijnselen van overscriptie te vertonen, ik weet niet meer wat schrijven. Buiten dan dat ze een tweede knapperd in de coupé van übercutie nu heeft aangeslagen in haar gesprek der domheid. En dat ze Eline, haar gesprekspartner, een kalf vindt. Ik vind u ook een kalf Femke.
Mijn treinrit naar huis op vrijdag was toffer. Toen riep men bij elke halte af 'Dames en heren, wij komen zo dadelijk aan in station Booischot. Voor de mensen die hier afkomstig zijn, station Busschot'. In mijn eindhalte Berlaar werd dat 'Voor de mensen die hier afkomstig zijn, station Balder.'. Dit nadat mijn conducteur zich al de moeite had getroost bij het zien van mijn vervoerbewijs te zeggen 'Berlaar... Balder! Ik heb dat geleerd!' De eerste keer dat hij dat deed was het dolkomisch, de tweede keer grappig maar licht afgezaagd, deze keer begon het wat weg te hebben van FC De Kampioenen.
Sorry beste lezer, ik ben u beu. Ik ben nog niet in Wezemaal, maar ik ga eens terug switchen naar het sgreiven van revue. Dat moet ook gebeuren.

Shut up - Be quiet - Sit still
Respect the B

P.S. Ik ben het voorbije weekend een paar keer stil geworden van de reacties op mijn vorige post. Ik wil jullie allemaal bedanken voor de steun die ik blijkbaar ga hebben in mijn stil protest bij de volgende Bloedserieus, en voor alle positieve comments die jullie hebben gepost. Tijd voor een monument voor jullie:

Redefining downright coolness. Since 2007.
The bBlog readers.

Bloedserieus

2007-11-16T23:20:00.000+01:00

Zo, u krijgt er meteen een tweede mee.

Laat ik u eens een verhaaltje vertellen. Er was eens een knappe jonge homo, die totaal geen problemen had met zijn geaardheid. Hij was heel erg gelukkig, en zijn omgeving nam hem voor wie hij was, en sommigen vonden het zelfs leuk dat hij hun 'speciale, andere' vriend was. Het was vaak reden voor humor, en ook dat kon hij best appreciëren van zijn vrienden.
Op een gegeven dag liet onze jongeman een HIV-test doen. Toen hij de resultaten moest gaan ophalen ging hij naar het medisch centrum, en meldde hij zich aan. De receptioniste belde de dokter, en keek, na enkele jaknikken bedrukter en bedrukter. Daarna zei ze, met een schijnbaar geforceerde glimlach 'U mag even naar de wachtkamer gaan, de dokter komt zo dadelijk bij u.'
Onze jongeman ging dan maar in de wachtkamer zitten, en werd elke minuut die hij in de wachtkamer doorbracht depressiever. Als de dokter goed nieuws had gehad, had hij dat wel over de telefoon gezegd. Toen de dokter kwam zei die echter doodleuk dat alles in orde was, en dat hij dat gewoon liever niet via de receptioniste liet meedelen.
Eind goed, al goed zo lijkt het. Maar die week was het echter ook bloedserieus. En al wist onze jongeman dat zijn bloed zuiver was, en niet alleen vrij van HIV, maar ook van Hepatitis A, B en C, hij mocht geen bloed geven. Hoewel de folders pretenderen dat je bloed moet geven, en dat elk bloed welkom is, was zijn bloed niet gewenst, omdat hij na 1970 als man seks had gehad met een andere man. Dat hij altijd veilig vrijt, helemaal geen slet (vergeef me het woord in dit o zo mooie sprookje) is, en enkele dagen voordien volledig negatief was getest, maakt helemaal niets uit. Hij heeft seks gehad met een andere man, en één homoseksuele vrijpartij is blijkbaar voldoende om hem te veroordelen voor de rest van zijn leven. Zijn test waardeloos, voorgoed zou hij bestempeld worden, letterlijk, als 'mudblood'.

Als u het nog niet doorhebt, de knappe jonge homo ben ik, en deze week heb ik me voor de eerste keer een 'homo' gevoeld. Een verstotene van de maatschappij, voorgoed anders, voorgoed abnormaal. En ongewenst, omdàt ik homo ben. Het heeft me altijd gestoord, die homo's-mogen-geen-bloed-geven-regel, maar deze keer was anders. Ik wist nu 100% zeker dat ik negatief was (in tegenstelling tot de 99,999999999% van al die andere keren), en ik had het papier om het te bewijzen. En nòg mocht ik mijn plicht als mens niet vervullen, nòg mocht ik geen leven redden.

Ik ben veroordeeld door het Rode Kruis, mijn bloed is voor immer vuil, omdat ik voor mannen val in plaats van vrouwen.

Dit is ongetwijfeld mijn minst grappige en meest serieuze post ooit. Omdat ik mij zelden zo serieus heb gevoeld.
Ik overweeg om mij bij de volgende Bloedserieus opnieuw te laten testen, zodat ik met mijn negatieve test voor de poorten van het bloedafnamecentrum kan gaan zitten in stil protest. Wie mij liefheeft zulle mij mogen volgen. Meer informatie bij de volgende Bloedserieus.

bBloed.
Superieur sinds 1986.

Huisvrouwen

2007-11-16T12:39:00.000+01:00

Zo, bijna vier weken, precies de lengte van de advent. Een goeie tijdspanne om uw drang naar een post te laten rijpen, teneinde uw behoefte aan mij herbevestigd te zien.

Dat is de officiële reden van het uitblijven van een post, de eigenlijke is schuldgevoel. Niet ten opzichte van jullie, de bBlog lezers, die sowieso elke letter die ik neerpen of stilzwijgend niet het ethernet instuur vereren als ware het er een van god hemzelve (niet dat dat een optie is (wat me eraan doet denken, volgende keer als ik naar de vs trek: voor elk hotel waar ik ga verblijven een exemplaar van 'The God Delusion' van Richard Dawkins meenemen en de bijbel in de hotelkamer vervangen door dat boek), maar goed), maar een schuldgevoel ten opzichte van mezelf en mijn thesis(begeleider). Elke letter die ik hier typ is er namelijk een die ik niet aan mijn thesis wijd, en dat knaagt een beetje. Een beetje veel. Maar een mens moet prioriteiten stellen, en dus werd het hoog tijd dat ik mijn allerliefste fans nog een beetje verwen.

Na die ene bTaal post waarin ik nogal brutaal uitschoot naar de vrouwen (herinner u de 'Vrouw op de Holsbeeksering, niet gedekt door de verzekering'), werd mij verweten dat ik mysogyn zou zijn (mysogyn = vrouwenhatend). Ik zou dat kunnen ontkrachten. Ik ga dat echter niet doen. Meer zelfs, in die maand tijd ben ik enkel radikaler geworden. Daarstraks nog zat ik in de les voor twee wijven die constant aan het leuteren waren, waardoor ik de op zich totaal oninteressante les die ik geenszins wou volgen, niet kon volgen. U zou zeggen 'het kon dus geen kwaad', maar het gaat om het principe. Als ik de les niet wil volgen, wil ik de mogelijkheid hebben met mijn gedachten naar ergens anders te verdwalen en in mijn hoofd naar een film te kijken. Onlangs zo nog The Sound of Music teruggezien tijdens hetzelfde vak, een zeer aangename ervaring. Nu werden echter al mijn pogingen om The Da Vinci Load (een uitstekende porno over een kerel die als heilige opdracht heeft de wereld te redden van de Antichrist, die geboren is uit de lendenen van een duivelse prostitué en die de wereld zal vernietigen als hij maagd blijft, waardoor de kerel (die Da Vinci heet) alle hoerenzonen moet binnendoen om die ene antichrist te vinden. U vraagt zich af hoe ik dit weet, maar u zou zich beter afvragen of ik de waarheid spreek ;)) terug te bekijken geheel verneukt (no pun intended) doordat de dames achter mij constant aan het spreken waren. Er komen helemaal geen dames in The Da Vinci Load. En dan ben ik misnoegd.

Maar nog veel erger zijn vrouwen die effectief denken wat te zeggen te hebben. Zo krijgen we Mieke Vogels als nieuwe voorzitter van Groen Uitroepteken door ons strot geramd. Vrij contrair als je bedenkt dat dat precies is hoe men aan foie gras komt, iets waar Groen Uitroepteken bij mijn weten tegen is. Ze kan de aanvallen op Bart De Wever (net als haar voorgangster) niet laten, maar de stomste uitspraak die ik van haar deze week in de krant las was 'Wij willen dat Comité van Wijzen eventueel steunen, maar dan sturen we Magda Aelvoet, minister van Staat, én een vrouw.' Kijk, vrouwen in de politiek beweren altijd bij hoog en bij laag dat het geslacht geen zak (opnieuw, no pun intended) uitmaakt betreffende de competentie van een persoon. Dan maakt het dus ook niet uit of Magda Aelvoet een man of een vrouw is, en is dat zéker geen reden om haar naar voor te schuiven als meest competent persoon van die partij om mee te beslissen over de hervorming van de staat. Integendeel, mevrouw Aelvoet heeft destijds bewezen dat zij niet competent was door te moeten aftreden als minister. Ondanks haar vrouwelijkheid.

Natuurlijk is het daar voor de rest aan de vrouwelijke zijde van Groen Uitroepteken niet veel beter gesteld. Zo is er Tine Van der Straeten, die over de debatkwaliteiten van een meloen beschikt, en niet weet hoe er te werk wordt gegaan in een kamercommissie. Dat ze zich als enige Vlaming onthoudt bij de stemming over BHV (tot 24 maal toe), tot daaraan toe, maar dat ze daarna vergeefs probeert een verklaring te geven aan haar onthouding terwijl de voorzitter van de kamercommissie haar er, met het reglement in de hand, op moet wijzen dat ze dat niet mag, is gewoon stupide.

Het logische vervolg van deze post zou zijn dat ik nu begin te kakken op vrouwen in andere politieke partijen. Voorbeelden van blunderaarsteressinnen genoeg: Laurette, Freya, Joëlle, Patricia, Fientje, ... Maar daar hou ik mij niet mee bezig. Dat schrijft zichzelf, en is mijn vingerarbeid niet waard. En hoedanook, vrouwen in de politiek hebben niets meer te zeggen. Wat in dit land nog telt op bestuurlijk vrouwelijk vlak, zijn de huisvrouwen.

Zo was er vorig jaar Margaretha Guidone, die erin slaagde om Bruno Tobback en alle vrouwen van Groen Uitroepteken te overtroeven in de strijd om een beter milieu. Een admirabel doel, eentje dat haar veel roem en eer heeft opgebracht, en ze bleek zelfs een waardig speecher te zijn op Europees gebied (het kan ook de VN geweest zijn, ik weet het niet meer precies). Bewonderenswaardig en respectabel, maar een beetje gek vanuit het standpunt van de minister.

Het is echter nog lang niet zo gek als wat die andere huisvrouw, Marie-Claire Houart, nu aan het doen is. Zij probeert niet alleen het milieu in dit land, maar gewoon meteen het hele land te redden. Kijk, ik ben Vlaams-nationalist, het is geen geheim. Wat niet wil zeggen dat ik mensen die hechten aan het land idioten vind (al ben ik het niet eens met hun standpunten). Maar het moet toch maar eens gezegd dat het vrij gek is als ons stevigste bindmiddel een Luikse huisvrouw is (op het alomvattende kapsel van Fabiola na dan). Waar de voorzitters van Kamer en Senaat niet in slagen, zal zij bewerkstelligen met een petitie en een betoging zondag in Brussel. Proficiat mevrouw Houart, u zal een standbeeld krijgen in Luik. Want als het land uiteenvalt, zal het alleszins niet aan u gelegen hebben.

Waaraan zal het dan wel gelegen hebben? Ook niet aan Bart De Wever, zoals mevrouw Vogels maar al te graag placht te insinueren. De N-VA onderhandelaars hebben steeds hun best gedaan om alle strubbelingen via de diplomatieke weg (lees: het compromis) uit te werken. De Franstaligen, die we toch niet mogen schofferen om de eenheid in dit mooie land te bewaren, weigeren vervolgens elke vorm van compromis en eisen dat de Vlamingen al hun voorstellen laten vallen en in ruil drie personen die de wet hebben gebroken tot hoogste machtshebber van hun respectieve gemeente maken. En als de Vlamingen dan tot slotte de democratie laten werken in dit België voor wiens eenheid we streven en een democratische meerderheid haar werk laten doen, is het hek helemaal van de dam, en kan zelfs de koning met zijn commissie van wijzen het niet meer oplossen.

Gelukkig hebben we nog huisvrouwen uit Luik, die, hoewel ze duidelijk niet de volle nuance van het probleem snappen en gewoon uit het emotionele gewisse weg petities en betogingen beginnen opstarten, er nog altijd beter in slagen de eenheid van het land te bewaren dan alle Luikse politici en vooral tennissupporters samen. Alle gekheid op een stokje? Neehoor, zo'n huishouden runnen is ook niet gemakkelijk. Ze heeft kunnen oefenen.

Leef - Durf - Druk jezelf uit

Wees de B.

Vie - Ose - Exprime

Sois le B.

Lebe - Dürf - Exprimier

Seie der B.

P.S. Mijn excuses aan alle Duitstaligen. Mijn Duits lijkt nergens naar, ik weet het.

Kleinspraak

2007-11-12T20:09:00.000+01:00

Uw lijden is bijna over, er komt haast een heuse lange nieuwe post aan, maar voorlopig moet u het nog eens stellen met een gedicht, namelijk een sfeerbeeld van in een les twee weken geleden. De les ging over de programmeertaal Smalltalk, op de dag dat ik Leopard ging halen (even kadering voor de duidelijkheid).

Kleinpraat

Wijl de straten vol rottende

blad'ren liggen en het seizoen

der bedampte brillen weer is

aangebroken

verveelt de ratelende ouwe

man vooraan met zijn

kleinpraat de morrende

menigte

Dromende van woeste

luipaarden slaagt de dichter

erin het hoofd boven water

te houden

De ratelende man is verbaasd,

de dichter als enige overlevende

tussen de nu stille menigte

geveld door zijn kleinpraat.

29-10-2007

Leef - Spreek - Dicht

Wees de B

De gekste week ter wereld

2007-10-20T23:20:00.000+02:00

Ja, ik beken, het is weer even geleden. Dat komt omdat ik nu eenmaal een echt razend drukke week achter de rug heb. En het is nog maar week 4 van het academiejaar, dat belooft voor de rest. Laat ik even proberen te recapituleren.
Maandag ben ik erin geslaagd om eindelijk de eerste prentjes voor mijn thesis te genereren. Alle info daarover op mijn thesisblog (http://multiperspective.blogspot.com), maar laat het volstaan te zeggen dat voor een computer graphics thesis prentjes toch eerder belangrijk zijn. Daar is best wat werk ingekropen, maar ik was gelukkig. Het was het skippen van de les Japans meer dan waard.
Dinsdag heb ik dan gebruikt om nog wat prentjes te genereren, en mee te helpen aan het groepswerk voor Multimedia dat woensdag af moest zijn. Dat was een flash filmpje, niets spectaculairs (een CO2-calculator, ondertussen zijn er meer CO2-calculators op het web dan pornosites, dus ga ik u daar niet mee vervelen), dat dus ondertussen af is. Door oververmoeidheid (na tot een stuk in de nacht aan die prentjes te werken ben ik zelfs niet in de fitness geraakt.
Woensdag had ik dan een afspraak met mijn thesisbegeleider, die me zei dat mijn prentjes wel goed waren, maar dat ik toch een vitesse hoger moet gaan schakelen omdat ik toch wel echt lang aan die prentjes had gezeten. Dat was nu toch wel een schok, de euforie sloeg meteen om in depressie. Hij wist me ook te vertellen dat ik vrijdag al een eerste versie moest klaarhebben van mijn thesispresentatie van komende dinsdag. Hoera, een deadline meer, want vrijdag moest ook het eerste practicum van computergrafieken twee klaar zijn.
Ondertussen zijn we donderdag. Een dag die zeer, maar dan echt zeer goed begon. Ik ben namelijk wel in de fitness geraakt. Kom ik daar die kleedkamer binnen, komt er net een kerel uit de douche. En die had me nou echt de grootste... euh... tube douchegel die ik ooit heb gezien. En die tube was niet eens in volle actie. Die tube douchegel was, niet in actie, ongeveer even groot als de gemiddelde tube douchegel die ik al dichtbij heb gezien in VOLLE actie was. Ik probeerde niet te staren, maar dat was toch wel moeilijk. Ik vermoed dat hij dat ook doorhad, want hij keek me terug met een blik die me niet helemaal duidelijk was. Ofwel betekende hij 'kerel, staar zo eens niet, valt gij op tubes douchegel of wat?', ofwel 'wil jij op mijn kot eens komen douchen?', ik weet het niet. Als hij er volgende week donderdag weer is (hij is in elk geval moeilijk om naast te kijken), misschien eens wat inquisitiever staren, in een poging erachter te komen.
Tegenwoordig heb ik trouwens donderdag geen les meer. En dat kwam goed uit, want door thesis en multimedia had ik nog niet bijster veel aan dat practicum computergrafieken kunnen doen. Gelukkig had ik woensdagavond al een beetje aan die thesispresentatie gewerkt. Maar goed, dat practicum werd dus weer nachtwerk, wat voor vermoeiing leidde in de ochtend. Voor dat practicum was er trouwens een deontologische code beschikbaar op het web, waarin precies staat beschreven welke vormen van onderlinge communicatie met collega's toegestaan zijn en welke niet. Zo mag je praten over algoritmen en algemene oplossingsmethoden, zolang je geen code doorgeeft. En dat is een goeie zaak, want op sommige punten had ik echt geen idee hoe ik te werk moest gaan. Zo kon ik overleggen met Peter, om toch een richting uit te kunnen gaan. Zo is het oplossen van dit practicum uiteindelijk nog een beetje degelijk gelukt, maar zeker niet goed. En zo'n slecht practicum indienen is toch altijd een beetje sterven binnenin, zeker als het bij je promotor is. Ach, niet te lang bij stilstaan, en die presentatie afmaken was de boodschap. En toch nog een beetje proberen te slapen.
Vrijdag is namelijk een erg toffe dag. Les van 10u30 tot 16u00, met een variabele middagpauze. Gisteren was die middagpauze zeer lang, van 12u10 tot 14u. Tijd genoeg om naar mijn kot te gaan, een boke te eten en mijn mail te checken dus. En wat zat er in mijn mail? Dit:

Dear Beloved in Christ,

I am Mrs. Rita Holmes,suffering from cancerous ailment. I am married to
Mr.Robert Holmes,my husband worked with Chevron/Texaco in the United
Kingdom for twenty years before he died in the year 2003. My late husband
deposited the sum of £ 17.5 Million (Seventeen Million Five Hundred
Thousand Pounds) with a Bank in United Kingdom. Recently, my Doctor told
me that I have limited days to live due to the stroke and cancerous
problems I am suffering from. I have decided to donate this fund to you
and want you to use this gift which comes from my husbands effort to fund
the upkeep of widows and charities worldwide. I took this decision because
I do not have any child that will inherit this money and my husband
relatives are bourgeois and very wealthy persons and I do not want my
husband hard earned money to be misused. Awaiting your urgent reply via my
email address: ritaholmes8000@yahoo.co.uk
With God all things are possible.

Your Sister in Christ,
Mrs. Rita Holmes
Correo Revisado y Vacunado por el Sistema de Seguridad del Grupo MVS Comunicaciones.

******************************

********************************************************
La información que se envía al destinatario mediante esta transmisión es propiedad
exclusiva de MVS Comunicaciones y tiene un carácter estrictamente confidencial.
Si usted no es el destinatario de esta información o si la ha recibido por error,
se le comunica que la copia, distribución, modificación, retransmisión, revelación
o uso en cualquier forma de ésta, a través de cualquier medio, está estrictamente prohibida.

Nu is dat soort mails natuurlijk heel veelvoorkomend. Ze beloven je veel geld, en dan kan je betalen voor je zogezegd je geld krijgt, waarna je natuurlijk niets krijgt. Maar deze specifieke mail heeft toch wel een gevoelige snaar geraakt. Niet omdat de dame zogezegd kanker zou hebben (al is het wel een beetje offensief voor mensen die effectief aan een serieuze ziekte lijden), maar omdat ze mij gelovig noemde. Je mag mij stom noemen, een janet, een potter, een flikker, een ridder van de bruine dreef, een idioot, krapuul, dik, een burgie, een nerd, een geek, een onnozelaar, een separatist, een rugridder, de meeste van die dingen beschouw ik zelfs eerder als eretitel dan als scheldwoord. Niets penetreert mijn olifantenhuid (zelfs zeggen dat ik een olifantenhuid). Maar mij een 'beloved in Christ' noemen? DAT gaat te ver! Dat kan niemand ongestraft doen, dus moest ik gewoon antwoorden. En dit is mijn reply:

I must say madam,

for a person who has just suffered a stroke your typing skills are unparallelled. Sadly, even if this wasn't a scam, I would not accept your money as I am certainly not your "brother in Christ", and quite frankly am offended by this. I am a convinced atheist, and quite a happy one too I might add. This also means that I do not believe in your god, with whom according to you all things are possible, except obviously curing your 'cancerous ailment'.
Know also that, if you really do believe in god, one of the ten commandments (if I remember correctly from my clearly flawed catholic upbringing) is 'thou shalt not steal', something which, quite obviously, is the intention with the lions share of these e-mails. So, if you finally do collapse under your fictitious disease, you most certainly will end up in hell (again, if you believe in that).
What I also find quite strange is that for a cancerous person you have quite a remarkable set of e-mail addresses. The e-mail was sent from ritaholmes6000@yahoo.dk (a Danish address, quite strange for a person who claims to have money in the UK), the reply-to address is ritaholmes7000@yahoo.dk, and you ask to send the reply to ritaholmes8000@yahoo.dk. Quite a bit of trouble for somebody who urgently needs her dead husband's funds out of her hands.
Finally, I find it quite strange that a so-called British person would not know the possesive inflection (... and my husband's relatives ...), while they do know the word bourgeois... But perhaps it is a brain cancer you are suffering, in which case you are excused, as the tumor might as well be pushing your language nerve. As it happens, I am a brain surgeon, and would be quite happy to relieve you from your ailment, for a mere... say €1 000 000.

Now all I have left to say madam, is... I hope your condition is relieved swiftly, and that your impending passing away may come gently. And that you may burn in hell for not only trying to scam people, but doing so whilst mocking those who actually DO have serious medical ailments.

Sincere regards,
Ir. Ben Verhaegen
*********************************************
Burgerlijk ingenieur Computerwetenschappen: Mens-Machine Communicatie bij de Katholieke Universiteit Leuven onderzoeksgroep Computer Graphics

Tijd dan om terug naar de les te gaan, gevolgd door alweer een meeting met mijn begeleider, om mijn presentatieontwerp te bespreken. Deze meeting was gelukkig een heel stuk positiever van toon (no pun intended) dan de vorige, en ik ging buiten met een hele hoop nuttige tips om mijn presentatie te verbeteren. Ondertussen was het dan een uur of vijf, tijd om huiswaarts te vertrekken.
Eenmaal goed en wel thuis (na ophalen van het hondje en afdroppen van de was (voor wie het niet weet, ik ben dit en vorig weekend alleen thuis, de bOuders zitten in Egypte)), had ik dan tijd om weer mijn mail te checken. Ditmaal was de verrassing groot op mijn KUL-mailadres. Daar had ik namelijk een mail gekregen om mezelf en Peter te beschuldigen van fraude, omdat onze oplossingen van het practicum gelijkaardige oplossingen en vooral gelijkaardige fouten bevatten, en of we daar een verklaring voor hadden. Bij deze zeg ik formeel tegen mijn fans: ik ben onschuldig. In tegenstelling tot de eerste regel van dit blog beken ik geen fraude, want wij hebben ons aan de deontologische code gehouden. Er is enkel op hoog niveau gepraat over oplossingsmethoden, en er is (op een syntaxvraagje na) op geen enkel moment over precieze code gepraat. Dit hebben wij beiden ook verklaard aan de betreffende vaststeller. Wat de (eventuele) sanctie betreft hou ik u op de hoogte.

Uw (zwaar geschokte) B.

Refraining from fraud.
Since 1986.

Fans (2)

2007-10-14T13:48:00.000+02:00

Het is opmerkelijk. Ik heb écht fans. De hoeveelheid positieve reacties op mijn laatste post was weer overweldigend. Ik dank u allen. Ik dank u allen zeer. Om u te belonen: nog twee nieuwe bPapers!
Veel belangrijker in deze post zijn echter de creaties van mijn fans, die u hieronder kan vinden. Ik heb me letterlijk kriek gelachen met deze reacties. Mijn ijskast ligt nog steeds vol, en ik heb er al serieus van gezopen. Anyway, bij deze een terechte shoutout voor Sofie en Koen, en een excuus aan Tineke omdat ik helaas met haar mooie foto niets kon aanvangen om hem om te toveren tot een bPaper.

Amuseer u met de reacties, en tot gauw voor een echte post (van mezelf bedoel ik dan)!

Live - Create - React Be The B

P.S. Voor degenen die mij slechts kennen van in Leuven, even wat achtergrondinfo: Frituur Kievit is de frituur van mijn ouders, BB Productions was een bedrijfje met software voor TI-83 dat ik wou oprichten in het vijfde middelbaar, maar dat pijnlijk geflopt was. Het vlaggenschip was de beste vierkantsvergelijkingsoplosser op dit halfrond. De Gold Benefit was een abonnementsformule op mijn software die ik voorstelde, maar mijn berekeningen waren painfully flawed zodat de gold benefit allesbehalve beneficial was. Een pijnlijk hoofdstuk in de geschiedenis zeg maar.
P.P.S. De beide Hitlerfoto's zijn onafhankelijk van elkaar ontwikkeld. Het is een rood bandje met een bol erin, om een of andere reden leent het er zich toe ;)

Fans, laat u kennen

2007-10-07T11:06:00.000+02:00

Ik heb fans. Dat weten we al langer. En, ik zeg het allicht niet genoeg, maar ik vind die fans geweldig. Gelukkig weten die fans dat wel zelf, en hoeft het dus niet altijd expliciet gezegd te worden, maar bij deze kunnen we alweer 32 posts verder.
Nu zijn er een aantal categorieën van fans. Je hebt de mensen die dit blog heel nauwgezet lezen, en elke 5 minuten gaan kijken of er al nieuwe posts zijn. Dat zijn zeer toffe mensen. Je hebt ook de fans die onder de vorige categorie vallen, maar ook elke keer commentaar posten. Dat zijn ongelooflijk toffe mensen. En dan heb je nog de fans die ook nog eens alle tips en vragen van mijnentwegend volgen (de taaltips in het dagelijks leven hanteren, mailtjes sturen naar communicatie@vtk.be, etc.). Dat zijn ongelooflijke fans. Die mensen zijn ongetwijfeld zó hard fan dat ze deze aangelegenheid om hun pc te personaliseren met 'A Touch of B' niet onbenut gaan laten.
Kijk, ik heb al enkele maanden een bureaubladachtergrond met mijn logo en de tekst 'Redefining Superiority. Since 1986.', en een aantal flashy curves. Ondertussen was ik hem beu, en heb ik besloten er ineens twee nieuwe te maken. En heb ik meteen ook maar besloten die twee nieuwe, samen met de oude, ineens beschikbaar te maken voor de echte fans. Kiest u zelf maar welke u gebruikt. U mag me ook altijd een screenshot van uw nieuwe verbeterde desktop doorsturen op ben.verhaegen@gmail.com.

Amuseer u ermee!

Lighting your Darkness.
Since 1986.

Vrouwen

2007-10-04T19:23:00.000+02:00

Een mens vraagt zich al eens af (ik weet dat ik die zinsconstructie de laatste tijd steeds vaker gebruik, maar ik ben nu eenmaal een inquisitief persoon) of ik met de dag meer op Herman Brusselmans ga lijken, of de wereld nu gewoon met de dag meer op die van Brusselmans gaat lijken. Eigenlijk maakt het niet veel uit, het resultaat is hetzelfde.
Ik ben namelijk daarstraks gaan fitnessen (gezien ik niet het minste vooruitzicht heb op de man van mijn dromen moet ik maar zien dat ik zelf tijdelijk die rol kan vervullen), en na die fitness ging ik een lekker macaronitje eten in de Spuye, recht tegenover de fitnesszaal. Zaten me daar naast mij drie irritante wijven. En nog lelijke ook. (Kijk, dat is een voordeel van homo zijn, je kan ongestoord denigrerend doen tegenover vrouwen. Af en toe kijkt er misschien eens eentje je scheef, maar dat maakt niet uit, je kunt zélf de persoon van je dromen spelen.) Maar dat lelijk zijn was nog niet het ergste, als ik mij stoorde aan lelijkheid zou ik nooit de politiek kunnen volgen.
Nee, wat me wél mateloos ergerde was het gespreksonderwerp van die wijven. (Over het algemeen gebruik ik dat woord trouwens alleen voor wijven die me ergeren. Voor dames die dat niet doen gebruik ik doorgaans het woord dames. Toch even een distinctie die duidelijk gesteld moet worden. Lezerinessen van mijn blog zouden dus nooit wijven kunnen worden genoemd (tenzij ze het zelf niet kunnen horen).) Die wijven waren me daar aan het zeiken over hun jeugd. Meerbepaald het speelgoed tijdens hun jeugd. U heeft geen idee hoe moeilijk het is een wetenschappelijke paper - met relevantie voor uw thesis nota bene! - te lezen terwijl er naast u een lelijk wijf aan het zeiken is over haar 23 Barbies, manège, droomhuis, caravan, tent, én drie Kens. Om nog maar te zwijgen over hoe moeilijk het is te eten met drie lelijke zeikende wijven naast u.
Was ik dus blij om daar weg te zijn. Weg naar waar? Weg naar een meeting over mijn thesis. Willens nillens, die sessie was namelijk verplicht. Weliswaar viel ze nog mee, gelukkig maar, daarna had ik nog een heleboel meer les. Wat voor boel les nog wel: 16u-18u: Vergelijkende Studie van Imperatieve Programmeertalen; 16u30-18u: Engels in de Technische Bedrijfsomgeving; 17u-19u: Engels in de Technische Bedrijfsomgeving. Wat meer is, die twee Engels-vakken hadden in totaal 4 lokalen, waarvan twee in Heverlee en twee in Leuven-stad. Welke denkt u dat ik heb uitgeprobeerd; inderdaad, de twee in Heverlee. Waar denkt u dat het effectief was; inderdaad in Leuven.
Hoedanook, het maakte niets meer uit, blijkbaar moest je inschrijven voor 2 oktober via een speciaal e-mailadres dat ergens verstopt staat. Oké, dan kan ik het vak misschien niet volgen. Maar... mijn ISP is ondertussen ingediend, waar ik dat vak wel degelijk op heb aangeduid. Probleem! Achja, net een mailtje gestuurd, en hopen dat het nog in orde komt :s.
Bon, tijd nog eens voor iets dat vrij lang geleden is.

bTaal: creatief met spreekwoorden

Iedereen kent het spreekwoord 'Vrouw achter het stuur, bloed aan de muur.' Vrouwen vinden dat seksistisch om te zeggen, mannen vinden het hoogstens flauw en afgezaagd. En daar moet ik, verdediger van de taal als ik ben, dringend iets aan doen. Tijd om varianten hierop in te voeren! Alvast enkele voorstellen:

Vrouw in den otto, en den otto ga kapotto
Vrouw als chauffeur, dat is een malheur
Vrouw die stuurt, best dat ge een ambulance huurt
Vrouw die [ret] (rijdt), da komt in de gazet
Vrouw zonder rijverbod, daar ga de wereld aan kapot
Vrouw die mag rijden, bode van slechte tijden
Vrouw met een rijbewijs, direct weerklinkt gekrijs
Vrouw aan het stuur, het resultaat is nogal duur
Vrouw op de Holsbeeksering, niet gedekt door de verzekering
...

Post vooral uw creatieve ideeën in de comments! En tot de volgende!

Redefining gender inequality. Since 1986.
Be The B

Nijlpaarden

2007-09-30T23:38:00.000+02:00

Kent u die mop al van die twee Japanse koeien? Wel, er staan twee Japanse koeien in een Japans weiland. Zegt die ene Japanse koe tegen die andere: 'Hi, koe!'

U ziet, die muze van mij is nog steeds vermist, en het begint stilaan een probleem te worden. Eerst krijg ik twee weken niets uit die pen van mij (die pen die bij deze metafoor is voor mijn toetsenbord), en als er dan wat uitkomt is het een ongelooflijk flauwe grap die waarschijnlijk niemand snapt. (For the record, je spreekt het 'haikoe' uit, dat is dan een haiku, u weet wel, zo'n Japans gedichtje. Ze is inderdaad slecht, ik veronderstel dat mijn punt gemaakt is.)
Maar ik kon natuurlijk niet bij de pakken blijven zitten. Niet alleen is niemand daarmee geholpen, ik vrees voor mijn leven als ik niets schrijf. De hoeveelheid klachten over het uitblijven van een nieuwe post is de laatste dagen de pan beginnen uitswingen. Doorgaans hou ik nog wel van swingen, maar de pan uit is er een beetje over. Om nog maar te zwijgen van de doodsbedreigingen. Niet dat die er echt geweest zijn, maar het staat cool om te zeggen dat je bedreigd wordt om artistieke redenen.
Dus schrijf ik nog maar eens wat. Waarover? Ik weet het niet. Laat ik er eens die lijst van vorige post bijsleuren. Euhm effe zien... ik zou iets moeten schrijven over superieure homoseksuele nijlpaarden die sinds 1986 fundamentele levensvragen op existentieel-filosofische wijze analytisch doch fijnzinnig aanpakken. Oké, can do.

Ik ben gisteren nog eens op café geweest. Dat gebeurt niet vaak, ik ben geen drinker. Toch geen doordrinker, hoewel ik nu een glas zou gebruiken. Misschien moet ik me zo zat drinken dat ik een muze hallucineer. Hoedanook, ik kan ook niet tegen de rook, vraag dat maar aan mijn ouders. Reden temeer om niet in een café te komen. Maar gisteren verjaarde een van mijn trouwe lezers. Ik dus maar een cadeau gekocht, gelukkig was ze daar blij mee, dat compenseerde tenminste het aanhoudende gedreun van de helft van het gezelschap over het uitblijven van een nieuwe post.
Dus richtte ik mij maar, om te ontsnappen aan die tirade van boze, over-demanding fans, op de andere hoek van het etablissement waar, tussen de menigte die naar de voetbal op teevee aan het kijken was, twee nijlpaarden zaten. Twee superieure, homoseksuele nijlpaarden die sinds 1986 fundamentele levensvragen op existentieel-filosofische wijze analytisch doch fijnzinnig aan het aanpakken waren. Onder die vragen: 'waar blijft die garçon?', 'waarom kent die kerel het verschil tussen cola en cola light niet?' en 'waarom lachen die twee broederlijk naast mekaar pissende kerels als ik het toilet binnenkom?'. Die laatste vraag kon ik gemakkelijk voor hen oplossen: al ooit een nijlpaard een herentoilet zien binnenkomen? Precies.
Nu moet het niet gemakkelijk zijn voor nijlpaarden in deze contreien. Het café was in Itegem (deelgemeente van Heist-op-den-Berg), en in Heist is het Vlaams Belang nog vrij groot. En die nijlpaarden hadden dan nog een hoofddoek op ook, dat is er nu natuurlijk een beetje om vragen. Gelukkig voor hen waren ze vloeiend in het Vlaams. Ik heb diverse keren 'Och zwijgt stil' en 'ochottekes ocheire' gehoord, over integratie gesproken. Maar we hadden het over hoe moeilijk het is voor een nijlpaard in deze contreien.
Alsof het nog niet moeilijk genoeg is hier gewoon al te vertoeven, moet je je eens voorstellen dat je een nijlpaard met een fundamenteel filosofische inslag bent, dat probeert haar fantastische filosofische ideeën te spuien op café. Een café waar kermismuziek troef is nota bene. En dan heb ik het over een playlist waar 'Heb je even voor mij' de culturele top uitmaakte, bij 'Geil moet ze zijn' heb ik het pand verlaten. Maar filosoferende nijlpaarden dus, met hoofddoeken in café's met uiterst marginale muziek.
Het verbaasde me hen te horen goochelen met termen als Wittgenstein, Freud, en Eddy Wally. Oké, dat laatste verbaasde me niet zo hard, gezien de sfeer in het café. Maar voor de rest leek het me een stel intellectuele nijlpaarden. Dat had ik nooit gedacht, toch niet voor nijlpaarden. En dat zeg ik nu niet om specisistisch te klinken, ik heb nog nooit een nijlpaard ontmoet dat Wittgenstein kende. Niet dat ik zo bekend ben met Wittgenstein, maar dat doet hier niet te zaken. Ik heb de Simpsons-aflevering gezien waarin Homer verklaart een discussie te hebben gehad over Wittgenstein, dat is voldoende. Ik zei dat ik nog nooit een nijlpaard ontmoet had dat zijn filosofen kende. En zeker geen met een hoofddoek. Niet dat dat er wat mee te maken heeft, maar het verhoogt de gravitas van mijn vroegere al specisistische uitspraken met een racistisch tintje, en u weet dat ik fan ben van controverse.
Nu ik erover nadenk, het hoefde me niet te verbazen dat die Nijlpaarden een hoofddoek droegen. Heel die Nijl is toch moslimgebied, dat ik daar niet eerder opkwam. En nu hoor ik u denken 'alweer een flauwe mop, ongelooflijk dat hij die hoofddoek in dat verhaal verzonnen heeft om die grap te kunnen maken'. Niets is echter minder waar, het was iets dat me echt pas nu opviel. Met soaps vraag ik me dat ook altijd af. Vanaf wanneer men aan dingen zit die men niet voorzien had op het moment dat de serie van start ging. Bij de doorsnee échte soap zou ik gokken op... donderdag van de eerste week. Bij andere series na een seizoen. Bij Emma... na drie minuten en twaalf seconden. Daar is het mis gegaan vanaf de pruik van Andrea. Ik weet het, het is al lang gedaan, maar het was zo'n dankbare bron van grapjes.
Een mens vraagt zich af of die nijlpaarden ooit naar Emma hebben gekeken. Of nijlpaarden überhaupt teevee kijken. Ik weet het niet. Vooral omdat in alle feuilletons die je ziet nijlpaarden grof ondervertegenwoordigd zijn. En als je er dan al eens in ziet, moeten ze de crimineel spelen. Zo is die Witse een zware specisist. Geen wonder dat het daar zo fout gaat in Halle. De rechten van de Franstaligen moeten worden gerespecteerd, maar is er een haan die kraait naar de rechten van de nijlpaarden in de Vlaamse ring rond Brussel? Ik dacht het niet! Verdrukt worden ze, allemaal!
Bon, daarover ging het dus zowat, bij die nijlpaarden daar aan de tafel in de hoek. Ik kreeg zowaar compassie met de dames. De compassie was echter niet zwaar genoeg om te blijven zitten doorheen dat gruwelijke 'Geil moet ze zijn', waardoor ik mij de rest van mijn leven zal afvragen hoe het verder is afgelopen met mijn existentieel-filosofische nijlpaarden. Misschien moet ik meer op café gaan.

Of minder.

Redefining hippopotamic life. Since 1986.
Be The B

Google

2007-09-16T18:45:00.000+02:00

Waarde netgenoten,

moest het u nog niet zijn opgevallen, tegenwoordig bevinden er zich advertenties op dit blog. Ik doe dat niet graag, maar naar verluidt brengt dat wel op (en podcasten vraagt webruimte, webruimte kost geld, u ziet waar ik heen wil). En geld is nodig, want mijn klim tot topcolumnist van het land zit er nog niet meteen aan te komen, men heeft mij nog altijd geen column geschonken in 't Bakske (in dat verband, ik vraag u nog steeds vooral niet de mail uit vorige post te sturen naar communicatie@vtk.be).
Die advertenties worden automatisch gekozen. Google skimt keywords over mijn blog, en gaat dan na welke advertenties wel eens bij die content zouden kunnen passen. Dus ging ik daarstraks eens kijken wat er bij dit blog gezet ging zijn, en wat zie ik? Dating advertenties. Erger: HETERO dating advertenties. En dat kan niet door de beugel, dus hieronder een aantal keywords waar dit blog over gaat:

Superioriteit, cool, hip, trendy, media, taal, wetenschap, B, gay, superioriteit, gay superioriteit, Ben Verhaegen, politiek, fijnzinnig, analyses, letteren, filosofie, existentialiteit, fundamentele levensvragen, zoektocht, superioriteit, Be The B, hoe verbeter ik de wereld in vier stappen, homoseksualiteit, pseudoniemen, inferioriteit van de medemens, taalkunde, schaamteloze gekheid, Leef - Durf - Druk uit, Wees de B, Superioriteit sinds 1986, entertainment, een dikke nek die zo snel mogelijk zijn weg naar de top wil bereiken door zijn lezers zo veel mogelijk uit te buiten om dingen voor hem te doen waar niemand buiten de schrijver mee gebaat is, poëzie, nijlpaarden.

Uit bovenstaande oefening in futiliteit heb ik twee dingen geleerd:

Dit blog gaat eigenlijk over niets.
Ik moet dringend iets schrijven over nijlpaarden.

Soit, ik verlaat u met volgende levenswijsheid:

Kinderen Lijken Ip Kleuters, Omdat Peuters, Durven Elk, Appelblauwzeegroen Doosje Voor Een Reuze ToverElf Nog Tot Ieder Elfje Samen, Aan Ue Brengen.
(Sorry voor de typfouten, die i en o, en die t en u staan zo dicht bij mekaar...)

Click - Dare - Express
Be The B